PG 46, col. 289
στοῦ Ἑκκλησίαις τοὺς καρποὺς ἐπεδείξαντο τοῦ πλη-
ρώματος, τοῦτο, τοῖς τὴν δωρεὰν εἰλικρινῶς ’δεξαμέ-
νοις κατὰ τὸ μέτρον τῆς ἑκάστου τῶν μετειληφότων
πίστεως , συνεργὸν καὶ σύνοικον παραμένει, οἰκοδο-
μοῦν ὲν ἑκάστῳ τὸ ἀγαθὸν πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς έν
τοῖς τῆς πίστεως ἔργοις σπουδήν. Χρὴ οῦν ἕκαστον
ἡμῶν δι’ ἀρετῆς προκόπτοντα ἀεὶ ’προσάγειν ἑαυτὸν
εἰς ἄνδρα τέλειον, κατὰ τὸν Ἀπόστολον , ι Μέχρι
καταντήσωμεν οἱ πάντες εἷς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως
καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα κτέ-
λειον, είς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χρι-
31:05.1 Ἥ· μέν τοῦ σώματος πρδς τὸ ἀνελθεῖν ιὲί-
Gem; οὐδὲν ὲφ⁹ἡμῖν.ού γὰρ τῇ τοῦ ἀνθρώπου γνώμῃ
διαὶ ’ἤδονῇ μετρεῖ τὸ μέγεθος ’ἡ φύσις, ἀλλὰ τῇ αὐτῆς
-ὖρμῇ καὶ ἀνάγκη. Τὸ δὲ τῆς ψυχῆς -ὲν τῇ ’τῆς γεννή-
σεως ἁνανεώσει μέτρον καὶ κάλλος, ἅπερ δίδωσι διᾶ
τῆς τοῦ δεχομένου σπουδῆς ήντοῦ Ηνεύματος χάρις,
’τῆς-ἡμετέρας ἢρτηται γνώμηςο ὅσον γὰρ ὲκτείνεις
τοὺς ὑπὲρ τῆς εὐσεϐείας ἀγῶνας, τοσοῦτον ’καὶ τὸ
’τῆς ψυχῆς συνεκτείνεται μέγεθος, Καὶ τὴν μὲν ’ἀΐδιον
ζωὴν, καὶ τὴν ἄρρητον ὲν οὐρανοῖς εύφροσύνην,ή τοῦ
Πνεύματος δίδωσι χάρις ο τὴν δὲ ἀξίαν τοῦ δέξασθαι
τὰ δῶρα, καὶ ἀπολαῦσαι τῆς χάριτος, νὸ διὰ τῆς πί-
στεως παρὰ τοὺς πόνους ἔρως ἔχει.
Ιῐροελθοῦσαι δὲ είς ταύτὸν δικαιοσύνη ἔργων καὶ
Ἡνεύματος χάρις, εἰς ἣν συνῆλθον ψυχὴν, ταύτην
ζωῆς μακαρίας μετ’ ἀλλήλων ἐνέπλησαν· διαζυ-
γεῖσπαι δὲ ἀπ’ ἀλλήλων οὐδὲν τῇ ψυχῇ κέρδος παρ-
έχουσιν. Ἤ ’τε γὰρ τοῦ Θεοῦ χάρις ψυχαῖς φευγού-
um; τὴν σωτηρίαν οὐκ ἔχει ἐπιφοιτᾷωνῆ τε τῆς
’τοῦ ἀνθρώπου ἀρετῆς δύναμις, οὐκ ἐξαρκεῖ καθ’ ἐαυ-
τὴν πρὸς τὸτῆς ζωῆς εἶδος ἀναϐιϐάσαι ψυχὰς ἀμοι-
pedatu; τῆς χάριτος. ι Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσει
οἷκον, καὶ φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην οἱ περ)⁵ ταῦτα
πονοῦσι. ι Κάντεῦθεν διδασκόμεθα, μὴ δεῖν φρονεῖν
ταῖς ἀνθρωπίναις σπουδαῖς ὂλον κεῖσθαι τὸν στέφανον·
ἀλλ’ ἀναφέρειν ἐπὶ τὸ τοῦ Θεοῦ Θέλη μα τὰς περὶτοῦ
τέλους ἐλπίδας. Ἐστι δὲ θέλημανθεοῦ τὸ καθᾶραι διὰ
τῆς χάριτος τὴν ψυχὴν, καθαρὰν αὐτὴν προσαγαγεῖν
τῷ Θεῷ. Τοὺς γὰρ τοιούτους ὁ Κύριος μακαρίζει, λέ-
γων · ι Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν
Θεὸνδιῖκονται. ι Ὁρᾷς τὸ βραϐεῖον τῆς καθαρότητοςς
Τί κρεῖττον τοῦ ἰδεῖν τὸν Θεὸν, καθὼς ἡμῖν ὲγχωρεῖ;
Διὸ ικαὶ ὁ Δαϐὶδ αίτεῖ τοῦτο, λέγων ° ι Γενέσθωή
καρδία μου ἄμωμος τοῖς δικαιιὶιμασί σον,ὅπως ἂν μὴ
αἰσχυνθῶ. ι Φοϐεῖσθαι κελεύει τὴν αἰσχύνην· καὶ
ἀποθέσθαι κελεύει ταύτην, ὡς ἐσθῆτα ῥυπῶσαν. Πάλιν
δέ φησι· ι’]’ότε οὐ μὴ αἰσχυνθῶ ὲν τῷ με ἐπιϐλέπειν
ἐπὶ πάσας τὰς ἐντολάς σου. ι Ἐν γὰρ τῷ πληρώματι
τὼν ἐντολῶν τίθεται τὸ Πνεῦμα τὴν παρρησίαν. Καὶ
πάλιν ο «Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ὲν ἐμοὶ, ὁ Θεός· ›
καὶ, ι Πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξὸν με. ι Ἀλλαχοῦ
¹ Ephcs. tv, l3. ¹ Psal. cxxvn, l. ³ Matth. v, 8.
ρώματος, τοῦτο, τοῖς τὴν δωρεὰν εἰλικρινῶς ’δεξαμέ-
νοις κατὰ τὸ μέτρον τῆς ἑκάστου τῶν μετειληφότων
πίστεως , συνεργὸν καὶ σύνοικον παραμένει, οἰκοδο-
μοῦν ὲν ἑκάστῳ τὸ ἀγαθὸν πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς έν
τοῖς τῆς πίστεως ἔργοις σπουδήν. Χρὴ οῦν ἕκαστον
ἡμῶν δι’ ἀρετῆς προκόπτοντα ἀεὶ ’προσάγειν ἑαυτὸν
εἰς ἄνδρα τέλειον, κατὰ τὸν Ἀπόστολον , ι Μέχρι
καταντήσωμεν οἱ πάντες εἷς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως
καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα κτέ-
λειον, είς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χρι-
31:05.1 Ἥ· μέν τοῦ σώματος πρδς τὸ ἀνελθεῖν ιὲί-
Gem; οὐδὲν ὲφ⁹ἡμῖν.ού γὰρ τῇ τοῦ ἀνθρώπου γνώμῃ
διαὶ ’ἤδονῇ μετρεῖ τὸ μέγεθος ’ἡ φύσις, ἀλλὰ τῇ αὐτῆς
-ὖρμῇ καὶ ἀνάγκη. Τὸ δὲ τῆς ψυχῆς -ὲν τῇ ’τῆς γεννή-
σεως ἁνανεώσει μέτρον καὶ κάλλος, ἅπερ δίδωσι διᾶ
τῆς τοῦ δεχομένου σπουδῆς ήντοῦ Ηνεύματος χάρις,
’τῆς-ἡμετέρας ἢρτηται γνώμηςο ὅσον γὰρ ὲκτείνεις
τοὺς ὑπὲρ τῆς εὐσεϐείας ἀγῶνας, τοσοῦτον ’καὶ τὸ
’τῆς ψυχῆς συνεκτείνεται μέγεθος, Καὶ τὴν μὲν ’ἀΐδιον
ζωὴν, καὶ τὴν ἄρρητον ὲν οὐρανοῖς εύφροσύνην,ή τοῦ
Πνεύματος δίδωσι χάρις ο τὴν δὲ ἀξίαν τοῦ δέξασθαι
τὰ δῶρα, καὶ ἀπολαῦσαι τῆς χάριτος, νὸ διὰ τῆς πί-
στεως παρὰ τοὺς πόνους ἔρως ἔχει.
Ιῐροελθοῦσαι δὲ είς ταύτὸν δικαιοσύνη ἔργων καὶ
Ἡνεύματος χάρις, εἰς ἣν συνῆλθον ψυχὴν, ταύτην
ζωῆς μακαρίας μετ’ ἀλλήλων ἐνέπλησαν· διαζυ-
γεῖσπαι δὲ ἀπ’ ἀλλήλων οὐδὲν τῇ ψυχῇ κέρδος παρ-
έχουσιν. Ἤ ’τε γὰρ τοῦ Θεοῦ χάρις ψυχαῖς φευγού-
um; τὴν σωτηρίαν οὐκ ἔχει ἐπιφοιτᾷωνῆ τε τῆς
’τοῦ ἀνθρώπου ἀρετῆς δύναμις, οὐκ ἐξαρκεῖ καθ’ ἐαυ-
τὴν πρὸς τὸτῆς ζωῆς εἶδος ἀναϐιϐάσαι ψυχὰς ἀμοι-
pedatu; τῆς χάριτος. ι Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσει
οἷκον, καὶ φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην οἱ περ)⁵ ταῦτα
πονοῦσι. ι Κάντεῦθεν διδασκόμεθα, μὴ δεῖν φρονεῖν
ταῖς ἀνθρωπίναις σπουδαῖς ὂλον κεῖσθαι τὸν στέφανον·
ἀλλ’ ἀναφέρειν ἐπὶ τὸ τοῦ Θεοῦ Θέλη μα τὰς περὶτοῦ
τέλους ἐλπίδας. Ἐστι δὲ θέλημανθεοῦ τὸ καθᾶραι διὰ
τῆς χάριτος τὴν ψυχὴν, καθαρὰν αὐτὴν προσαγαγεῖν
τῷ Θεῷ. Τοὺς γὰρ τοιούτους ὁ Κύριος μακαρίζει, λέ-
γων · ι Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν
Θεὸνδιῖκονται. ι Ὁρᾷς τὸ βραϐεῖον τῆς καθαρότητοςς
Τί κρεῖττον τοῦ ἰδεῖν τὸν Θεὸν, καθὼς ἡμῖν ὲγχωρεῖ;
Διὸ ικαὶ ὁ Δαϐὶδ αίτεῖ τοῦτο, λέγων ° ι Γενέσθωή
καρδία μου ἄμωμος τοῖς δικαιιὶιμασί σον,ὅπως ἂν μὴ
αἰσχυνθῶ. ι Φοϐεῖσθαι κελεύει τὴν αἰσχύνην· καὶ
ἀποθέσθαι κελεύει ταύτην, ὡς ἐσθῆτα ῥυπῶσαν. Πάλιν
δέ φησι· ι’]’ότε οὐ μὴ αἰσχυνθῶ ὲν τῷ με ἐπιϐλέπειν
ἐπὶ πάσας τὰς ἐντολάς σου. ι Ἐν γὰρ τῷ πληρώματι
τὼν ἐντολῶν τίθεται τὸ Πνεῦμα τὴν παρρησίαν. Καὶ
πάλιν ο «Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ὲν ἐμοὶ, ὁ Θεός· ›
καὶ, ι Πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξὸν με. ι Ἀλλαχοῦ
¹ Ephcs. tv, l3. ¹ Psal. cxxvn, l. ³ Matth. v, 8.