PG 6, col. 1203
patiamur, etcum eo qui gloriam adipiscitur simul
gaudeamus , caventes ab eis, qui Christi legis non
sunt affines. Haec vobis, fratres, facienda suadens,
alios etiam per vos hortatus sum, ut voluntatem
Dei faciant. Dominus autem gloriae, qui est in sa:-
cula, det vobis omnibus honoris et requiei cum
eiectis esse participes. Cujus etiam gratia sit cum
omnibus vobis.
(es) τε θέυὲησιρα- Bes- ι,τά βουλήματα.
(64) Οὗ καὶ χάριξ εἴη.
W
ADMONITIO
IN EXPOSITIONEM RECTAZ CONFESSIONIS.
Longe ab ‘wtate Justini, sed longius multo _a Martyris animo distat Nestoriana hwgfidei expositio.
Constat duabus partibus; quarum'prima est de Trinitate, altera de Incarnatione. Ac de Trinitate quidem
satis sciteidemonstrat auctori Empogsitionis (ηἵ 1) unum esse in tribus personis Deum; nempe (η. 2) tres hy-
postases, Ingeniti, (ἶεηὶιί et Procedentis vocibus, unam essentiam deitatis appellatione designari. Probat
unum in Patre et Filio et Spiritu sancto essentiam, tum in. 5) quia Filius et Spiritus sanctus, cum a creata
natura alieni sint, ad divinam, inter quam et creatam nihil est tertium, necessario pertinent ; tum quia tres
persona: simul in baptismo numerantur, simul in sanctificandis mentibus et in creatione operantur (ἡ. 4, 5).
Statuit (η. 6) ea: hoc ordine identitatem sequi essentiw. Vetat (η. 7) curiosum mysterii investigationem, ac
satis esse putat ad aeternam generationem astruendam, et suspicionem perpessionis ab ea removendam, si Verbum
ea: Patre,ut lumen ea: lumine, genitum dicatur (η. 8).
Postquam autem ad Incarnationem venit, quae pertractatio videtur ei prmeipue proposita fuisse; tum sero
impias :n'ugas partim subtiliteret astute deuoluit, partim audacter. Declarat Verbum ad nos’venisse non cor-
poreo descensu (η.Δ 9), sed ς divinae operationis voluntate, ι ac sibi in Virginis utero templum, cui per sum-
murn unionem conjunctum fuit, hominem perfectum formasse. Unde concludit Deum et hominem esse; quate-
nus hominem, dum culpa: expers vivit, ac'mortem immeritam oppetit, perfecta vita peccatum delenisse, inde-
bita morte debitam nobis mortem repulisse; quatenus Deum, corpus mortuum ad vitam revocasse. Duplicem
hanc naturam etiam atque etiam commendat, tum ut vocum discrepantia vitetur, tum ut unus Filius, et ceter-
nus et recens, ut par est, pradicetur. Si quis unianis modum requirat, fatetur (η. 10) nec scire se, nec
care posse. Adhibitum a nonnullis exemplum unionis animm cum corpore partim probat, partim rejicitJIs
eo probat, quod quemadmodum homo duas habet naturas, ac secundum alteram ratiocinatur, secundum
alteram efficit qua: ratione percepit, ita F ilius cum unus sit et dua: naturw, per alteram edit miracula, per
alteram humilia excipit. Ineo autemirejicit hoc exemplum, quod homo non sit anima et corpus, sed ex animo
et corpore constet; contra Christus Deus sit et homo; deinde etiam quod anima corporis motus persentiat,
quod de Verbosine insania dici non potest. Ipse aliud exemplum petit ex sole (η. ii), in quoilue: prius ubique
diffusa, velut‘in quodam corpore, contracta et coacta fuit; Quemadmodum ergo lux a'sole non separatur,
sed quamvis dua: sint naturw, non tamen tua: separatim, aut sol separatim appellatur, ita unum esse [τ’ ilium,
duas naturas existimat.
418 Η is absolutis discedere parantem revocari se fingit ab his qui sic objiciunt : ι Quomodo Verbum (η. l3)
ubique secundumessentiam est, et quomodo in proprio templo ?Nam si, ut ubique, ita etiam illic , nihil praci-
uaique secundum essentiam est, et quomoao in proprio tempto τιν am si, ut umque, ita etiam tmc , mnu praci-
puum p_rte omnibus templum ha ebit. ι Difficilem quazstionem et e Nestoriana: causa: jugulum petentem
auctor Eapositionis eludere conatur (n. 14, '15, 176) uariis artibus et interrogatiunculis; sed tandem e dissif
mutationis integumento pradicas respondet (η... 1⁵ης ἀ Verbum in proprio_témplo esse inseparabileuet veluti
plenitudinem divinitatis ibi habitare, ac omnibus 'adesse secundum essentiam, sed non similiter. Non enim
capit sordidum corpus radios divinitatis. ι Rem sibi videtur hoc exempla illustrare posse. ι Communis sol
nobis, inquit, quotidie omnibus propositus est, neque huic minus. illi’plus lucis profundit, sed communem
omnibus eqicaciam suam teque immittit. Sed si quis validos habeat oculos, plus de illius radio accipit, nos
nronter so em. auasi illi plus auam cmteris exnundatur. sed praeter propriam oculorum vim- (iui autem
propter solem, quasi illi plus quam ca’teris expendatur, sed propter propriam oculorum vim. Qui autem
oculis infirmus est, is ne ipsi quidem lucis splendori intendere poterit. Sic mihi cogita justitiw solem om-
nibus teque secundum essentiam, quippe cum Deus sit, adesse; nos autem omnes, veluti infirmos et lippientes
sordibus peccatorum oculos, lucis prensantium non sustinere; proprium autem illius templum, reluti purissi-
mum esse oculum et qui splendorem universae lucis capiat, utpote a Spiritu sancto formatum et omnino α
eet-ato remotum. ι υ
cerato remot m. ι υ
Ρ. Tom apert: impietas merito persuasit eruditissimo piro, Michaeli Loquien, auctorem hujus.scripti ger‘nm- ,
ηἱεεὶριιξηιηεεεε Nestorianum, sub Justini nomine latitantem, quo facilius' haeresis venenum insinuet: Nam
quod ait Verbum in homine tanquam in templo habitare, et peccata'nostra innocenti et perfecta vita expiasse.
gaudeamus , caventes ab eis, qui Christi legis non
sunt affines. Haec vobis, fratres, facienda suadens,
alios etiam per vos hortatus sum, ut voluntatem
Dei faciant. Dominus autem gloriae, qui est in sa:-
cula, det vobis omnibus honoris et requiei cum
eiectis esse participes. Cujus etiam gratia sit cum
omnibus vobis.
(es) τε θέυὲησιρα- Bes- ι,τά βουλήματα.
(64) Οὗ καὶ χάριξ εἴη.
W
ADMONITIO
IN EXPOSITIONEM RECTAZ CONFESSIONIS.
Longe ab ‘wtate Justini, sed longius multo _a Martyris animo distat Nestoriana hwgfidei expositio.
Constat duabus partibus; quarum'prima est de Trinitate, altera de Incarnatione. Ac de Trinitate quidem
satis sciteidemonstrat auctori Empogsitionis (ηἵ 1) unum esse in tribus personis Deum; nempe (η. 2) tres hy-
postases, Ingeniti, (ἶεηὶιί et Procedentis vocibus, unam essentiam deitatis appellatione designari. Probat
unum in Patre et Filio et Spiritu sancto essentiam, tum in. 5) quia Filius et Spiritus sanctus, cum a creata
natura alieni sint, ad divinam, inter quam et creatam nihil est tertium, necessario pertinent ; tum quia tres
persona: simul in baptismo numerantur, simul in sanctificandis mentibus et in creatione operantur (ἡ. 4, 5).
Statuit (η. 6) ea: hoc ordine identitatem sequi essentiw. Vetat (η. 7) curiosum mysterii investigationem, ac
satis esse putat ad aeternam generationem astruendam, et suspicionem perpessionis ab ea removendam, si Verbum
ea: Patre,ut lumen ea: lumine, genitum dicatur (η. 8).
Postquam autem ad Incarnationem venit, quae pertractatio videtur ei prmeipue proposita fuisse; tum sero
impias :n'ugas partim subtiliteret astute deuoluit, partim audacter. Declarat Verbum ad nos’venisse non cor-
poreo descensu (η.Δ 9), sed ς divinae operationis voluntate, ι ac sibi in Virginis utero templum, cui per sum-
murn unionem conjunctum fuit, hominem perfectum formasse. Unde concludit Deum et hominem esse; quate-
nus hominem, dum culpa: expers vivit, ac'mortem immeritam oppetit, perfecta vita peccatum delenisse, inde-
bita morte debitam nobis mortem repulisse; quatenus Deum, corpus mortuum ad vitam revocasse. Duplicem
hanc naturam etiam atque etiam commendat, tum ut vocum discrepantia vitetur, tum ut unus Filius, et ceter-
nus et recens, ut par est, pradicetur. Si quis unianis modum requirat, fatetur (η. 10) nec scire se, nec
care posse. Adhibitum a nonnullis exemplum unionis animm cum corpore partim probat, partim rejicitJIs
eo probat, quod quemadmodum homo duas habet naturas, ac secundum alteram ratiocinatur, secundum
alteram efficit qua: ratione percepit, ita F ilius cum unus sit et dua: naturw, per alteram edit miracula, per
alteram humilia excipit. Ineo autemirejicit hoc exemplum, quod homo non sit anima et corpus, sed ex animo
et corpore constet; contra Christus Deus sit et homo; deinde etiam quod anima corporis motus persentiat,
quod de Verbosine insania dici non potest. Ipse aliud exemplum petit ex sole (η. ii), in quoilue: prius ubique
diffusa, velut‘in quodam corpore, contracta et coacta fuit; Quemadmodum ergo lux a'sole non separatur,
sed quamvis dua: sint naturw, non tamen tua: separatim, aut sol separatim appellatur, ita unum esse [τ’ ilium,
duas naturas existimat.
418 Η is absolutis discedere parantem revocari se fingit ab his qui sic objiciunt : ι Quomodo Verbum (η. l3)
ubique secundumessentiam est, et quomodo in proprio templo ?Nam si, ut ubique, ita etiam illic , nihil praci-
uaique secundum essentiam est, et quomoao in proprio tempto τιν am si, ut umque, ita etiam tmc , mnu praci-
puum p_rte omnibus templum ha ebit. ι Difficilem quazstionem et e Nestoriana: causa: jugulum petentem
auctor Eapositionis eludere conatur (n. 14, '15, 176) uariis artibus et interrogatiunculis; sed tandem e dissif
mutationis integumento pradicas respondet (η... 1⁵ης ἀ Verbum in proprio_témplo esse inseparabileuet veluti
plenitudinem divinitatis ibi habitare, ac omnibus 'adesse secundum essentiam, sed non similiter. Non enim
capit sordidum corpus radios divinitatis. ι Rem sibi videtur hoc exempla illustrare posse. ι Communis sol
nobis, inquit, quotidie omnibus propositus est, neque huic minus. illi’plus lucis profundit, sed communem
omnibus eqicaciam suam teque immittit. Sed si quis validos habeat oculos, plus de illius radio accipit, nos
nronter so em. auasi illi plus auam cmteris exnundatur. sed praeter propriam oculorum vim- (iui autem
propter solem, quasi illi plus quam ca’teris expendatur, sed propter propriam oculorum vim. Qui autem
oculis infirmus est, is ne ipsi quidem lucis splendori intendere poterit. Sic mihi cogita justitiw solem om-
nibus teque secundum essentiam, quippe cum Deus sit, adesse; nos autem omnes, veluti infirmos et lippientes
sordibus peccatorum oculos, lucis prensantium non sustinere; proprium autem illius templum, reluti purissi-
mum esse oculum et qui splendorem universae lucis capiat, utpote a Spiritu sancto formatum et omnino α
eet-ato remotum. ι υ
cerato remot m. ι υ
Ρ. Tom apert: impietas merito persuasit eruditissimo piro, Michaeli Loquien, auctorem hujus.scripti ger‘nm- ,
ηἱεεὶριιξηιηεεεε Nestorianum, sub Justini nomine latitantem, quo facilius' haeresis venenum insinuet: Nam
quod ait Verbum in homine tanquam in templo habitare, et peccata'nostra innocenti et perfecta vita expiasse.