PG 6, col. 236
ρὸν τεῖχος σκυϐάλων καθελεῖν ὁ δυνηθεὶς , ταύρους
δὲ καὶ ἔλαφον ἀνελών, ὧν μυξωτῆρες ἕπνεον πῦρ’
καὶ καρπὸν χρύσεον στελέχους (20) ἐλαϐεν, ἐρπετὲν
ἰοϐόλον ἀνελών (καὶ Ἀχελῷον τίνος ἕνεκεν ἔκτανεν,
ού θέμις εἰπεῖν, καὶ τὸν ξενοκτόνον Βούσιριν)- καὶ
ὅρη πηδήσας (21), ἵνα λάὸῃ ὕδωρ ἔναρθρον φωνὴν
ἀποδιδὸν, ώς λόγος· ὁ τὰ τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα καὶ
τηλικαῦτα δρᾶσαι δυνηθεὶς, ώς νήπιος ὑπὸ σατύρων
κατακυμϐαλισθεὶς, καὶ ὑπὸ γυναικείου ἔρωτος ἡττη-
θεὶς, ὑπὸ Λυδῆς γελώσης κατὰ γλουτῶν τυπτόμενος
ἥδετο. Καὶ τέλος, τὸν Νέσσειον χιτῶνα ἀποδύσατθαι
μὴδυνηθεὶς, πυρὰν αὑτοῦ αὐτὸς (22) ποιήσας, τέ,
λος ἔλαϐε τοῦ βίου. Θέτω τὸ ζῆλος Ἥφαιστος, καὶ
μὴ φθονείτώ εἰ πρεσϐύτης ὣν καὶ xum; τὸν πόδα
μεμίσητο, Ἀρης δὲ πεφίλητο, νέος ὣν καὶ ὡραῖος.
Ἐπεὶ¹ οὖν (25), ἄνδρες Ἕλληνες, οἱ μὲν θεοὶ ὑμῶν
ὑπὸ ἀκρασίας (24) ἠλέγχθησαν, ἄνανδροι δὲ οἱ ἥρωες
ὑμῶν, ώς αἱ παρ’ ὑμῖν δραματουργοὶ ἱστορίαι ἐδή-
λωσαν, τὰ μὲν Ἀτρέως ἄγη, Θυέστου λέχη, καὶ Πε-
λοπιδῶν μύση, καὶ Δαναὸν φθόνῳ φονεύοντα, καὶ
ἀτεκνοῦντα (25) μεμεθυσμένον’ καὶ τὰ Gut-5015::
δεῖπνα (26) Ἐριννύες ἤρτυον. Καὶ Πρόκνη μέχρι
νῦν ὲπτερωμὲνη γοᾷ, καὶ ταύτης ἀδελφὴ γλωσσό-
τμητος τέτριγενὴ Κεκροπίς. Τὰ γὰρ Οἱδιπόόου (27)
κέντρα τί δεῖ καὶ λέγειν; καὶ τὸν Λαΐου φόνον, καὶ
γτρὸς γάμον, καὶ τὴν τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ καὶ
τέκνών ἅμα ἁλληλοκτονίαν;
4. Καὶ τὰς πανηγύρεις ὑμῶν μεμίσηκα. Ἀμετροι
γὰρ ἐκεῖ πλησμοναὶ, καὶ αύλοὶ γλαφυροὶ, ὲκκαλού·
μενοι πρὸς οἰστρώδεις κινήσεις ° καὶ μύρων περίερι
γοιχρίσεις, καὶ στεφάνων περιθέσεις. Καὶ [τῷ]
(25) Ἐπεὶ οὖν. Aliquid deesse puta_t_ Stephanus,
quod huic voci respondeat. sedsaepe alias Justinus.
dum vehemens est' iu dicendo, longiores periodos
devolvit, qua: aut imperfectae siut, aut parenthesi
distiugueudge. lfareuthesis huic loco apponi _p_qsset
ωιῗειιίέ verbis τὰ μὲν Ἀτρέως usque ad ista εἰώθατε
ἕξεσιν.
“ziéiivf'raa dxpaqlaq._Frustra hic aliquid _ deesse
puiat‘ Stephanus. ls euitn sensus est, sua illos ar-
guit intemperantia. λ
(25) Kal: ἀτεκνοῦντα. Ante hanc vocem vel post
existimat Stephanus deesse Αἴγυπτον.
ἃ (ἐξ) Recte Steph. legendum docet δεῖπνα
ιννυες.
(27) episeopo. [idem mallet φξδῖπ οδος vel oest—
πόδεια. [Τὰ γὰρ Οἰδιπόδων κέντρα doctissimus
l’otterus, cujus multa: exstant adnotatioues in
editione Oxouiensi anui 1705, interpretatur fibulas
aureas, quibus sibi oculos eruit (Edipus. Sed lucc
conjectura minime mihi probatur. Nemo est enim
cui nou illa κέντρα trauslixos potius (Εάίμί pedes,
quam oculos cll'ossos iu memoriam _revoceut; cuin
praesertim abhis libulis incipiat Justinus varios
(Εάίμί eventus perstringere.] — Ex Addeudts ει
Emendaudis. Οἰδίποδος est in cod. Argent.
δὲ καὶ ἔλαφον ἀνελών, ὧν μυξωτῆρες ἕπνεον πῦρ’
καὶ καρπὸν χρύσεον στελέχους (20) ἐλαϐεν, ἐρπετὲν
ἰοϐόλον ἀνελών (καὶ Ἀχελῷον τίνος ἕνεκεν ἔκτανεν,
ού θέμις εἰπεῖν, καὶ τὸν ξενοκτόνον Βούσιριν)- καὶ
ὅρη πηδήσας (21), ἵνα λάὸῃ ὕδωρ ἔναρθρον φωνὴν
ἀποδιδὸν, ώς λόγος· ὁ τὰ τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα καὶ
τηλικαῦτα δρᾶσαι δυνηθεὶς, ώς νήπιος ὑπὸ σατύρων
κατακυμϐαλισθεὶς, καὶ ὑπὸ γυναικείου ἔρωτος ἡττη-
θεὶς, ὑπὸ Λυδῆς γελώσης κατὰ γλουτῶν τυπτόμενος
ἥδετο. Καὶ τέλος, τὸν Νέσσειον χιτῶνα ἀποδύσατθαι
μὴδυνηθεὶς, πυρὰν αὑτοῦ αὐτὸς (22) ποιήσας, τέ,
λος ἔλαϐε τοῦ βίου. Θέτω τὸ ζῆλος Ἥφαιστος, καὶ
μὴ φθονείτώ εἰ πρεσϐύτης ὣν καὶ xum; τὸν πόδα
μεμίσητο, Ἀρης δὲ πεφίλητο, νέος ὣν καὶ ὡραῖος.
Ἐπεὶ¹ οὖν (25), ἄνδρες Ἕλληνες, οἱ μὲν θεοὶ ὑμῶν
ὑπὸ ἀκρασίας (24) ἠλέγχθησαν, ἄνανδροι δὲ οἱ ἥρωες
ὑμῶν, ώς αἱ παρ’ ὑμῖν δραματουργοὶ ἱστορίαι ἐδή-
λωσαν, τὰ μὲν Ἀτρέως ἄγη, Θυέστου λέχη, καὶ Πε-
λοπιδῶν μύση, καὶ Δαναὸν φθόνῳ φονεύοντα, καὶ
ἀτεκνοῦντα (25) μεμεθυσμένον’ καὶ τὰ Gut-5015::
δεῖπνα (26) Ἐριννύες ἤρτυον. Καὶ Πρόκνη μέχρι
νῦν ὲπτερωμὲνη γοᾷ, καὶ ταύτης ἀδελφὴ γλωσσό-
τμητος τέτριγενὴ Κεκροπίς. Τὰ γὰρ Οἱδιπόόου (27)
κέντρα τί δεῖ καὶ λέγειν; καὶ τὸν Λαΐου φόνον, καὶ
γτρὸς γάμον, καὶ τὴν τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ καὶ
τέκνών ἅμα ἁλληλοκτονίαν;
4. Καὶ τὰς πανηγύρεις ὑμῶν μεμίσηκα. Ἀμετροι
γὰρ ἐκεῖ πλησμοναὶ, καὶ αύλοὶ γλαφυροὶ, ὲκκαλού·
μενοι πρὸς οἰστρώδεις κινήσεις ° καὶ μύρων περίερι
γοιχρίσεις, καὶ στεφάνων περιθέσεις. Καὶ [τῷ]
(25) Ἐπεὶ οὖν. Aliquid deesse puta_t_ Stephanus,
quod huic voci respondeat. sedsaepe alias Justinus.
dum vehemens est' iu dicendo, longiores periodos
devolvit, qua: aut imperfectae siut, aut parenthesi
distiugueudge. lfareuthesis huic loco apponi _p_qsset
ωιῗειιίέ verbis τὰ μὲν Ἀτρέως usque ad ista εἰώθατε
ἕξεσιν.
“ziéiivf'raa dxpaqlaq._Frustra hic aliquid _ deesse
puiat‘ Stephanus. ls euitn sensus est, sua illos ar-
guit intemperantia. λ
(25) Kal: ἀτεκνοῦντα. Ante hanc vocem vel post
existimat Stephanus deesse Αἴγυπτον.
ἃ (ἐξ) Recte Steph. legendum docet δεῖπνα
ιννυες.
(27) episeopo. [idem mallet φξδῖπ οδος vel oest—
πόδεια. [Τὰ γὰρ Οἰδιπόδων κέντρα doctissimus
l’otterus, cujus multa: exstant adnotatioues in
editione Oxouiensi anui 1705, interpretatur fibulas
aureas, quibus sibi oculos eruit (Edipus. Sed lucc
conjectura minime mihi probatur. Nemo est enim
cui nou illa κέντρα trauslixos potius (Εάίμί pedes,
quam oculos cll'ossos iu memoriam _revoceut; cuin
praesertim abhis libulis incipiat Justinus varios
(Εάίμί eventus perstringere.] — Ex Addeudts ει
Emendaudis. Οἰδίποδος est in cod. Argent.