PG 46, col. 461
ma: illius atque hnmortalis et mentem onmem superantis naturae decoretur imagine. At 'qualem. stu-
dii laborisque finem pollicentur? ~
Ἐνταῦθα μὲν καλὴν ἐλπίδα, και προσδοκίαν εύ-
φραίνουσαν " ὲν δέ τοῖς ἔπειτα, ὅταν τὴν ῥέουσαι
ταύτην ἀποσκευασάμενοι σάρκα, τὴν ἀφθαρσίαν μετ-
ενδδσὼμεθα, μακαρίαν ζωὴν, ἄληκτον καὶ ἀνώλε·
θρον, ἐν θαυμασταῖς τισι καὶ νῦν οὐ γινωσκομέναις
ἡμῖν εὐπαθείαις ηὑτρεπισμένην.
Οὐκοῦν ot λογικοὶ κτισθέντες, καὶ τὸν νοῦν ἔχοντες
τῶν θείων ἑρμηνέα καὶ παιδευτὴν, μὴ τοῖς προσκαί-
ροις δελεασθῆτε. Κτήσασθε δὲ τά μηδέποτε καταλιμ-
πάνοντα τὸν κτησάμενον · όρίσατε μέτρα τῇ χρήσει
τοῦ 3609.th πάντα ὑμέτερα ο ἀλλὰ μέρος ’καὶ
τῶν πενήτων τῶν ἀγαπητῶν τοῦ Θεοῦ. Πάντα γὰρ
τοῦ Θεοῦ τοῦ κοινοῦ Πατρός. Ἡμεῖς δὲ ἀδελφοὶ ὡς
ὁμόφυλοι· ἀδελφοὺς δὲ, τὸ μὲν ἄριστον καὶ δικαιότερον
κατ’ ἰσομοιρίαν λαγχάνειν τοῦ κλήρου. Ἐν δὲ στάξε
δευτέρα, κᾶν τὸ πλέον εἷς ἢ δεύτερος σφετερίσηται
τὸ γοῦν μέρος κερδανέτωσαν οἱ λειπόμενοι. Et δέ τις
καθόλου κύριος εἶναι τῶν πάντων ἐθέλοι, καὶ αὐτῆ.
τῆς τρίτης ἦ πέμπτης μοίρας ἐξείργων τοὺς ἀδελ
τοὺς, οὗτος πικρὸς τύραννος, βάρϐαρος ἀδιάλλακτος
θηρίον ἄπληστον, μόνον ἡδέως περιχαῖνον τῇ θοίνῃ
μᾶλλονδὲ καὶ αὐτῶν ἀγριώτερος τῶν θηρίων · εἴγλ
λύκος μὲν τὸν λύκον είς βορὰν παραδέχεται, καὶ κύνε
ὲν ταύτῷ πολλοὶ ἒν σπαράττουσι σῶμα · ὀ δὲ άπλη
στος ούδένα τῶν ὁμοφύλων εἰς τὴν μετουσίαν παρα
λαμϐάνει τοῦ πλούτου. Ἀρκεῖ σοι ἡ σύμμετρος τρά
πεςα. Μὴ πρὸς τὸ πέλαγος τῆς ἀκολάστου πανδαιι
σίας ἐκπέσῃς. Χαλεπὸν γὰρ τὸ ἐπικείμενον ναυάγιον
οὐ πέτραις περιρρηγνύον ὑφάλοις, ἀλλ’ εἰς τὸ σκότο
ἑξωθοῦν τὸ βαθύτατον, ὅθεν οῦποτε ὁ ἐμπεσὼν ὲκ
θήσεται. Moderata mensa sufficit tibi. Ne te in illud luxu-
ria: pelagus demittas, ut convivia omni genere ciborum instructa velis. lllic enim grave naufra-
gium lit, quo non scopulis sub salo latentibus collideris, sed in altissimam et obscurissimam vora-
ginem detruderis. in quam qui semel incidit, nunquam emerget.
Χρῆσαι, μὴ παραχρήσῃ ο τοῦτο γάρ σε καὶ Παῦ-
λος ἐδίδαξεν. "Ave; σαυτὸν ἀπολαύσει μεμετρημένῃ
Mi; βακχεύσῃς ταῖς ἡδοναῖς. Μὴ πάντων ἁπλῶς ζώω
ὄλεθρος έσο, τετραπόδων, μεγάλων, μικρῶν, όρνί
θων, ἰχθύων, τῶν εὐπορίστων, τῶν σπανίων, τῶν εύ
ὡνων, τῶν πολυτίμων. Μὴ πολλῶν θηρευτῶν ίδρῶπ
μίαν πλήρου γαστέρα , ὥσπερ τι φρέαρ βαθύτατα
πολυχειρίᾳ τῶν χωννύντων μὴ γε μιζόμενον. Διά τοὺ
τρυφῶντας οὐδὲ ό βυθὸς τῆς θαλάσσης ἀνενόχλητε
μένει. Οὐδὲ τῷ ὕδατι νηχόμενοι ἰχθύες, μόνοι ἁγρεύοκ
ται, ἀλλά καὶ ὃσα ,ἄθλια ζῶα τῇ ὑποστάθμῃ τῶ
ύδάτων ἐμφέρεται, καὶ ταῦτα πρὸς τὴν ἤπειρον κο
τὸν ἀέρα τοῦτον ὲξέλκεται. Οὕτως τὰ γένη τῶ
ὀστρέων οὐκ ἔλαθε, καὶ ὁ ἐχῖνος ἀγρεύεται, καὶ
σηπία ἕρπουσα σαγηνεύεται, καὶ ὁ πολύπους ταῖ
πέτραις προσπεφυκὼς ἀποσπᾶται, καὶ οἱ κοχλίαι τῶ
κατωτάτων βυθῶν ἀποσύρονται’ καὶ πάντα γένη
'l Cor. vn, 5.
dii laborisque finem pollicentur? ~
Ἐνταῦθα μὲν καλὴν ἐλπίδα, και προσδοκίαν εύ-
φραίνουσαν " ὲν δέ τοῖς ἔπειτα, ὅταν τὴν ῥέουσαι
ταύτην ἀποσκευασάμενοι σάρκα, τὴν ἀφθαρσίαν μετ-
ενδδσὼμεθα, μακαρίαν ζωὴν, ἄληκτον καὶ ἀνώλε·
θρον, ἐν θαυμασταῖς τισι καὶ νῦν οὐ γινωσκομέναις
ἡμῖν εὐπαθείαις ηὑτρεπισμένην.
Οὐκοῦν ot λογικοὶ κτισθέντες, καὶ τὸν νοῦν ἔχοντες
τῶν θείων ἑρμηνέα καὶ παιδευτὴν, μὴ τοῖς προσκαί-
ροις δελεασθῆτε. Κτήσασθε δὲ τά μηδέποτε καταλιμ-
πάνοντα τὸν κτησάμενον · όρίσατε μέτρα τῇ χρήσει
τοῦ 3609.th πάντα ὑμέτερα ο ἀλλὰ μέρος ’καὶ
τῶν πενήτων τῶν ἀγαπητῶν τοῦ Θεοῦ. Πάντα γὰρ
τοῦ Θεοῦ τοῦ κοινοῦ Πατρός. Ἡμεῖς δὲ ἀδελφοὶ ὡς
ὁμόφυλοι· ἀδελφοὺς δὲ, τὸ μὲν ἄριστον καὶ δικαιότερον
κατ’ ἰσομοιρίαν λαγχάνειν τοῦ κλήρου. Ἐν δὲ στάξε
δευτέρα, κᾶν τὸ πλέον εἷς ἢ δεύτερος σφετερίσηται
τὸ γοῦν μέρος κερδανέτωσαν οἱ λειπόμενοι. Et δέ τις
καθόλου κύριος εἶναι τῶν πάντων ἐθέλοι, καὶ αὐτῆ.
τῆς τρίτης ἦ πέμπτης μοίρας ἐξείργων τοὺς ἀδελ
τοὺς, οὗτος πικρὸς τύραννος, βάρϐαρος ἀδιάλλακτος
θηρίον ἄπληστον, μόνον ἡδέως περιχαῖνον τῇ θοίνῃ
μᾶλλονδὲ καὶ αὐτῶν ἀγριώτερος τῶν θηρίων · εἴγλ
λύκος μὲν τὸν λύκον είς βορὰν παραδέχεται, καὶ κύνε
ὲν ταύτῷ πολλοὶ ἒν σπαράττουσι σῶμα · ὀ δὲ άπλη
στος ούδένα τῶν ὁμοφύλων εἰς τὴν μετουσίαν παρα
λαμϐάνει τοῦ πλούτου. Ἀρκεῖ σοι ἡ σύμμετρος τρά
πεςα. Μὴ πρὸς τὸ πέλαγος τῆς ἀκολάστου πανδαιι
σίας ἐκπέσῃς. Χαλεπὸν γὰρ τὸ ἐπικείμενον ναυάγιον
οὐ πέτραις περιρρηγνύον ὑφάλοις, ἀλλ’ εἰς τὸ σκότο
ἑξωθοῦν τὸ βαθύτατον, ὅθεν οῦποτε ὁ ἐμπεσὼν ὲκ
θήσεται. Moderata mensa sufficit tibi. Ne te in illud luxu-
ria: pelagus demittas, ut convivia omni genere ciborum instructa velis. lllic enim grave naufra-
gium lit, quo non scopulis sub salo latentibus collideris, sed in altissimam et obscurissimam vora-
ginem detruderis. in quam qui semel incidit, nunquam emerget.
Χρῆσαι, μὴ παραχρήσῃ ο τοῦτο γάρ σε καὶ Παῦ-
λος ἐδίδαξεν. "Ave; σαυτὸν ἀπολαύσει μεμετρημένῃ
Mi; βακχεύσῃς ταῖς ἡδοναῖς. Μὴ πάντων ἁπλῶς ζώω
ὄλεθρος έσο, τετραπόδων, μεγάλων, μικρῶν, όρνί
θων, ἰχθύων, τῶν εὐπορίστων, τῶν σπανίων, τῶν εύ
ὡνων, τῶν πολυτίμων. Μὴ πολλῶν θηρευτῶν ίδρῶπ
μίαν πλήρου γαστέρα , ὥσπερ τι φρέαρ βαθύτατα
πολυχειρίᾳ τῶν χωννύντων μὴ γε μιζόμενον. Διά τοὺ
τρυφῶντας οὐδὲ ό βυθὸς τῆς θαλάσσης ἀνενόχλητε
μένει. Οὐδὲ τῷ ὕδατι νηχόμενοι ἰχθύες, μόνοι ἁγρεύοκ
ται, ἀλλά καὶ ὃσα ,ἄθλια ζῶα τῇ ὑποστάθμῃ τῶ
ύδάτων ἐμφέρεται, καὶ ταῦτα πρὸς τὴν ἤπειρον κο
τὸν ἀέρα τοῦτον ὲξέλκεται. Οὕτως τὰ γένη τῶ
ὀστρέων οὐκ ἔλαθε, καὶ ὁ ἐχῖνος ἀγρεύεται, καὶ
σηπία ἕρπουσα σαγηνεύεται, καὶ ὁ πολύπους ταῖ
πέτραις προσπεφυκὼς ἀποσπᾶται, καὶ οἱ κοχλίαι τῶ
κατωτάτων βυθῶν ἀποσύρονται’ καὶ πάντα γένη
'l Cor. vn, 5.