PG 46, col. 254
πάντα τά ἐρμηνευτικὰ τῆς τοιαύτης φωνῆς ὀνόματι
καὶ ἐν ἡμῖν καθορᾶσθαι, ὡς μὴ ψευδώνυμον ἐφ
ἡμῖν εἶναι τὴν κλῆσιν, ἀλλ’ ἐκ τοῦ βίου τὴν μαρτυ-
ρίαν ἔχειν. Οὐ γὰρ ἐκ τοῦ καλείσθαί τιτὸ εἶναι γίνε-
ται · ἀλλ’ ἡ ὑποκειμένη φύσις, οἵα δ’ ἂν οὖσα τύχῃ,
διὰ τῆς προσφυοῦς τοῦ ὀνόματος σημασίας γνωρί-
ζεται. Οἴόν τι λέγω Ei δένδρῳ τις ἢ πέτρᾳ προσ-
ηγορίαν ἀνθρώπου χαρίσαιτο, ἆρα ἄνθρωπος ἔσται
διὰγτὴν κλῆσιν, ἢ τὸ φυτὸν, ῆ 6 λίθος; ρύκ ἔστι ‘
ταῦταλ ἀλλὰ χρὴ πρῶτον εἶναι ἄνθρωπον, εἷθ’ οῦτως
ὀνομασθῆναι τῇ προσηγορίᾳ τῆς φύσεως. ρύδέ γαρ
ἐπὶ⁷ τῶν 6p0twpdtwv αἱ κλήσεις ἔχουσι τὸ Δκύριον,
ὼς εῐ τις ἄνθρωπον λέγει τὸν ἀνδριάντα, ἢ ἵππον
τὺ μίμημα· ἀλλ’ εἰ μέλλοι τι κυρίως καὶ ἀψευδως
ὀνομάζεσθαι, ἀληθῆ δείξει πάντως τὴν προσηγορίαν γ
ὴ φύσις. Ἠ δέ ἁναδεξαμένη τὴν μίμησιν ὖλη, ὅπερ
Οὐκοῦν τοὺς ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ ἑαυτοὺς ὀνομάζον-
τας, πρῶτον γενέσθαι χρὴ ὅπερ το δνομαβούλεται,
εἷθ’ οὓτως ἐαυτοῖς ἐφαρμόσαι τὴν κλῆσιν. Καὶᾼῶσπεᾼρ
εἴτις διακρίνοι ἀπὸ τοῦ ὄντος ἀνθρώπου τὸν ὁμωνύ-
μως ἐπὶ τῆς εἰκόνος λεγόμενον, ἐκ τῶν ἰδιωμάτων
ποιήσεται τὴν διάκρισιν (τὸ μὲν γὰριζῶοὶι⁸ λογικὸν
διανοητικὺν ὀνομάσει , τδ δὲ ἕτερον ὓλην ἄψυχον διὰ
μιμήσεως ύπελθοῦσαν τὸ εἷδος)⁴ οὓτω καὶ τὸν Χριέ
στιανδν, τόν τε άληθῶς δντα καὶ τὸν δοκοῦντα, διὰ
τῶν ἐπιφαινομένων τοῖς χαρακτῆρσιν ίδιωμάτων
ἐπιγνωσόμεθα. Χαρακτῆρες δέ τοῦ ὅντως Χριστιανοῦ
πάντα κάκεῖνά ἐστιν, ὅσα περὶ τὸν Χριστὸν ὲνοήσαμεν. η
Ὧν ὅσα μὲν χωροῦμεν, μιμούμεθα· ὅσα δὲ ού χωρεί
ἡ φύσις πρὸς μίμησιν, σεϐόμεθά τε καὶ προσκυνοῦζ
Οὐκοῦν πάντα τὰ ἐρμηνευτικά τῆςντοῦ Χριστοῦ
σημασίας ὀνόματα ἐπιλάμπειν χρὴ τῷ Χριστιανῷ
βίω, τὰ μὲν διὰ μιμήσεως, ,σὰ δὲ διὰ προσκυνήσεως,
ὲι ’μέλλοι ἄρτιος εἶναι 6 τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, καθώς
φησιν 6 Ἀπόστολος, μηδαμοῦ διὰ τῆς κακίας ἀκρω-
τηνριάζων τὴν ἀρτιότητα. ’Ὠσπερ γάρ οἱ τὰς μυθικὰς
τερατείας ἦ διὰ τῶν λόγων ἢ διὰ τῆς γραφικῆς πλάσ·
σοντες τέχνης, βουκεφάλους τινὰς, ’ἢ ἱπποκενταύ-
ρους, fl δρακοντόποδας, ἥ ἄλλο τι τοιοῦτονᾷἐξ ἐτερο-
γενῶν συντιθέντες, οὐ πρὸς τὸ τῆς φύσεως ἀρχέτυπον
τὴν μίμησιν ἄγουσιν, ἀλλὰ διὰ τῆς παραλόγου ταύ-
της ἐπινοίας τὴν φύσιν ἐμφαίνοντες, ἄλλο τι πλάσ-
σουσι, καὶ οὐκ ἄνθρωπον, σχηματίζοντες πρὸς τὸ
δοκοῦν τὸ ἀνύπαρκτονο καὶ οὐκ ἄν τις ἄνθρωπον
εἴποι τὸ πεπλασμένον διὰ τῆς ἀλλοκότου ταύτης
συνθέσεως, κᾶν μέρει τινὶ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος
προσεοικὸς τύχῃ τὸ μέρος τοῦ πλάσματος ’ *οὕτως
ούδ’ ἂν Χριστιανὸς ἀκριϐῶς όνομασθείη 6 τῆν κε-
φαλὴν ἄλογον ἔχων, τουτέστιν, 6 τὴν τοῦ παντδς κε-
φαλῆν, ἥτις 6 Λόγος ἐστὶν, ἐν τῇ πίστει μὴ ᾲέχων,
κᾶν ’ἐν τοῖς ἄλλοις ἄρτιος ᾗ, ἢ 6 τῇ κεφαλῇ τῆς πί-
καὶ ἐν ἡμῖν καθορᾶσθαι, ὡς μὴ ψευδώνυμον ἐφ
ἡμῖν εἶναι τὴν κλῆσιν, ἀλλ’ ἐκ τοῦ βίου τὴν μαρτυ-
ρίαν ἔχειν. Οὐ γὰρ ἐκ τοῦ καλείσθαί τιτὸ εἶναι γίνε-
ται · ἀλλ’ ἡ ὑποκειμένη φύσις, οἵα δ’ ἂν οὖσα τύχῃ,
διὰ τῆς προσφυοῦς τοῦ ὀνόματος σημασίας γνωρί-
ζεται. Οἴόν τι λέγω Ei δένδρῳ τις ἢ πέτρᾳ προσ-
ηγορίαν ἀνθρώπου χαρίσαιτο, ἆρα ἄνθρωπος ἔσται
διὰγτὴν κλῆσιν, ἢ τὸ φυτὸν, ῆ 6 λίθος; ρύκ ἔστι ‘
ταῦταλ ἀλλὰ χρὴ πρῶτον εἶναι ἄνθρωπον, εἷθ’ οῦτως
ὀνομασθῆναι τῇ προσηγορίᾳ τῆς φύσεως. ρύδέ γαρ
ἐπὶ⁷ τῶν 6p0twpdtwv αἱ κλήσεις ἔχουσι τὸ Δκύριον,
ὼς εῐ τις ἄνθρωπον λέγει τὸν ἀνδριάντα, ἢ ἵππον
τὺ μίμημα· ἀλλ’ εἰ μέλλοι τι κυρίως καὶ ἀψευδως
ὀνομάζεσθαι, ἀληθῆ δείξει πάντως τὴν προσηγορίαν γ
ὴ φύσις. Ἠ δέ ἁναδεξαμένη τὴν μίμησιν ὖλη, ὅπερ
Οὐκοῦν τοὺς ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ ἑαυτοὺς ὀνομάζον-
τας, πρῶτον γενέσθαι χρὴ ὅπερ το δνομαβούλεται,
εἷθ’ οὓτως ἐαυτοῖς ἐφαρμόσαι τὴν κλῆσιν. Καὶᾼῶσπεᾼρ
εἴτις διακρίνοι ἀπὸ τοῦ ὄντος ἀνθρώπου τὸν ὁμωνύ-
μως ἐπὶ τῆς εἰκόνος λεγόμενον, ἐκ τῶν ἰδιωμάτων
ποιήσεται τὴν διάκρισιν (τὸ μὲν γὰριζῶοὶι⁸ λογικὸν
διανοητικὺν ὀνομάσει , τδ δὲ ἕτερον ὓλην ἄψυχον διὰ
μιμήσεως ύπελθοῦσαν τὸ εἷδος)⁴ οὓτω καὶ τὸν Χριέ
στιανδν, τόν τε άληθῶς δντα καὶ τὸν δοκοῦντα, διὰ
τῶν ἐπιφαινομένων τοῖς χαρακτῆρσιν ίδιωμάτων
ἐπιγνωσόμεθα. Χαρακτῆρες δέ τοῦ ὅντως Χριστιανοῦ
πάντα κάκεῖνά ἐστιν, ὅσα περὶ τὸν Χριστὸν ὲνοήσαμεν. η
Ὧν ὅσα μὲν χωροῦμεν, μιμούμεθα· ὅσα δὲ ού χωρεί
ἡ φύσις πρὸς μίμησιν, σεϐόμεθά τε καὶ προσκυνοῦζ
Οὐκοῦν πάντα τὰ ἐρμηνευτικά τῆςντοῦ Χριστοῦ
σημασίας ὀνόματα ἐπιλάμπειν χρὴ τῷ Χριστιανῷ
βίω, τὰ μὲν διὰ μιμήσεως, ,σὰ δὲ διὰ προσκυνήσεως,
ὲι ’μέλλοι ἄρτιος εἶναι 6 τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, καθώς
φησιν 6 Ἀπόστολος, μηδαμοῦ διὰ τῆς κακίας ἀκρω-
τηνριάζων τὴν ἀρτιότητα. ’Ὠσπερ γάρ οἱ τὰς μυθικὰς
τερατείας ἦ διὰ τῶν λόγων ἢ διὰ τῆς γραφικῆς πλάσ·
σοντες τέχνης, βουκεφάλους τινὰς, ’ἢ ἱπποκενταύ-
ρους, fl δρακοντόποδας, ἥ ἄλλο τι τοιοῦτονᾷἐξ ἐτερο-
γενῶν συντιθέντες, οὐ πρὸς τὸ τῆς φύσεως ἀρχέτυπον
τὴν μίμησιν ἄγουσιν, ἀλλὰ διὰ τῆς παραλόγου ταύ-
της ἐπινοίας τὴν φύσιν ἐμφαίνοντες, ἄλλο τι πλάσ-
σουσι, καὶ οὐκ ἄνθρωπον, σχηματίζοντες πρὸς τὸ
δοκοῦν τὸ ἀνύπαρκτονο καὶ οὐκ ἄν τις ἄνθρωπον
εἴποι τὸ πεπλασμένον διὰ τῆς ἀλλοκότου ταύτης
συνθέσεως, κᾶν μέρει τινὶ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος
προσεοικὸς τύχῃ τὸ μέρος τοῦ πλάσματος ’ *οὕτως
ούδ’ ἂν Χριστιανὸς ἀκριϐῶς όνομασθείη 6 τῆν κε-
φαλὴν ἄλογον ἔχων, τουτέστιν, 6 τὴν τοῦ παντδς κε-
φαλῆν, ἥτις 6 Λόγος ἐστὶν, ἐν τῇ πίστει μὴ ᾲέχων,
κᾶν ’ἐν τοῖς ἄλλοις ἄρτιος ᾗ, ἢ 6 τῇ κεφαλῇ τῆς πί-