PG 45, col. 250
Hæc mihi dicerein mentem venit cogitanti illum,qui
bona sua cum,omnibus liberaliter comumuunicabat,
divinum, inquam, hominem, etillud pietatis os Ba-
silium: qui pro ea, qua circumluebat spiritualium
thesaurorum abundantia, in lividas quoque animas,
promiscue, gratiam sapientiæ effundebat, ingratum-
que erga bene de se merentes Eunomium. Hic
namque vehementia infirmitatis, qua in fide labo-
rabat, omnibus miserabilis videbatur. Quis enin
adeo omnem affectum exuisset, qui non misereretur
pereuntis? Basilium itidem sola misericordia ad
ferendam opem curationemque aggrediendam im-
pulit, qui ex abundantia humanitatis, quamlibet
desperatis medicas manus admovere nihil dubitavit,
quique interitu viri dolens, ob insitam - natura
erga calamitosos miserand propensionem, oratio-
nem hæreseos refutatricem, ceu veneficiorum anti-
dotum, præsensque remedium elaboravit, non alio
fine, quam ut hominem sanaret sanatumque Ec-
clesiæ restitueret.
Ast ille similiter, ac si phrenesi correptus esset,
inn medicum insurgit, eique obluctatur, et repugnat,
et hostis loco habet,quiillum ex impietatis barathro
eripere conabatur, et in his non quomodocunque,et
ut sors casusque ferunt, delirat ac desipit, sedlitte-
rarum monumentis consignatam quasi columnam
insaniæ suæ erexit, et multo teupore otii tantum
quantumcupiebat, nactus, parturiittoto illotempois
intervallo librum, diutius videlicet quam elephantes
immani corporis mole animant suos fetus; interea
minas jactitabat, privatimque fetum suum fingere et
lamberenon desistebat: cæterum sero,et vix tandem
aliquando in lucem protulit abortivum quemdam et
planeimperfectum partum, quem omnes, qui cum Eu-
nomio sentiunt, tractant, nutricum instar, nutriunt
et fovent: nos vero propter illam Prophetæ vocem
dicentis: Beatus qui tenebit et allidet parvulos tuos ad
petram?; cum in nostras quoque manus venisset,
comprehendere insipientem illum libellum, et ad
petram allidere velut prolem quamdam Babylonicam
decrevimus, Petra autem erat Christus ?, hoc est,
veritatis ratio et oratio: tantum adsit nobis virtus
illa quæ imbecillitates corroborat, per preces ejus,
qui in corporis inlirmitate vim propriam perfecit.
Quod siadhuc divina illa et sancta anima in cor-
pore mortali hujus lucis usura frueretur, et grandi-
loquum illud os, secundum datam sibi ab initio gra
tiam,invictam illam vocem mitteret: quis eo con-
fidentiæ processisset, ut de hoc argumento aliquid
vel mutire auderet, quandoquidem omnem oratio-
nem omnemque sensum verba illa divina superant?
Postquam vero animus Basilii ad Deum evolavit
(cum prius quoque in exxiguo et tenui corpusculo
hanc terram incoleret, majorem temporis partem
cum Deo in excelsis habitans), et nunc umbra illa
corporis relicta, terræque mandata excesserit;
τῷδε τῷ βίῳ· οἱ δὲ κηφῆνες περιβομβοῦσι τὰ κηρία crabrones autem ct fuci nccdum favos orationis
bona sua cum,omnibus liberaliter comumuunicabat,
divinum, inquam, hominem, etillud pietatis os Ba-
silium: qui pro ea, qua circumluebat spiritualium
thesaurorum abundantia, in lividas quoque animas,
promiscue, gratiam sapientiæ effundebat, ingratum-
que erga bene de se merentes Eunomium. Hic
namque vehementia infirmitatis, qua in fide labo-
rabat, omnibus miserabilis videbatur. Quis enin
adeo omnem affectum exuisset, qui non misereretur
pereuntis? Basilium itidem sola misericordia ad
ferendam opem curationemque aggrediendam im-
pulit, qui ex abundantia humanitatis, quamlibet
desperatis medicas manus admovere nihil dubitavit,
quique interitu viri dolens, ob insitam - natura
erga calamitosos miserand propensionem, oratio-
nem hæreseos refutatricem, ceu veneficiorum anti-
dotum, præsensque remedium elaboravit, non alio
fine, quam ut hominem sanaret sanatumque Ec-
clesiæ restitueret.
Ast ille similiter, ac si phrenesi correptus esset,
inn medicum insurgit, eique obluctatur, et repugnat,
et hostis loco habet,quiillum ex impietatis barathro
eripere conabatur, et in his non quomodocunque,et
ut sors casusque ferunt, delirat ac desipit, sedlitte-
rarum monumentis consignatam quasi columnam
insaniæ suæ erexit, et multo teupore otii tantum
quantumcupiebat, nactus, parturiittoto illotempois
intervallo librum, diutius videlicet quam elephantes
immani corporis mole animant suos fetus; interea
minas jactitabat, privatimque fetum suum fingere et
lamberenon desistebat: cæterum sero,et vix tandem
aliquando in lucem protulit abortivum quemdam et
planeimperfectum partum, quem omnes, qui cum Eu-
nomio sentiunt, tractant, nutricum instar, nutriunt
et fovent: nos vero propter illam Prophetæ vocem
dicentis: Beatus qui tenebit et allidet parvulos tuos ad
petram?; cum in nostras quoque manus venisset,
comprehendere insipientem illum libellum, et ad
petram allidere velut prolem quamdam Babylonicam
decrevimus, Petra autem erat Christus ?, hoc est,
veritatis ratio et oratio: tantum adsit nobis virtus
illa quæ imbecillitates corroborat, per preces ejus,
qui in corporis inlirmitate vim propriam perfecit.
Quod siadhuc divina illa et sancta anima in cor-
pore mortali hujus lucis usura frueretur, et grandi-
loquum illud os, secundum datam sibi ab initio gra
tiam,invictam illam vocem mitteret: quis eo con-
fidentiæ processisset, ut de hoc argumento aliquid
vel mutire auderet, quandoquidem omnem oratio-
nem omnemque sensum verba illa divina superant?
Postquam vero animus Basilii ad Deum evolavit
(cum prius quoque in exxiguo et tenui corpusculo
hanc terram incoleret, majorem temporis partem
cum Deo in excelsis habitans), et nunc umbra illa
corporis relicta, terræque mandata excesserit;
τῷδε τῷ βίῳ· οἱ δὲ κηφῆνες περιβομβοῦσι τὰ κηρία crabrones autem ct fuci nccdum favos orationis