PG 50, col. 630
Stimonium. Sed hrec hactenus. Nihil porro reliqui de
auctore nostro nobis superest adjiciendum praeter
monitum de illa editione qua usi sumus in ejus Com-
monitorio excudendo. Eam nimirum adhibuimus
quam Parisiis anno 1684 tertio evulgavit caeteris prm-
stantiorem Stephanus Baluzius t qui primum cum
duobus codicibus mss. bibliotheca: Regiae contulit
ejusmodi opusculum; deinceps vero illud rursus ex.
egit ad alios duos eosque vetustissimos, quorum
alter nunc asservatus in bibliotheca Colbertina, fuit
olim Petri Pithoei; alter celeberrimi monasterii Cor-
beiensis. Notas autem Baluzianas quarum praecipuus
cimus, paucis pro more nostro ad calcem paginarum
appositis.
(c) MOnli. Diatr. inUSymb. Quicumque ad opp.
Athan. tom. ll, pag. 724 seqq.
(Ex Bibl. Hist. Litier. Lat. Pat. tom. II.)
est neque Peregrini nomen, neque Commonitorii titu-
lum ab ipso auctore profecta, sed ex praefatione libri
petita esse. Multa disputata sunt a recentioribus,
praeeuntibus Vossio et Norisio, de Semipelaglanismo
Vincentii studioque ejus Augustinianam doctrinam
de gratia tamquam htereticam traducendi. Quin pro-
prium in eo operis hujus consilium nonnulli agno-
scere sibi visi sunt et loca omnia Semipela'glanismo
consona diligenter enotarunt, de quibus itemque iis
quae ab aliis opposita sunt Oudinum adire prastat (ὁ).
Eadem fere de causa a quibusdam Vincentio tribui
coaptm sunt Objectiones illae Vincentium: contra Au-
gustini doctrinam, quas singulari studio oppugnavit
Prosper in libro Responsionis ad capitula objectionuns
Vincentianarum. et opus Prwdestinati quod an. 1643
Parisiis exire fecit Jac. Sirmondus. Sed praeter le-
vcm nominis in altero et doctrinm in utroque eum
illa Semipelagianismi in Vincentio suspicione simi-
litudinem omnia alia argumenta cessant (c).
ξ Ι) § lll. Editiones, versioneset codices cperam Vincentii
Lirinensis.
Editioncs.
Vincentii Commonitorium , ut primum e manibus
auctoris sui exiit, plures statim , et frequentes dein-
ceps per omne aevum lectores et ex lectoribus amari
tores invenit. Non immerito quidem. Est enim huic
auctori pro;rium acmnen quoddam, etsi falsum in-
terdum et ineptiens, et dicendi genus concisum
509,un minime Pelagianisml odoratorlbus assens
ll"(Ti Atlcundus etiam de his Oudinus cap. 4 et 5i
auctore nostro nobis superest adjiciendum praeter
monitum de illa editione qua usi sumus in ejus Com-
monitorio excudendo. Eam nimirum adhibuimus
quam Parisiis anno 1684 tertio evulgavit caeteris prm-
stantiorem Stephanus Baluzius t qui primum cum
duobus codicibus mss. bibliotheca: Regiae contulit
ejusmodi opusculum; deinceps vero illud rursus ex.
egit ad alios duos eosque vetustissimos, quorum
alter nunc asservatus in bibliotheca Colbertina, fuit
olim Petri Pithoei; alter celeberrimi monasterii Cor-
beiensis. Notas autem Baluzianas quarum praecipuus
cimus, paucis pro more nostro ad calcem paginarum
appositis.
(c) MOnli. Diatr. inUSymb. Quicumque ad opp.
Athan. tom. ll, pag. 724 seqq.
(Ex Bibl. Hist. Litier. Lat. Pat. tom. II.)
est neque Peregrini nomen, neque Commonitorii titu-
lum ab ipso auctore profecta, sed ex praefatione libri
petita esse. Multa disputata sunt a recentioribus,
praeeuntibus Vossio et Norisio, de Semipelaglanismo
Vincentii studioque ejus Augustinianam doctrinam
de gratia tamquam htereticam traducendi. Quin pro-
prium in eo operis hujus consilium nonnulli agno-
scere sibi visi sunt et loca omnia Semipela'glanismo
consona diligenter enotarunt, de quibus itemque iis
quae ab aliis opposita sunt Oudinum adire prastat (ὁ).
Eadem fere de causa a quibusdam Vincentio tribui
coaptm sunt Objectiones illae Vincentium: contra Au-
gustini doctrinam, quas singulari studio oppugnavit
Prosper in libro Responsionis ad capitula objectionuns
Vincentianarum. et opus Prwdestinati quod an. 1643
Parisiis exire fecit Jac. Sirmondus. Sed praeter le-
vcm nominis in altero et doctrinm in utroque eum
illa Semipelagianismi in Vincentio suspicione simi-
litudinem omnia alia argumenta cessant (c).
ξ Ι) § lll. Editiones, versioneset codices cperam Vincentii
Lirinensis.
Editioncs.
Vincentii Commonitorium , ut primum e manibus
auctoris sui exiit, plures statim , et frequentes dein-
ceps per omne aevum lectores et ex lectoribus amari
tores invenit. Non immerito quidem. Est enim huic
auctori pro;rium acmnen quoddam, etsi falsum in-
terdum et ineptiens, et dicendi genus concisum
509,un minime Pelagianisml odoratorlbus assens
ll"(Ti Atlcundus etiam de his Oudinus cap. 4 et 5i