PG 45, col. 261
γυναικὸς στρατιώτιδος χρύσεόν τι σκεῦος τῶν πεῲ⁸
ϐέρρην, ἢ χεῖρα προκοσμημάτων, ἐφ’ ᾧτε τὴν γενο-
μένην αὐτῷ πληγὴν διορθώσασθαι, ἀπατῆσαι δι’
ἐπινοίας τὴν ἄνθρωπον ⁸ καὶ ὑφελέσθαι μὲν τὸ χρύ-
σεον, ἀντιδοῦναι δὲ χάλκεον αὐτῇ τὸ σκεῦος. ἰσομέ-
γεθες τῷ χρυσῷ, καὶ τὴν ἐπιφάνειαν ὁμοίιος ἔχον δι’
ἐπιπολαίου βαφῆς, χρυσίῳ τὸν χαλκὸν ὲπαλείψαντα·
κατασοφισθεϊσαν δὲ τῷ φαινομένῳ τὴν ἄνθρωπον ⁶
δεινὸς γάρ ἦν καὶ τῇ χαλκευτικῇ διὰ τῶν τῆς τέχνης
σοφισμάτων, τοὺς χρωμένους παραλογίσασθαι · χρόνῳ
φωρᾶσαι τὴν περὶ τὸ χρυσίον κακουργίαν, ἐξαλειφ-
Β
θείς-ης ἐκ τοῦ χαλκοῦ τῆς βαφῆς ’ εἶτα μετελθεῖν ὲν
δίκῃ τὸν κλέπτην, στρατιωτῶν τινων κατὰ τὸ συγ-
γενὲς καὶ ὁμόφυλον συγκινηθέντων εἰς ἀγανάκτησιν.
Τὸν δὲ παθόντα μετὰ τὴν τόλμαν ἐκείνην, ὅσα πα-
.θεῖν εἰκὸς τὸν ἀπατεῶνα, καὶ κλέπτην, ὅρκῳ τῆς
τέχνης ἑαυτὸν άποστῆσαν ὥσπερ οὐχί τῆς προαιρέ-
σεως, ἀλλὰ τοῦ ἐπιτηδεύματος τὴν ἐπιθυμίαν αὑτῷ
τῆς κλοπῆς ἐμποιήσαντος. Ἀκόλουθον δὲ μετὰ τοῦτο
γενόμενον ἰατροῦ τινος τῶν άγυρτευόντων, ὡς ἂν μὴ
παντελῶς ἀπορήσῃ τῆς ἀναγκαίας τροφῆς, οἰκίαις τε
ταῖς ἁφανεστέραις, καί τισιν ἀπερριμμένοις ἀνθρὼ-
ποις ἐπὶ τῷ προσχήματι τῆς ἰατρικῆς ἐπιφέρεσθαι.
Εἶτα κατ’ ὀλίγον εἰς εὐπορίαν αὐτῷ τῆς ἐπινοίας
ἐλθούσης, Ἀρμενίου τινὸς εὐεξαπατήτου διὰ τὸ βάρ-
δαρον, ὡς ἰατρῷ προσέχειν άναπεισθέντος, καὶ συχ- C
νὺν αὖτῷ ὑποχορηγοῦντος ἀργύριον, μικρὸν ἡγεῖσθαι
ήδη τὸ θητεύειν ἑτέροις ἐπὶ τῇ τέχνῃ, ἀλλ’ αὐτὸν
ἀξιοῦν ἰατρὸν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι. Ἐντεῦθεν τοί-
νυν συλλόγων τε μετεῖχεν ἰατρικῶν, καὶ τοῖς πρὸς
ἔριν λογομαχοῦσι καταμιγνύμενος , τῶν βοώντων εἷς
ἦν. Καὶ ἐν τῇ τοῦ λόγου ῥοπῇ τὸ καθ’ ἑαυτὸν προσ-
ttfls‘tq, οὐ μικρῶς ἐσπουδάζετο παρὰ τῶν τὸ ἀναιδὲς
τῆς φωνῆς πρὸς τὰς ἑαυτῶν φιλονεικίας ὲκμισθου-
μένων.
Διπαρωτέρας δὲ διὰ τούτων προσγενομένης αὑτῷ
τῆς μάζης, οὐκ ἐπιμένειν ᾤετο δεῖν οὐδ’ ὲν τούτῳ
τῷ βίῳ, ἀλλά τὴν ἰατρικὴν ἐκείνην μετὰ τῆς χαλ-
κευτικῆς κατ’ ὀλίγον ὑπαπεδύετο. Ἀρείου δὲ τοῦ
θεομάχου τά πονη ρὰ ταῦτα σπέρματα τῶν ζιζανίων
ἰνσπείραντοςο ὧν ὁ καρπός ἐστι τῶν Ἀνομοίων τὰ
δόγματα, αἰ τῶν ἰατρείων σχολαὶ τηνικαῦτα τοῖς περὶ
τοῦ ζητήματος ἐκείνου θορύὸοις περιηχοῦντο. Ἐμ-
μελετήσας τοίνυν τῇ τοιαύτῃ διατριϐῇ, καί τινα
συλλογισμῶν ἔφοδον ἐξ Ἀριστοτελικῶν άπηχημάτων
παρατηρήσας, ὀνομαστὸς ἧν τὸν πατέρα τῆς αἰρέ-
σεως Ἀρεῖον τῇ καινότητι τῶν ἐφευρεθέντων ὑπερ-
ϐαλλόμενος, μᾶλλον δὲ τῶν παρ’ ἐκείνου τεθέντων
τὴν ἀκολουθίαν κατανοήσας ἀγχίνοός τις ἔδοξεν
tim καὶ τῶν κρυφίων εὐρετικός· τὸ κτιστὸν , καὶ
τὸ ἐξ οὐκ ὄντων, ἀνόμοιον εἶναι τῷ κτίσαντι, καὶ τῷ
παραγαγόντι ὲκ τοῦ μὴ ὄντος ἀποφηνάμενος.
⁸ Matth. xut, ει sqq.
ϐέρρην, ἢ χεῖρα προκοσμημάτων, ἐφ’ ᾧτε τὴν γενο-
μένην αὐτῷ πληγὴν διορθώσασθαι, ἀπατῆσαι δι’
ἐπινοίας τὴν ἄνθρωπον ⁸ καὶ ὑφελέσθαι μὲν τὸ χρύ-
σεον, ἀντιδοῦναι δὲ χάλκεον αὐτῇ τὸ σκεῦος. ἰσομέ-
γεθες τῷ χρυσῷ, καὶ τὴν ἐπιφάνειαν ὁμοίιος ἔχον δι’
ἐπιπολαίου βαφῆς, χρυσίῳ τὸν χαλκὸν ὲπαλείψαντα·
κατασοφισθεϊσαν δὲ τῷ φαινομένῳ τὴν ἄνθρωπον ⁶
δεινὸς γάρ ἦν καὶ τῇ χαλκευτικῇ διὰ τῶν τῆς τέχνης
σοφισμάτων, τοὺς χρωμένους παραλογίσασθαι · χρόνῳ
φωρᾶσαι τὴν περὶ τὸ χρυσίον κακουργίαν, ἐξαλειφ-
Β
θείς-ης ἐκ τοῦ χαλκοῦ τῆς βαφῆς ’ εἶτα μετελθεῖν ὲν
δίκῃ τὸν κλέπτην, στρατιωτῶν τινων κατὰ τὸ συγ-
γενὲς καὶ ὁμόφυλον συγκινηθέντων εἰς ἀγανάκτησιν.
Τὸν δὲ παθόντα μετὰ τὴν τόλμαν ἐκείνην, ὅσα πα-
.θεῖν εἰκὸς τὸν ἀπατεῶνα, καὶ κλέπτην, ὅρκῳ τῆς
τέχνης ἑαυτὸν άποστῆσαν ὥσπερ οὐχί τῆς προαιρέ-
σεως, ἀλλὰ τοῦ ἐπιτηδεύματος τὴν ἐπιθυμίαν αὑτῷ
τῆς κλοπῆς ἐμποιήσαντος. Ἀκόλουθον δὲ μετὰ τοῦτο
γενόμενον ἰατροῦ τινος τῶν άγυρτευόντων, ὡς ἂν μὴ
παντελῶς ἀπορήσῃ τῆς ἀναγκαίας τροφῆς, οἰκίαις τε
ταῖς ἁφανεστέραις, καί τισιν ἀπερριμμένοις ἀνθρὼ-
ποις ἐπὶ τῷ προσχήματι τῆς ἰατρικῆς ἐπιφέρεσθαι.
Εἶτα κατ’ ὀλίγον εἰς εὐπορίαν αὐτῷ τῆς ἐπινοίας
ἐλθούσης, Ἀρμενίου τινὸς εὐεξαπατήτου διὰ τὸ βάρ-
δαρον, ὡς ἰατρῷ προσέχειν άναπεισθέντος, καὶ συχ- C
νὺν αὖτῷ ὑποχορηγοῦντος ἀργύριον, μικρὸν ἡγεῖσθαι
ήδη τὸ θητεύειν ἑτέροις ἐπὶ τῇ τέχνῃ, ἀλλ’ αὐτὸν
ἀξιοῦν ἰατρὸν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι. Ἐντεῦθεν τοί-
νυν συλλόγων τε μετεῖχεν ἰατρικῶν, καὶ τοῖς πρὸς
ἔριν λογομαχοῦσι καταμιγνύμενος , τῶν βοώντων εἷς
ἦν. Καὶ ἐν τῇ τοῦ λόγου ῥοπῇ τὸ καθ’ ἑαυτὸν προσ-
ttfls‘tq, οὐ μικρῶς ἐσπουδάζετο παρὰ τῶν τὸ ἀναιδὲς
τῆς φωνῆς πρὸς τὰς ἑαυτῶν φιλονεικίας ὲκμισθου-
μένων.
Διπαρωτέρας δὲ διὰ τούτων προσγενομένης αὑτῷ
τῆς μάζης, οὐκ ἐπιμένειν ᾤετο δεῖν οὐδ’ ὲν τούτῳ
τῷ βίῳ, ἀλλά τὴν ἰατρικὴν ἐκείνην μετὰ τῆς χαλ-
κευτικῆς κατ’ ὀλίγον ὑπαπεδύετο. Ἀρείου δὲ τοῦ
θεομάχου τά πονη ρὰ ταῦτα σπέρματα τῶν ζιζανίων
ἰνσπείραντοςο ὧν ὁ καρπός ἐστι τῶν Ἀνομοίων τὰ
δόγματα, αἰ τῶν ἰατρείων σχολαὶ τηνικαῦτα τοῖς περὶ
τοῦ ζητήματος ἐκείνου θορύὸοις περιηχοῦντο. Ἐμ-
μελετήσας τοίνυν τῇ τοιαύτῃ διατριϐῇ, καί τινα
συλλογισμῶν ἔφοδον ἐξ Ἀριστοτελικῶν άπηχημάτων
παρατηρήσας, ὀνομαστὸς ἧν τὸν πατέρα τῆς αἰρέ-
σεως Ἀρεῖον τῇ καινότητι τῶν ἐφευρεθέντων ὑπερ-
ϐαλλόμενος, μᾶλλον δὲ τῶν παρ’ ἐκείνου τεθέντων
τὴν ἀκολουθίαν κατανοήσας ἀγχίνοός τις ἔδοξεν
tim καὶ τῶν κρυφίων εὐρετικός· τὸ κτιστὸν , καὶ
τὸ ἐξ οὐκ ὄντων, ἀνόμοιον εἶναι τῷ κτίσαντι, καὶ τῷ
παραγαγόντι ὲκ τοῦ μὴ ὄντος ἀποφηνάμενος.
⁸ Matth. xut, ει sqq.