PG 46, col. 565
δύναται ποιεῖν, δῆλον ὄντι οὐχὶ τῇ θεότητι τοῦ Μονο-
γενοῦς τὴν ἀδυναμίαν προστίθησιν, ἀλλὰ τῇ ἀσθενείᾳ
τῆς ἡμετέρας φύσεως προσμαρτυρεί τὸ ἀδύνατον.
’Δσθενὴς δὲ ἡ σὰρξ, καθὼς γέγραπται, ὅτι Τὸ μὲν
Πνεῦμα πρόθυμον, νὴ *δὲ σὰρξ ἀσθενής. Οὐκοῦν δι’
ἀμεροτέρων ἀληθεύει ἡ θεία Γραφὴ, καὶ τὺ μεῖζον
ὁμολογοῦσα, καὶ τὸ ἴσον μὴ ἀρνουμένη. Ὅταν γὰρ
πρὸς ξὸνὰνθρώπινον ὁ Λόγος βλέπῃ, μείζονα ὁμολοξ
γεί τοῦ διὰ σαρκὸς ὁρωμένου τὸν μὴ ὁρώμενον-’ὃταν
δὲ πρὸς τὸ Θεῖον χειραγωγῇ τὴν διάνοιαν, ἀργεῖ τοῦ
μείζονος καὶ τοῦ ἐλάττονος ἡ συγκριτικὴ αὕτη ἀντι-
παράθεσις, καὶ ἀντὶ τούτων ἑνότης κηρύττεταιξ Ἐγὼ
aut) δ’Πςιτὴρ ἕν ἐσμεν. Τὰ δὲ παρηλλαγμένα κατὰγτδ
ξνισιῖι, ἒιν εἶναι οὐ δύναται. τΑραγὺγμίν λόγος ἡμῶν
litavi);- ἀῖτολελόγηται, τὴν αἱρετικῆν ducor-(171:1.er
fiffoai§ilf€ ἀφορίζων δογμάτωνς Ἦ ξητεῖτε,
infidas-sp ἑν οικαστηρίῳ, διὰ πλειόνων μρτύοων pe;
ξαιωθῆναι τὸν λόγον ; υὺκοῠν δότε μοι ’κατ’ ἐξουσίαν
ὑπανιέναι τοῦ λόγου τὸ σύντομον , μνήμῃ τινος τῶν
fasti τὴν παλαιὰν ἱστορίαν. Ἔσται δὲ div ἴσως οὐκ
ᾰῖεδ quoa-rati τὸ διήγημα. Ἀκούσατε τῆς ἀτιοσῖεολι-
ἀναγνώσεως τὴν κατὰ τὸν έΑὸραὰι). ἱστορίαν ἐν
cur? διηγουμένης, ὲν οἷς φησι· Τᾷί semesa”.
ἶιειῖιάμενος Θεὸς, ἐπεὶ κατ’ οὐδενὸς εἶχε λιείζονος
ὀμόσαι, καθ’ ἑαυτοῦ ὤμοσε λέγωνᾶ alpha-sv.
Ἐπειδὴ τοίνυν εἰκὸς ἄγνωστα εἶναι τοῖς πολλοῖς τὰ
τῆς ζΜαρίας, δι’ ὀλίγων ὑμῖν, ὡς ἂν οἷός τε ὧίδι-
uri-cogat. ’ᾼποικίζει τὸν Ἀδραὰμ τῶν οἰκείων ουγ-
Ϊενῶν τε καὶ τόπων διὰ προστάγματος ὁ Θεός· καὶ
τῇς αλλοδαπῆς ό πατριάρῇης, ὲγκαρτερίῦν τῇ
Elpias τῆς νῦποσχέσεως. Βάσαυος τέροσάγετίαι ίιῷ δινῖ
Bp". τῆς πρὸς τὸν Θεὸν βεσαιόιι-ητοςξὴ χέονια τών ὲλ-
ξιζομένων-πειράτασιςυ ή δὲ ὑπόσχεσις ἧν, πατέρα
{Ova-sc γ-ενέσθαικτὺν Ἀϐραάμ. Χρόνος διέϐη πολύς,
καὶ -ή radat; τὺ ἴδιον ἔπασχεν , ἢδη πρὸς τὸ Imma;
«tu; τῆς ἡλικίας ἔπικλιθείσης,χαὶ ἔτι ὴ ἐλπίς-επίχρ-
εἷείνετο· ἀπέσϐη κατὰ τὸ εἰκὸς ἐν τῷ γγηραιῷ τξῖις
ἡλιαίας αὐτῷ τε καὶ τῇ ὁμοζύγῳ ἡ προς νπαιδοίιτοιίαν
[σχές. Καὶ τοῦτο ἁνεπαισχύντως,ἡ ἰατορία παρασηρ
μαίνεται, εκλελοιπέναι φάσκουσα τῆςγ Σάῥρας τα
γνναικεῖα. διξ ὧν ἐνεργεῖται ἠ σύλληψις. Κάί τὸ μὲν
stirpi: τῇ φύσει ὑπήκουε τῆς νεότητος ὑπαναλω·
ltelqu καὶ τῷ γήρᾳ ἐκάμπτετο , ὴ δὲ. πρὸς τὸν θεὸν
Euri; ἀγήρως τις ἦν ὲν αὐτοῖς καὶ ἀκμᾶζουσα. Ἑν
fori-up είκτεται αὐτοῖς ὁ Ἰσαὰκ ἵνα φανῇ οὐχὶ φύσεως
ἔργον ὁ coxae—find θείας δυνάμεως ἀποξέλεοίμα. ‘Ep;
τέρξχαρεῖς ἦσαν, ὡς εἰκὸς, τῇ τοῦ ἒ)εοῦ- δωρεᾷ-
ἁνήόησεν αὐτοῖς διὰ τοῦ παιδὸς πάλιν ὴ πολιὰ,⁷ δα-
ψιλεῖς αἱ τοῦ γάλακτος πηγαὶ τῇ παρήλιάι πρὸς τὴν
χρείαν ὲπιρῤἐουσαι· ἐπεῖχεν ὴ γεγηρακυῐα τῷ παιδὶ
τὴν θηλὴν πλη μμίυροῦσαν. Ἐπηγάλλετο τῷ παρὰ φύ-
ειν Θαύματι λέγουσα· Τίς ειπῃ τῷ Ἀϐραὰμ ὅτι θη-
¹⁸ Matth. xm, 41. ’⁵ llcbr. vr, l5.
γενοῦς τὴν ἀδυναμίαν προστίθησιν, ἀλλὰ τῇ ἀσθενείᾳ
τῆς ἡμετέρας φύσεως προσμαρτυρεί τὸ ἀδύνατον.
’Δσθενὴς δὲ ἡ σὰρξ, καθὼς γέγραπται, ὅτι Τὸ μὲν
Πνεῦμα πρόθυμον, νὴ *δὲ σὰρξ ἀσθενής. Οὐκοῦν δι’
ἀμεροτέρων ἀληθεύει ἡ θεία Γραφὴ, καὶ τὺ μεῖζον
ὁμολογοῦσα, καὶ τὸ ἴσον μὴ ἀρνουμένη. Ὅταν γὰρ
πρὸς ξὸνὰνθρώπινον ὁ Λόγος βλέπῃ, μείζονα ὁμολοξ
γεί τοῦ διὰ σαρκὸς ὁρωμένου τὸν μὴ ὁρώμενον-’ὃταν
δὲ πρὸς τὸ Θεῖον χειραγωγῇ τὴν διάνοιαν, ἀργεῖ τοῦ
μείζονος καὶ τοῦ ἐλάττονος ἡ συγκριτικὴ αὕτη ἀντι-
παράθεσις, καὶ ἀντὶ τούτων ἑνότης κηρύττεταιξ Ἐγὼ
aut) δ’Πςιτὴρ ἕν ἐσμεν. Τὰ δὲ παρηλλαγμένα κατὰγτδ
ξνισιῖι, ἒιν εἶναι οὐ δύναται. τΑραγὺγμίν λόγος ἡμῶν
litavi);- ἀῖτολελόγηται, τὴν αἱρετικῆν ducor-(171:1.er
fiffoai§ilf€ ἀφορίζων δογμάτωνς Ἦ ξητεῖτε,
infidas-sp ἑν οικαστηρίῳ, διὰ πλειόνων μρτύοων pe;
ξαιωθῆναι τὸν λόγον ; υὺκοῠν δότε μοι ’κατ’ ἐξουσίαν
ὑπανιέναι τοῦ λόγου τὸ σύντομον , μνήμῃ τινος τῶν
fasti τὴν παλαιὰν ἱστορίαν. Ἔσται δὲ div ἴσως οὐκ
ᾰῖεδ quoa-rati τὸ διήγημα. Ἀκούσατε τῆς ἀτιοσῖεολι-
ἀναγνώσεως τὴν κατὰ τὸν έΑὸραὰι). ἱστορίαν ἐν
cur? διηγουμένης, ὲν οἷς φησι· Τᾷί semesa”.
ἶιειῖιάμενος Θεὸς, ἐπεὶ κατ’ οὐδενὸς εἶχε λιείζονος
ὀμόσαι, καθ’ ἑαυτοῦ ὤμοσε λέγωνᾶ alpha-sv.
Ἐπειδὴ τοίνυν εἰκὸς ἄγνωστα εἶναι τοῖς πολλοῖς τὰ
τῆς ζΜαρίας, δι’ ὀλίγων ὑμῖν, ὡς ἂν οἷός τε ὧίδι-
uri-cogat. ’ᾼποικίζει τὸν Ἀδραὰμ τῶν οἰκείων ουγ-
Ϊενῶν τε καὶ τόπων διὰ προστάγματος ὁ Θεός· καὶ
τῇς αλλοδαπῆς ό πατριάρῇης, ὲγκαρτερίῦν τῇ
Elpias τῆς νῦποσχέσεως. Βάσαυος τέροσάγετίαι ίιῷ δινῖ
Bp". τῆς πρὸς τὸν Θεὸν βεσαιόιι-ητοςξὴ χέονια τών ὲλ-
ξιζομένων-πειράτασιςυ ή δὲ ὑπόσχεσις ἧν, πατέρα
{Ova-sc γ-ενέσθαικτὺν Ἀϐραάμ. Χρόνος διέϐη πολύς,
καὶ -ή radat; τὺ ἴδιον ἔπασχεν , ἢδη πρὸς τὸ Imma;
«tu; τῆς ἡλικίας ἔπικλιθείσης,χαὶ ἔτι ὴ ἐλπίς-επίχρ-
εἷείνετο· ἀπέσϐη κατὰ τὸ εἰκὸς ἐν τῷ γγηραιῷ τξῖις
ἡλιαίας αὐτῷ τε καὶ τῇ ὁμοζύγῳ ἡ προς νπαιδοίιτοιίαν
[σχές. Καὶ τοῦτο ἁνεπαισχύντως,ἡ ἰατορία παρασηρ
μαίνεται, εκλελοιπέναι φάσκουσα τῆςγ Σάῥρας τα
γνναικεῖα. διξ ὧν ἐνεργεῖται ἠ σύλληψις. Κάί τὸ μὲν
stirpi: τῇ φύσει ὑπήκουε τῆς νεότητος ὑπαναλω·
ltelqu καὶ τῷ γήρᾳ ἐκάμπτετο , ὴ δὲ. πρὸς τὸν θεὸν
Euri; ἀγήρως τις ἦν ὲν αὐτοῖς καὶ ἀκμᾶζουσα. Ἑν
fori-up είκτεται αὐτοῖς ὁ Ἰσαὰκ ἵνα φανῇ οὐχὶ φύσεως
ἔργον ὁ coxae—find θείας δυνάμεως ἀποξέλεοίμα. ‘Ep;
τέρξχαρεῖς ἦσαν, ὡς εἰκὸς, τῇ τοῦ ἒ)εοῦ- δωρεᾷ-
ἁνήόησεν αὐτοῖς διὰ τοῦ παιδὸς πάλιν ὴ πολιὰ,⁷ δα-
ψιλεῖς αἱ τοῦ γάλακτος πηγαὶ τῇ παρήλιάι πρὸς τὴν
χρείαν ὲπιρῤἐουσαι· ἐπεῖχεν ὴ γεγηρακυῐα τῷ παιδὶ
τὴν θηλὴν πλη μμίυροῦσαν. Ἐπηγάλλετο τῷ παρὰ φύ-
ειν Θαύματι λέγουσα· Τίς ειπῃ τῷ Ἀϐραὰμ ὅτι θη-
¹⁸ Matth. xm, 41. ’⁵ llcbr. vr, l5.