PG 45, col. 271
de quo accusatus est, majori studio et apparatu
con firmat. Nam quod objicitur est, ut iste dicit,
ipietas; non incerta et indefinita, sed certa et
determinata. Apologia vero docet impietatem; nec
crimen diluit, sed prorsus stabilit. Quod si pietatis
doctrina fuisset incerta et ignota, minus fortassis
periculum fuisset, moliri ejusmodi novitatem. At
cum in omnium piorumn animis doctrina thcologi
[ Basilii [ lnsideat; num is, qui comumunibus om-
nium decretis et persuasionibus contraria tradit,
depcllit a se per defensionem ea, quorum accusa-
tur: et non mtagis omunium audientium contra sese
iram provocat, et vehementer sui ipsius fit accusa-
tor? Εgo quidem ita sentio. Itaque utrum sectato-
res Eunomii audituri sint aliquam apologiam, an
accusaturi ea, quæ ad pictatem pervertendam ex-
cogitavit, ipse viderit; vel et illud, quomodo ac-
cusatores injuriam illaturi et quam sententiam
judices adversus ipsum pronuntiaturi sint, stabilito
per apologiam, novisque argumeutis confirmato
crimine.
Cæterum nesco, quonam pacto in hæc ex ora-
tionis serie et ordine inciderim, hoc ipso dum ora-
tionis ordo non observatur. Neque enim animus
nunc est examinare, qua ratione instituenda sit
apologia; sed utrum apologiam Eunomius institue-
rit. Verum ad propositam materiam revertamur.
Hunc ergo propriis verbis capi manifestum est.
Nam qui ægre ferens de mendacio judicatum esse,
dicit iniquos judices se nactum, et terra marique
circumductum, solisque æstu et pulvere plurinta
incommoda perpessum esse; mox mendacium ob-
velans, clavum clavo, ut proverbium habet, pellit,
et alio mendacio hoc mendacium cortigit; cum
enim pariter cum ipso omnes sciant, quod nullam
penitus vocem in judicio miserit, ait se detrectasse
hostium tribunal, tacentemque condemnatum. Quo-
modo clarius ostendi posset, hunc et cum veriate
et secum pugnare? Quando reprehenditur, quod
male suum librum inscipserit, ait se judicii neces-
sitate comupulsum, ut librum suum apologiæ titulo
prænotaret. Quando monstratur, quod nihil apud
judices sit locutus, mox negat judicium, judicesque
illos respuit. Videte egregium istum veitatis pro-
pugnatorem, ut valide contra mendacium pugnat?
Et cumtalis sit audet magnum Basilium nominare
algnum,impprobum, mendacem,audacem,indoctum,
adscriptitium (seu spurium), rerum divinarum im-
peritum: et catalogo conviciorum addit etiam stupi-
diatem, insaniam, furorem, et infinita talia, quæ
passim orationi suæ aspergit; sufficere ratus linguæ
suæ asperitatem et acerbitatem opponere, tanquam
æquivalentem omnium hominum testimoniis, qui
et nomen magni Basilii,tanquam alicujus veterum
sanctorum adrirantur: et putat ste invictum illum
sola conviciandi libidine et impudentia lædi posse?
Non adeo humilis et demissus sol est, ut usque ad
ipsum pertingant lapides, vel aliquid aliud in ipsum σκοπὸς μένει τῆς βολῆς ὑψηλότερος· κᾶ τις
con firmat. Nam quod objicitur est, ut iste dicit,
ipietas; non incerta et indefinita, sed certa et
determinata. Apologia vero docet impietatem; nec
crimen diluit, sed prorsus stabilit. Quod si pietatis
doctrina fuisset incerta et ignota, minus fortassis
periculum fuisset, moliri ejusmodi novitatem. At
cum in omnium piorumn animis doctrina thcologi
[ Basilii [ lnsideat; num is, qui comumunibus om-
nium decretis et persuasionibus contraria tradit,
depcllit a se per defensionem ea, quorum accusa-
tur: et non mtagis omunium audientium contra sese
iram provocat, et vehementer sui ipsius fit accusa-
tor? Εgo quidem ita sentio. Itaque utrum sectato-
res Eunomii audituri sint aliquam apologiam, an
accusaturi ea, quæ ad pictatem pervertendam ex-
cogitavit, ipse viderit; vel et illud, quomodo ac-
cusatores injuriam illaturi et quam sententiam
judices adversus ipsum pronuntiaturi sint, stabilito
per apologiam, novisque argumeutis confirmato
crimine.
Cæterum nesco, quonam pacto in hæc ex ora-
tionis serie et ordine inciderim, hoc ipso dum ora-
tionis ordo non observatur. Neque enim animus
nunc est examinare, qua ratione instituenda sit
apologia; sed utrum apologiam Eunomius institue-
rit. Verum ad propositam materiam revertamur.
Hunc ergo propriis verbis capi manifestum est.
Nam qui ægre ferens de mendacio judicatum esse,
dicit iniquos judices se nactum, et terra marique
circumductum, solisque æstu et pulvere plurinta
incommoda perpessum esse; mox mendacium ob-
velans, clavum clavo, ut proverbium habet, pellit,
et alio mendacio hoc mendacium cortigit; cum
enim pariter cum ipso omnes sciant, quod nullam
penitus vocem in judicio miserit, ait se detrectasse
hostium tribunal, tacentemque condemnatum. Quo-
modo clarius ostendi posset, hunc et cum veriate
et secum pugnare? Quando reprehenditur, quod
male suum librum inscipserit, ait se judicii neces-
sitate comupulsum, ut librum suum apologiæ titulo
prænotaret. Quando monstratur, quod nihil apud
judices sit locutus, mox negat judicium, judicesque
illos respuit. Videte egregium istum veitatis pro-
pugnatorem, ut valide contra mendacium pugnat?
Et cumtalis sit audet magnum Basilium nominare
algnum,impprobum, mendacem,audacem,indoctum,
adscriptitium (seu spurium), rerum divinarum im-
peritum: et catalogo conviciorum addit etiam stupi-
diatem, insaniam, furorem, et infinita talia, quæ
passim orationi suæ aspergit; sufficere ratus linguæ
suæ asperitatem et acerbitatem opponere, tanquam
æquivalentem omnium hominum testimoniis, qui
et nomen magni Basilii,tanquam alicujus veterum
sanctorum adrirantur: et putat ste invictum illum
sola conviciandi libidine et impudentia lædi posse?
Non adeo humilis et demissus sol est, ut usque ad
ipsum pertingant lapides, vel aliquid aliud in ipsum σκοπὸς μένει τῆς βολῆς ὑψηλότερος· κᾶ τις