PG 46, col. 310
que subsiliat, et incolas quæque ajacent conen-
tiat, ex signis observatis et æstus perspicimus, et·
imbres futuros prædicimus. Præterea ad ea quæ
terra parit rationem admoventes, naturas herbarum
perquirimus, et hanc saucio salutarem decernimus,
alteram sommno non dormienti conciliandoidoneam,
aliam jecinori sanando, et aliam lienis tumoribus
comprimendis. Omitto scientias, artes relinquo,
tum necessarias, tum quæ ad delicias omnigenas
sttinent, varium quoque studiorum orbem. Cæte-
rum tale animal, sapiens, ad agendum ioneum,
Iaboriosum, memoria valens, quodque quod hic et
quæ alibi sunt cernit, quia variis voluptatibus ac
diversis affectibus circumagitur, unius rei penuria
laborat, veræ vivendi rationis, et suæ ipsius salu-
tis; atque qui aeris commutationes intueris, resur-
rectionem non vides; qui annorum cqnversiones
nosti, vitæ mutationem non cernis; qui a fammilo-
tuo administrati rationem exigis, iudicis et Domini
potestatem contemnis.
Hæc ejus non sunt qui ratione præditus est, sed
ejus qui rationem in insaniam convertit. Justiffam
non meditaris, virtutem non addiscis, precationem
negligis: cujus rei hesternus indicio dies est. Qui-
bus enim oculis diem Dominicum intueris, qut
Sabbatum dedecorasti? An hqs nescis dies germa-
nos esse? Ac si in alterum injutius sis, te in alte-
rum impingere? Τu mentis et rationis compos non
provides quid deceat et conducat, nec concinne
tuæ curam geris immaortalitstis, nec tuam inter-
pellas naturam quisnam sis, et quid de te fieri pos-
sit, sed ventre, libidine, otio, ac somno, Dei et
bencfactoris donum prodis, ut sit inutile fibi, in-
commodum et inane. Τurpissiqa hæc res est, et
juvenilis, id est stulti animi, et gravi accusatione
digna. Minus autem malum esset, si nos intrinse-
cus et a nohis ipsis quid expediret non intelligen-
tes, cum alius quod usui sit adducit, ei crcdere-
mus. Id vero non habet ita, sed etiam valde nos
magistris et doctoribus indignamur, ac eoruni ad
monitionem ægre ferirus, et consiliis gravamur.
Nauseamus vero ad rerum honestarum disciplinam,
perinde ac ægroti cibum faatidientes ad opsonia
quæ illis medici porrigunt. Ac si quis increpet,
exacerbamur; si asperius verbum audiamus, indi-
gnamur; sique nobis ad separationem ecclesiæ
fores obserantur, ad convicia ferimur, ac blasphe-
mamus. Ii non sunt discentium mores, neque obe-
dientia discipulorum, sed seditiosorum et pugns-
cium contentio. Puelli enim vicem discipulus subire
debet, qui artem vel scientiam aliὴuam de externis
desideraverit : qui vero pietatem meditatur,majori
cum accessione infans esse debet: præserlm cum
etiam Dominus illam ætatem veluti ad obediendum
paratam suis ipsius laudibus ornaverit. Atqui
puellus non insurgit in characteres et lineamenta
quæ præceptor in cera inscripserit, neque novo
molitur elemacnta, aliquid novi in litteris licentiσ
tiat, ex signis observatis et æstus perspicimus, et·
imbres futuros prædicimus. Præterea ad ea quæ
terra parit rationem admoventes, naturas herbarum
perquirimus, et hanc saucio salutarem decernimus,
alteram sommno non dormienti conciliandoidoneam,
aliam jecinori sanando, et aliam lienis tumoribus
comprimendis. Omitto scientias, artes relinquo,
tum necessarias, tum quæ ad delicias omnigenas
sttinent, varium quoque studiorum orbem. Cæte-
rum tale animal, sapiens, ad agendum ioneum,
Iaboriosum, memoria valens, quodque quod hic et
quæ alibi sunt cernit, quia variis voluptatibus ac
diversis affectibus circumagitur, unius rei penuria
laborat, veræ vivendi rationis, et suæ ipsius salu-
tis; atque qui aeris commutationes intueris, resur-
rectionem non vides; qui annorum cqnversiones
nosti, vitæ mutationem non cernis; qui a fammilo-
tuo administrati rationem exigis, iudicis et Domini
potestatem contemnis.
Hæc ejus non sunt qui ratione præditus est, sed
ejus qui rationem in insaniam convertit. Justiffam
non meditaris, virtutem non addiscis, precationem
negligis: cujus rei hesternus indicio dies est. Qui-
bus enim oculis diem Dominicum intueris, qut
Sabbatum dedecorasti? An hqs nescis dies germa-
nos esse? Ac si in alterum injutius sis, te in alte-
rum impingere? Τu mentis et rationis compos non
provides quid deceat et conducat, nec concinne
tuæ curam geris immaortalitstis, nec tuam inter-
pellas naturam quisnam sis, et quid de te fieri pos-
sit, sed ventre, libidine, otio, ac somno, Dei et
bencfactoris donum prodis, ut sit inutile fibi, in-
commodum et inane. Τurpissiqa hæc res est, et
juvenilis, id est stulti animi, et gravi accusatione
digna. Minus autem malum esset, si nos intrinse-
cus et a nohis ipsis quid expediret non intelligen-
tes, cum alius quod usui sit adducit, ei crcdere-
mus. Id vero non habet ita, sed etiam valde nos
magistris et doctoribus indignamur, ac eoruni ad
monitionem ægre ferirus, et consiliis gravamur.
Nauseamus vero ad rerum honestarum disciplinam,
perinde ac ægroti cibum faatidientes ad opsonia
quæ illis medici porrigunt. Ac si quis increpet,
exacerbamur; si asperius verbum audiamus, indi-
gnamur; sique nobis ad separationem ecclesiæ
fores obserantur, ad convicia ferimur, ac blasphe-
mamus. Ii non sunt discentium mores, neque obe-
dientia discipulorum, sed seditiosorum et pugns-
cium contentio. Puelli enim vicem discipulus subire
debet, qui artem vel scientiam aliὴuam de externis
desideraverit : qui vero pietatem meditatur,majori
cum accessione infans esse debet: præserlm cum
etiam Dominus illam ætatem veluti ad obediendum
paratam suis ipsius laudibus ornaverit. Atqui
puellus non insurgit in characteres et lineamenta
quæ præceptor in cera inscripserit, neque novo
molitur elemacnta, aliquid novi in litteris licentiσ