PG 45, col. 1321
λεὺς ’δὲ ὁ Μονογενὴς, βασιλεία ’δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ
ἅγιον, εἷς πάντως τῆς βασιλείας ἐπὶ τῆς Τριάδος δ
λόγος. ἸΙ δὲ τῆς κρίσεως ἔννοια, τὸ μηδὲν εἶναι διά-
στημα μεταξὺ τοῦ Υἰοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος δι’
ἀπόβρἡῶν αἰνίσσεται ο ὡς γὰρ μεταξὺ τῆς *τοῦ σώ-
ματος επιφανείας, καὶ τῆς τοῦ ὲλαίου κρίσεως οὐδὲν
ἐπινοεῖ μέσον οὔτε ὁ λόγος οὔτε ἡ αῐσθησις,οὔτως
ἀδιάστατὸς ὲστι πρὸς τὸ Πνεῦμα τὸ⁷ ἇγιον- τῷ Υίῷ ή
συνάφεια, ὥστε τῷ μέλλοντι αὑτοῦ διὰ τῆς πίστεως
ἅπτεσθαι, ἀναγκαίον εἶναι προεντυγχάνειν διὰ τῆς
ἁφῆς τῷ μύρῳ · οὐ γὰρ ἐστί τι μέρος ὃ γυμνόν ἐστι
τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διά τοῦτο ὴ ὁμολογία τῆς τοῦ
Υίοῦ κυριότητος, ὲν Πνεύματι ἁγίῳ τοῖς καταλαμϐά-
νουσι γίνεται, πάντοθεν τοῖς διὰ πίστεως προσεγγί-
ζουσι προαπαντῶντος τοῦ Πνεύματος. Et οῦν τῇ φύσει
βασιλεὺς ὁ Υἱὸς, ἀξίωμα δὲ βασιλείας τὸ Πνεῦμα τὸ
ἅγιον, ᾧ Υἱὸς χρίεται, τίς ἐπινοεῖται τῆς βασιλείας ἠ
κατά τὴν φύσιν πρὸς ἑαυτὴν ἀλλοτρίωσις;
ιζ’. Ἔπειτα καὶ τοῦτο σκοπήσωμενθ Ἠ βασιλεία
ἐν τῇ τῶν ὑποχειρίων ἀρχῇ πάντως γνωρίζεται. Τί
οὖν τῆς βασιλευούσης φύσεώς ἐστι τὸ ὑπήκοον ςτοὺς
αἰῶνας πάντως καὶ τά ὲν τούτοις ό λόγος καταλαμ-
6ἀνειο ι Ἡ γὰρ βασιλεία σου, ι φησὶν, s βασιλεία
αἰώνων. ι Αίῶνας δὲ λέγων, πᾶσαν ἐκ τοῦ περιέχον·
τος τὴν ἐν αὐτοῖς συστάσεως κτίσιν περιλαμϐάνει
τήν τε ὁρατὴν καὶ ἀόρατον ο ὲν αὐτοῖς γὰρ ἐκτίσθη
τά πάντα διά τοῦ ποιητοῦ τῶν αἰώνων. El οὖν ἡ βα-
σιλεία πάντοτε μετά τοῦ βασιλέως νοεῖται,ή δὲ ὐπο-
χείριος φύσις ἀλλο τι παρά τὴν ἄρχουσαν ὁμολογεῖ-
ται, τίς ἡ ἀτοπία τῶν ἑαυτοῖς μαχομένων, τῶν προσ-
τιθέντων μὲν τὸ χρίσμα τῷ κατὰ φύσιν βασιλεί ὡς
ἀξίωμα, καταγόντων δὲ αὐτὸ τοῦτο είς τὴν ὑποχείριον
τάξιν ὡς τῆς ἀξίας καταδεέστερον ; Εί μὲν γὰρ τῶν
ὑπηκόων κατὰ τὴν φύσιν ἐστὶ, πῶς τῷ τῆς βασιλείας
ἀξιώματι τοῦ Μονογενοῦς συναρμόζεται χρίσμα βα-
σιλείας γινόμενον ;Εί δε τὸ ἡγεμονικὸν αὐτοῦ διὰ τοῦ
ωμπαραληφθῆναι είς τὴν τῆς βασιλείας μεγαλοπρέ-
πειαν δείκνυται, τίς ἡ ἀνάγκη καθαιρεῖσθαι πάντα
εἰς ἰδιωτικήν τε καὶ δουλικὴν ταπεινότητα τῇ δου-
λευούσῃ κτίσει συναριθμούμενονς Οὐ γὰρ δὴ τὰ δύο
περὶ αύτοῦ λέγοντα. δυνατόν ἐστιν ἐν ἑκατέρῳ τά-
ληθῆ λέγειν, ὅτι καὶ ἡγεμονικόν ἐστι καὶ ὑποχείριον.
Et μὲν γάρήγεῖται, ού κυριεύεται· εί δὲ δουλεύει, οὐκ-
ἐτι μετὰ τῆς βασιλευούσης φύσεως καταλαμϐάνεται.
Ὠς γάρ μετά ἀνθρώπων ἄνθρωποι, καὶ μετά ἀγγέ-
λων ἄγγελοι, καὶ πάντα μετά τῶν ὁμοφύλων ἐπιγινώ-
σκεται, οῦτω μεθ’ ἑνὸς ἑκατέρων ὁμολογεῖσθαι τὸ
Πνεῦμα τὸ ἆγιον ἀναγκαῖόν ἔστι, ἢ μετά τῆς κυ-
ριεύουσης. ἢ μετά τῆς ὑτοοκυπτούσης φύσεως. Μέσον
γὰρ τούτων ἐπιγινώσκει ὁ λόγος οὐδιν, ὥστε τινά
φύσεως ἰδιότητα ὲν μεθορίῳ τοῦ τε κτιστοῦ καὶ τοῦ
ἁκτίστου καινοτομηθεῖσαν μεταξὺ τούτων εἶναι νο-
μίξεσθαι, ὡς καὶ ἀμφοτέρων μετέχειν, καὶ οὐθέτε-
¹³ l‘sal. cuv. l5.
ΡΑτιιοι. Gn. XLV.
ἅγιον, εἷς πάντως τῆς βασιλείας ἐπὶ τῆς Τριάδος δ
λόγος. ἸΙ δὲ τῆς κρίσεως ἔννοια, τὸ μηδὲν εἶναι διά-
στημα μεταξὺ τοῦ Υἰοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος δι’
ἀπόβρἡῶν αἰνίσσεται ο ὡς γὰρ μεταξὺ τῆς *τοῦ σώ-
ματος επιφανείας, καὶ τῆς τοῦ ὲλαίου κρίσεως οὐδὲν
ἐπινοεῖ μέσον οὔτε ὁ λόγος οὔτε ἡ αῐσθησις,οὔτως
ἀδιάστατὸς ὲστι πρὸς τὸ Πνεῦμα τὸ⁷ ἇγιον- τῷ Υίῷ ή
συνάφεια, ὥστε τῷ μέλλοντι αὑτοῦ διὰ τῆς πίστεως
ἅπτεσθαι, ἀναγκαίον εἶναι προεντυγχάνειν διὰ τῆς
ἁφῆς τῷ μύρῳ · οὐ γὰρ ἐστί τι μέρος ὃ γυμνόν ἐστι
τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διά τοῦτο ὴ ὁμολογία τῆς τοῦ
Υίοῦ κυριότητος, ὲν Πνεύματι ἁγίῳ τοῖς καταλαμϐά-
νουσι γίνεται, πάντοθεν τοῖς διὰ πίστεως προσεγγί-
ζουσι προαπαντῶντος τοῦ Πνεύματος. Et οῦν τῇ φύσει
βασιλεὺς ὁ Υἱὸς, ἀξίωμα δὲ βασιλείας τὸ Πνεῦμα τὸ
ἅγιον, ᾧ Υἱὸς χρίεται, τίς ἐπινοεῖται τῆς βασιλείας ἠ
κατά τὴν φύσιν πρὸς ἑαυτὴν ἀλλοτρίωσις;
ιζ’. Ἔπειτα καὶ τοῦτο σκοπήσωμενθ Ἠ βασιλεία
ἐν τῇ τῶν ὑποχειρίων ἀρχῇ πάντως γνωρίζεται. Τί
οὖν τῆς βασιλευούσης φύσεώς ἐστι τὸ ὑπήκοον ςτοὺς
αἰῶνας πάντως καὶ τά ὲν τούτοις ό λόγος καταλαμ-
6ἀνειο ι Ἡ γὰρ βασιλεία σου, ι φησὶν, s βασιλεία
αἰώνων. ι Αίῶνας δὲ λέγων, πᾶσαν ἐκ τοῦ περιέχον·
τος τὴν ἐν αὐτοῖς συστάσεως κτίσιν περιλαμϐάνει
τήν τε ὁρατὴν καὶ ἀόρατον ο ὲν αὐτοῖς γὰρ ἐκτίσθη
τά πάντα διά τοῦ ποιητοῦ τῶν αἰώνων. El οὖν ἡ βα-
σιλεία πάντοτε μετά τοῦ βασιλέως νοεῖται,ή δὲ ὐπο-
χείριος φύσις ἀλλο τι παρά τὴν ἄρχουσαν ὁμολογεῖ-
ται, τίς ἡ ἀτοπία τῶν ἑαυτοῖς μαχομένων, τῶν προσ-
τιθέντων μὲν τὸ χρίσμα τῷ κατὰ φύσιν βασιλεί ὡς
ἀξίωμα, καταγόντων δὲ αὐτὸ τοῦτο είς τὴν ὑποχείριον
τάξιν ὡς τῆς ἀξίας καταδεέστερον ; Εί μὲν γὰρ τῶν
ὑπηκόων κατὰ τὴν φύσιν ἐστὶ, πῶς τῷ τῆς βασιλείας
ἀξιώματι τοῦ Μονογενοῦς συναρμόζεται χρίσμα βα-
σιλείας γινόμενον ;Εί δε τὸ ἡγεμονικὸν αὐτοῦ διὰ τοῦ
ωμπαραληφθῆναι είς τὴν τῆς βασιλείας μεγαλοπρέ-
πειαν δείκνυται, τίς ἡ ἀνάγκη καθαιρεῖσθαι πάντα
εἰς ἰδιωτικήν τε καὶ δουλικὴν ταπεινότητα τῇ δου-
λευούσῃ κτίσει συναριθμούμενονς Οὐ γὰρ δὴ τὰ δύο
περὶ αύτοῦ λέγοντα. δυνατόν ἐστιν ἐν ἑκατέρῳ τά-
ληθῆ λέγειν, ὅτι καὶ ἡγεμονικόν ἐστι καὶ ὑποχείριον.
Et μὲν γάρήγεῖται, ού κυριεύεται· εί δὲ δουλεύει, οὐκ-
ἐτι μετὰ τῆς βασιλευούσης φύσεως καταλαμϐάνεται.
Ὠς γάρ μετά ἀνθρώπων ἄνθρωποι, καὶ μετά ἀγγέ-
λων ἄγγελοι, καὶ πάντα μετά τῶν ὁμοφύλων ἐπιγινώ-
σκεται, οῦτω μεθ’ ἑνὸς ἑκατέρων ὁμολογεῖσθαι τὸ
Πνεῦμα τὸ ἆγιον ἀναγκαῖόν ἔστι, ἢ μετά τῆς κυ-
ριεύουσης. ἢ μετά τῆς ὑτοοκυπτούσης φύσεως. Μέσον
γὰρ τούτων ἐπιγινώσκει ὁ λόγος οὐδιν, ὥστε τινά
φύσεως ἰδιότητα ὲν μεθορίῳ τοῦ τε κτιστοῦ καὶ τοῦ
ἁκτίστου καινοτομηθεῖσαν μεταξὺ τούτων εἶναι νο-
μίξεσθαι, ὡς καὶ ἀμφοτέρων μετέχειν, καὶ οὐθέτε-
¹³ l‘sal. cuv. l5.
ΡΑτιιοι. Gn. XLV.