PG 50, col. 396
justitias est, sed nequitia, impietas et seclusi illum
Christianum putas, qui opprimit miserum, qui pan.
perem gravat, qui res concupiscit alienas, qui ut se
divitem faciat, plures efficit indigentes, qui lucris
gaudet injustis, qui de alienis lacrymis cibum capit,
qui miserorum ditatur interitu, cujus os assidue
mendacio violatur, cujus labia non nisi indigna et
obscena et scelesta loquuntur et turpia, cui cum ju-
beatur distribuere sua, invadit aliena? Et ad eccle-
siam talis'audenter accedit, et temere et importune
expandit impias manus illicito raptu et insontium
quo iuerat paulo ante aut falsa locutus aut turpia,
preces ad Dominum, quasi nihil sibi mali conscius,
fundit. Quid agis impudens et miser? Quid te majo-
rum peccatorum onere gravas? Quid Deo praeter
contemptum injuriam irrogas? Quid ad provocan-
dam celerius ejus iram in testimonium pinnatus
sceleratas ad Deum porrigis manus, ad quas ille
non respicit, qui nonnisi sanctas et immaculatas
sibi jussit oli‘erri? Quid ore illo Deum rogas, quo
paulo ante locutus es male, cujus, quamvis multi-
plicentur. abominetur preces, sicut scriptum est:
Cum extenderitis manus vestras, avertam faciem meam
a vobis; et si multiplicaveritis preces, non exaudiam;
manus enim vestra sanguine plena: sunt. Lavamiui,
mundi estote, auferte nequitias ab animis vestris (Ita.
ι, 15, 16). Bene sibi ille conscius esse debet et cer-
tus, et sum innocentiae fidus, qui ad Deum manus
extendit et perrigit, cum Apostolus dicat, Volo su-
tem viros orare in omni loco, levantes puras manus
(Ι Tim. ll , 8). ο Ille autem ad Deum merito extollit
manus, ille preces bona conscientia fundit, qui po-
test dicere : 'l‘u nosti, Domine, quam sancta, quam
innocentes, quam purae sint ab omni fraude et inju-
ria et rapina, quas ad te expando, manus: quam
justa, quam immaculata labia et ab omni mendacio
libera, quibus tibi, utmihi miserearis, preces fundo.
[ά Talis enim cito meretur audiri, et antequam pe-
nitus preces fundat,] potest impetrare quod postulat.
Scio enim esse quos ita nequitiae et avaritia pro-
quod aut pauperem per potentiam vinxerint, aut in-
nocentem testimoniis falsis obruerint, aut infirmum
virtute superaverint, aut furtum fecerint aut rapi-
nam ; Deo gratias agant quo opitulante talia perpe-
trasse se credunt, et tam iniquum Deum judicent,
ut putent eum scelerum suorum fuisse participem.
CAPUT XII.
Eleemosgnat de lucris injustis.
Stulti et miseri usque adeo suis iniquitatibus exex!
ἳιιῗῖιὶῖῗὸ his verbis unica in mss. vox α’ ἕστε, ει ³1³⁸εὲ
0 S 8|). ιδ.
οιειειι. ιδ.
Christianum putas, qui opprimit miserum, qui pan.
perem gravat, qui res concupiscit alienas, qui ut se
divitem faciat, plures efficit indigentes, qui lucris
gaudet injustis, qui de alienis lacrymis cibum capit,
qui miserorum ditatur interitu, cujus os assidue
mendacio violatur, cujus labia non nisi indigna et
obscena et scelesta loquuntur et turpia, cui cum ju-
beatur distribuere sua, invadit aliena? Et ad eccle-
siam talis'audenter accedit, et temere et importune
expandit impias manus illicito raptu et insontium
quo iuerat paulo ante aut falsa locutus aut turpia,
preces ad Dominum, quasi nihil sibi mali conscius,
fundit. Quid agis impudens et miser? Quid te majo-
rum peccatorum onere gravas? Quid Deo praeter
contemptum injuriam irrogas? Quid ad provocan-
dam celerius ejus iram in testimonium pinnatus
sceleratas ad Deum porrigis manus, ad quas ille
non respicit, qui nonnisi sanctas et immaculatas
sibi jussit oli‘erri? Quid ore illo Deum rogas, quo
paulo ante locutus es male, cujus, quamvis multi-
plicentur. abominetur preces, sicut scriptum est:
Cum extenderitis manus vestras, avertam faciem meam
a vobis; et si multiplicaveritis preces, non exaudiam;
manus enim vestra sanguine plena: sunt. Lavamiui,
mundi estote, auferte nequitias ab animis vestris (Ita.
ι, 15, 16). Bene sibi ille conscius esse debet et cer-
tus, et sum innocentiae fidus, qui ad Deum manus
extendit et perrigit, cum Apostolus dicat, Volo su-
tem viros orare in omni loco, levantes puras manus
(Ι Tim. ll , 8). ο Ille autem ad Deum merito extollit
manus, ille preces bona conscientia fundit, qui po-
test dicere : 'l‘u nosti, Domine, quam sancta, quam
innocentes, quam purae sint ab omni fraude et inju-
ria et rapina, quas ad te expando, manus: quam
justa, quam immaculata labia et ab omni mendacio
libera, quibus tibi, utmihi miserearis, preces fundo.
[ά Talis enim cito meretur audiri, et antequam pe-
nitus preces fundat,] potest impetrare quod postulat.
Scio enim esse quos ita nequitiae et avaritia pro-
quod aut pauperem per potentiam vinxerint, aut in-
nocentem testimoniis falsis obruerint, aut infirmum
virtute superaverint, aut furtum fecerint aut rapi-
nam ; Deo gratias agant quo opitulante talia perpe-
trasse se credunt, et tam iniquum Deum judicent,
ut putent eum scelerum suorum fuisse participem.
CAPUT XII.
Eleemosgnat de lucris injustis.
Stulti et miseri usque adeo suis iniquitatibus exex!
ἳιιῗῖιὶῖῗὸ his verbis unica in mss. vox α’ ἕστε, ει ³1³⁸εὲ
0 S 8|). ιδ.
οιειειι. ιδ.