PG 46, col. 184

mus. Hie enim caelestes, ut ait Propheta, narratio-
nes, per quas gloria Dei annuntiatur, audivit, et
per creaturam ad considerationem Domini creaturae
deductus est, et ad cognoscendam eam qua: vere
sapientia est, magistra usus est ea sapientia quae
in rebus universis consideratur. et inesse intelli-
gitur, atque hujus lucis pulchritudine animadversa,
per convenientem similitudinem ac proportionem.
verae lucis pulchritudinem consideravit et intelle-
xit ; et per soliditatem ac firmitudinem terrae, ejus
qui feciteam, didicit immobilitatem ac stabilitatem.
lmmensa quoque cmli magnitudine animadversa,
ad infinitam et indeterminatam potentiam res uni-
versas in se continentem deductus est; conspectis-
que radiis solis e tantis altitudinibus ad nos usque
pertinentibus, per ea qua: apparent, providentia;
divinae efiicientiis facultatem non deesse credidit.
ut ab altitudine deitatis ad unumquemque nostrum
descendat. Nam si unum luminare ct communiter
quidquid subjectum est illuminatrice vi occupat et
comprehendit, et omnibus utentibus atque frudi.-
tibus seipsum impertiens, totus unicuique et in-
divisus adest, quanto magis luminaris fabricator,
et omnia in omnibus, ut Apostolus inquit ⁸, exsi-
stit et unicuique adest, tantum sese exhibens,
quantum subjectum capit! Quinetiam si quis vel
Spicam super terram conspexerit, vel ex planta
germen enatum, vel racemum maturum, vel au-
tumni pulchritudinem, tum in fructibus tum in
floribus. vel sponte provenientem herbam, vel
montem ad aatheream altitudinem a cacumine per-
tinentem, et fontes in locis depressis uberum in
modum ex lateribus et hiatibus montis aflluentes,
tum amnes per concava loca fluentes, tum mare
quod et omnia undique fiumina excipit, et in sua
mensura manet, fluctusque littoribus terminat, et
non ultra constitutos lines in continentem mare
erumpens: hate et hujusmodi si quis consideret,
quo pacto non omnia ratione comprehendat, per
quae theologis cognitio exsistit ejus qui est? Nun-
quid parvam sibi vim ad participationem illarum
At IS qui harum rerum nullius cognitionem ade-
ptus est, nequc per mundum ad cognitionem supra-
mundanarum rerum quasi manu duetus est, sim-
plex adeo, tener et inexercitatus menteque incultus
vitam transiens, non in iisdem versetur, in quibus
superiorem illum versaturum oratio demonstravit,