PG 50, col. 584
et synodis multis .interfuil. Alia prmterea
ιλιι-Λευ... ---Ἀμηυιε -Α---- ΑΛ. μ--- ι . .
re ipsa imp-emtorullle'perfor‘ri“Ephesum—“Euam
(Lab. tom. ut Concil._pag: 722 ). llarum Λιτοεὶίῖἱῖίὲ
rarutnipse [uictuma-Theodosius in sacra quasi};
lfestorii, Cyrilli ac memnonis depositionem satis};
dum_ s‘crips'it. Cum igitur Xystus'Acacium non ἶιῖὄίό
apudJoaunem et socios, sed etiam apud alluit}:
rem tantum posse animadverteret; plurimi ittieresse
judicavit ut ad componendam pacem, idoneis illi}:
tionibus propositis,_i_lle in primis adduceretur. Die.
hique hanc primatu_Xysti_oepis_tolam nutare voluisse
videtur Gennadius libfde Yir. lllustr. ubi ait: Χρέιῶ
successor Calatini pro_eadem re et ad ipsum Nono;
rium et ald Orientis'epis‘cOpos adversus_ errorem ejus
succidendum sententias_direa:it. Quod si ita est, εἶδέ
viter halluciuatus est ille, cum epistolam ad ίρῖιιηι
Nestorium directam dixit. in qua diserte adversus
enin pronuntiat Xystus (Nunt. 47),: Solus igitur ille
sit naufragus,__qt_tem in tanta caligine propriarum
doctrinarum nihil cernentem impietatis fluctus allisit
scopulo depositionis.
⁸ EPISTOLA ι
εωΣτΟΔΗ εητοτ τΟΥ ΜᾹΚΔΡΙΩΤΑἹῸΥ MPA PRMB! ΑΙΔΔΟΧΟΥ
ΚΕΛΕΣΤΙΝΟΥ, ΠΡΟΣ ΚΥΡῙ ΛΔΟΝ.
Χάριν ὁμολογοῦντες τῇ κερί ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν φιλαν-
Θρωπίᾳ, ὅτι κατά τὸν καιρὸν ἐν ᾦ ἡμᾶς είς τὸ ὑπερέχον
τῆς ἱερωσύνης ἄκρον καλέσαι κατηξίωσεν, ἐδωρήσατο
ἡμῖν κατά τήν ἰδίαν εὐσέϐειαν, τὴν παρουσίαν τῶν ἁγίων
ἀδελφῶν καί συνεπισκόπων ἡμῶν Ἑρμογένους καί Λαμ-
πετίου, ἀναγκαίως πρὸς τὴν ὑμετέραν ἀδιλςνὸτητα δι’
αὐτῶν ταῦτα τά γράμματα μαρτυρούντων ἡμῶν τῇ
χειροτονίᾳ δεδώκαμεν. Ἐν τούτοις γάρ πάντας ὑμᾶς,
παρ’ ὧν ἐκεῖνοι ἀπεστάλεσαν, παραγεγενῆσθαι πεπιστιῦ-
καμεν· ἐπειδὴ οὐδαμῶς διαστήματι χωρίζσνται, οὒς 0W
δεσμεῖ πνευματικὴ χάρις. Μεθ’ οἵας δὲ πάντων ὁμονοίας,
κατὰ οἰκονομίαν θείας προνοίας, αὕτη ἡ ἡμετέρα γεγέ-
νηται χειροτονία, μαθοῦσα καί ti ὑμετέρα ἀγιωσύνη έι
τῶν ἡμετέρων γραμμάτων, καί ἐκ τῆς ἀναφορᾶς τῶν
ἀδελφῶν, πάντως τὸ δῶρον τῷ παρασχόντι κυρίῳ ὑπὲρ
ἡμῶν ὁμολογήσει, ἀδελφὸς ἀγαπητὸτατος⁶ ἵνα τῆς ἰδίας
ὢν δωρεᾶς· φύλαξ τὴν ἕκκλησιαστικήν εἰρήνην τερῆσαέ
καταξιὼσῃ. ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πάντα εἰς αὐτὸν τά ἀνήκοντα
οὕτως διοικῶν, ἶνα μηδέ ἓν λεῖψαι συγχωρήσῃ, εὐεργε-
σίαν μοι ἐν τῇ ἀφορμῇ τῆς ἀδελφότητος δέδωκε. Διά γὰρ
τῶν ἁγίων συνιερὲων ἡμῶν Ἑρμογένους καί Δαμπετίου
παραγενομένων τῇ ἡμετέρᾳ χειροτονίᾳ , ταῦτα τὰ “ipsi?
ματα ἔδοξεν ἀποσταλῆναι πρὸς τῆν σήν εὐσέϐειαν, οἶα δέ
πρὸς τὴν ἁγίαν σύνοδον ἀπεστείλαμεν, περὶτῶν ἑπομένων
~ Νεστορίῳ.
sectatoribus agitur, ac circa eos quid sequendum sit
decernitur ; verbo misimus ideo utitur, aut quia cett-
setur in decessore suo successor illius, aut'quia lil-
teras illas e sententia concilii inquo ipse'XyfiluS
praecipuas agebat partes Celestinus inliserat. Sed ⁸Ιιρς
potius significat, tales a se ad Cyrillum litteras Itym-II.=
quales seu quarum paria et similia exempla simui
mittebat ad cancros Orientis episcopos, quorum n3-
mine Lampetius et Hermogenes Romam venerant.
ιλιι-Λευ... ---Ἀμηυιε -Α---- ΑΛ. μ--- ι . .
re ipsa imp-emtorullle'perfor‘ri“Ephesum—“Euam
(Lab. tom. ut Concil._pag: 722 ). llarum Λιτοεὶίῖἱῖίὲ
rarutnipse [uictuma-Theodosius in sacra quasi};
lfestorii, Cyrilli ac memnonis depositionem satis};
dum_ s‘crips'it. Cum igitur Xystus'Acacium non ἶιῖὄίό
apudJoaunem et socios, sed etiam apud alluit}:
rem tantum posse animadverteret; plurimi ittieresse
judicavit ut ad componendam pacem, idoneis illi}:
tionibus propositis,_i_lle in primis adduceretur. Die.
hique hanc primatu_Xysti_oepis_tolam nutare voluisse
videtur Gennadius libfde Yir. lllustr. ubi ait: Χρέιῶ
successor Calatini pro_eadem re et ad ipsum Nono;
rium et ald Orientis'epis‘cOpos adversus_ errorem ejus
succidendum sententias_direa:it. Quod si ita est, εἶδέ
viter halluciuatus est ille, cum epistolam ad ίρῖιιηι
Nestorium directam dixit. in qua diserte adversus
enin pronuntiat Xystus (Nunt. 47),: Solus igitur ille
sit naufragus,__qt_tem in tanta caligine propriarum
doctrinarum nihil cernentem impietatis fluctus allisit
scopulo depositionis.
⁸ EPISTOLA ι
εωΣτΟΔΗ εητοτ τΟΥ ΜᾹΚΔΡΙΩΤΑἹῸΥ MPA PRMB! ΑΙΔΔΟΧΟΥ
ΚΕΛΕΣΤΙΝΟΥ, ΠΡΟΣ ΚΥΡῙ ΛΔΟΝ.
Χάριν ὁμολογοῦντες τῇ κερί ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν φιλαν-
Θρωπίᾳ, ὅτι κατά τὸν καιρὸν ἐν ᾦ ἡμᾶς είς τὸ ὑπερέχον
τῆς ἱερωσύνης ἄκρον καλέσαι κατηξίωσεν, ἐδωρήσατο
ἡμῖν κατά τήν ἰδίαν εὐσέϐειαν, τὴν παρουσίαν τῶν ἁγίων
ἀδελφῶν καί συνεπισκόπων ἡμῶν Ἑρμογένους καί Λαμ-
πετίου, ἀναγκαίως πρὸς τὴν ὑμετέραν ἀδιλςνὸτητα δι’
αὐτῶν ταῦτα τά γράμματα μαρτυρούντων ἡμῶν τῇ
χειροτονίᾳ δεδώκαμεν. Ἐν τούτοις γάρ πάντας ὑμᾶς,
παρ’ ὧν ἐκεῖνοι ἀπεστάλεσαν, παραγεγενῆσθαι πεπιστιῦ-
καμεν· ἐπειδὴ οὐδαμῶς διαστήματι χωρίζσνται, οὒς 0W
δεσμεῖ πνευματικὴ χάρις. Μεθ’ οἵας δὲ πάντων ὁμονοίας,
κατὰ οἰκονομίαν θείας προνοίας, αὕτη ἡ ἡμετέρα γεγέ-
νηται χειροτονία, μαθοῦσα καί ti ὑμετέρα ἀγιωσύνη έι
τῶν ἡμετέρων γραμμάτων, καί ἐκ τῆς ἀναφορᾶς τῶν
ἀδελφῶν, πάντως τὸ δῶρον τῷ παρασχόντι κυρίῳ ὑπὲρ
ἡμῶν ὁμολογήσει, ἀδελφὸς ἀγαπητὸτατος⁶ ἵνα τῆς ἰδίας
ὢν δωρεᾶς· φύλαξ τὴν ἕκκλησιαστικήν εἰρήνην τερῆσαέ
καταξιὼσῃ. ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πάντα εἰς αὐτὸν τά ἀνήκοντα
οὕτως διοικῶν, ἶνα μηδέ ἓν λεῖψαι συγχωρήσῃ, εὐεργε-
σίαν μοι ἐν τῇ ἀφορμῇ τῆς ἀδελφότητος δέδωκε. Διά γὰρ
τῶν ἁγίων συνιερὲων ἡμῶν Ἑρμογένους καί Δαμπετίου
παραγενομένων τῇ ἡμετέρᾳ χειροτονίᾳ , ταῦτα τὰ “ipsi?
ματα ἔδοξεν ἀποσταλῆναι πρὸς τῆν σήν εὐσέϐειαν, οἶα δέ
πρὸς τὴν ἁγίαν σύνοδον ἀπεστείλαμεν, περὶτῶν ἑπομένων
~ Νεστορίῳ.
sectatoribus agitur, ac circa eos quid sequendum sit
decernitur ; verbo misimus ideo utitur, aut quia cett-
setur in decessore suo successor illius, aut'quia lil-
teras illas e sententia concilii inquo ipse'XyfiluS
praecipuas agebat partes Celestinus inliserat. Sed ⁸Ιιρς
potius significat, tales a se ad Cyrillum litteras Itym-II.=
quales seu quarum paria et similia exempla simui
mittebat ad cancros Orientis episcopos, quorum n3-
mine Lampetius et Hermogenes Romam venerant.