PG 6, col. 252
φιλοσοφίας ἐκτιθέμενος ὅρον, σαφῶς καὶ φανερῶς
τὴν Πλάτωνος ἀναιρεῖ δδξαν, οὑκ ἐν τῇ πυρώδει οὖ-
σίᾳ τὸν Θεὸν εἶναι λέγων · ἀλλὰ πέμπτον αἰθέριόν τι
καί¹ ἀμετάϐλητον ἀναπλάττων σῶμα, ἐν τούτῳ αὐτὸν
εἷναί φησι. Γέγραφε γοῦν οὕτως ο Οὐχ ὡς ἔνιοι τῶν
περί τὸ Θεῖον πλημμελούντων, ἐν· τῇ πυρώδει
οὐσίᾳ τὸν Θεὸν εἷναί φασιν. Εἶτα, ὥσπερ μὴ
ἀρκούμενος ἐπὶ τῇᾴκατά Πλάτωνος βλασφημίᾳ, καί
τὸν ὑπ’ αὐτοῦ τῆς πολιτείας ἐκϐληθέντα ὡς ψεύστην
καὶ τρίτον τῶν ἀπὸ τῆς ἀληθείας εἰδώλων, ὡς αὐτὸς
ἔφη, μιμητὴν ὄντα ’Όμηρον (75), εἰς ἀπόδειξιν τῶν
τ’ αὑτοῦ περὶ τοῦ αἰθερίου σώματος λεγομένων
’Μ’ Β καλεῖ μάρτυρα· γέγραφε γάρ’ Οὕτω γοῦν καί
Ὅμηρος ἔφη’
Ζεὺς δ’ ἔλαχ’ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι
ι...
βουλόμενος ἐκ τῆς Ὀμήρου μαρτυρίας ἀξιόπιστον
τὴν ἐαυτοῦ δεικνύναι δόξαν· ἀγνοῶν ὅτι εἰ Ὁμήρῳ
πρὸς ἀπόδειξιν τοῦ ἀληθῆ ἐαυτὸν λέγειν μάρτυ ρι χρῷττ,
πολλά τῶν αὐτῴ δοξάντων οὐκ ἀληθῆ φανήσεται ὄντα.
Θαλῆς γάρ ὁ Μιλήσιος ὁ πρῶτος παρ’ αὐτοῖς τῆς
φιλοσοφίας ἄρξας, τὴν πρόφασιν παρ’ αὐτοῦ (76)
λαϐὼν, τάς πρώτας αὑτοῦ περί ἀρχῶν ἀθετή σει δόξας.
Αὐτοῦ γὰρ Ἀριστοτέλους Θεὸν καὶ ὕλην ἀρχὰς εἶναι
τῶν πάντων εἰρηκότος , ὁ πρεσϐύτατος τῶν κατ’ αύο
τοὺς ἀπάντων Θαλῆς ἀρχὴν τῶν ὄντων ὕδωρ εῖναι
λέγει· ἐξ ὓδατος γάρ φησι τά πάντα εἶναι , καὶ εἰς
ὕδωρ ἀναλύεσθαι τὰ πάντα. Στοχάξεται δέ πρῶτον
μὲν, ἀπὸ τοῦ, πάντων τῶν ζώων τὴν γονὴν , ἀρχὴν
οὖσαν, ὑγρὰν εἶναι ⁶ δεύτερον δὲ, ὅτι πάντα τὰ φυτὰ
’ρῷ τρέφεται καὶ καρποφορεῖν, ἀμοιροῦντα δὲ τοῦ
imaginum imitatorem, id obscurum et ex decium
libro Platonis De republica corruptum Perionius
existimat, quia Homerum Plato non tertium imagi-
num imitatorem, sed tertium opificem. utpote imi-
ta_torem dic_it._ Sic enim Plato εξῼ φίλε Ὅμηρε, εἴπερ
ὴ τρίτος ἀπὸ ,τῆς ἀληθείας εἴ ἀρετῆς πέερῖ εἰδὼλοῖ)
ιη τριτος am της αΛηυειας ει αρετης πε ι ειοωλου
ημιουργὸςζὸν δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὲ καὶ δεύ-
τερος. um Homere, sino-rt tertius post ceritatem es
virtutis in simulacro opifex,- queni imitatorem esse
verba non accuratissime refert_lttstintts._quod qui-
dem minime mirum est, cum illa memoriter citassc
videatur; at profecto a Platonis sententia non abero
rat. Nam tres operum curatores recenset Plato.
Dentn qui ideae, sive exempla ris, est auctor; fabrum
qui lianc ideatn,‘ hoc exemplanintue‘us operatur;
pictorem, _sive imitatorem, qui fabricata'ab alio
opera pingit. Es hoc tertio genere poetas esse οοιιρ
tendit. Qua rc illos non immerito censetur tertios
imitatores appellasse; siquidem et ipse faber, sive
secundus Opil'ex, imitator_es_t exemplaris in quo
contemplando Opus suum absolvit.
asinali αύτοᾷ. Supra has voces in eod. Col-
bert._ legitur ’ρμήρου , et mox supra istas‘ πρώτας
αὐτοῦ legitur Ἀριστοτ. Sed cum Obscura sit futura
oratio, si primum illud αὐτοῦ ad Homerum, alte-
rum referamus ad Aristotelem , satis satius videtur
utrumque ad Aristotelem referre.
τὴν Πλάτωνος ἀναιρεῖ δδξαν, οὑκ ἐν τῇ πυρώδει οὖ-
σίᾳ τὸν Θεὸν εἶναι λέγων · ἀλλὰ πέμπτον αἰθέριόν τι
καί¹ ἀμετάϐλητον ἀναπλάττων σῶμα, ἐν τούτῳ αὐτὸν
εἷναί φησι. Γέγραφε γοῦν οὕτως ο Οὐχ ὡς ἔνιοι τῶν
περί τὸ Θεῖον πλημμελούντων, ἐν· τῇ πυρώδει
οὐσίᾳ τὸν Θεὸν εἷναί φασιν. Εἶτα, ὥσπερ μὴ
ἀρκούμενος ἐπὶ τῇᾴκατά Πλάτωνος βλασφημίᾳ, καί
τὸν ὑπ’ αὐτοῦ τῆς πολιτείας ἐκϐληθέντα ὡς ψεύστην
καὶ τρίτον τῶν ἀπὸ τῆς ἀληθείας εἰδώλων, ὡς αὐτὸς
ἔφη, μιμητὴν ὄντα ’Όμηρον (75), εἰς ἀπόδειξιν τῶν
τ’ αὑτοῦ περὶ τοῦ αἰθερίου σώματος λεγομένων
’Μ’ Β καλεῖ μάρτυρα· γέγραφε γάρ’ Οὕτω γοῦν καί
Ὅμηρος ἔφη’
Ζεὺς δ’ ἔλαχ’ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι
ι...
βουλόμενος ἐκ τῆς Ὀμήρου μαρτυρίας ἀξιόπιστον
τὴν ἐαυτοῦ δεικνύναι δόξαν· ἀγνοῶν ὅτι εἰ Ὁμήρῳ
πρὸς ἀπόδειξιν τοῦ ἀληθῆ ἐαυτὸν λέγειν μάρτυ ρι χρῷττ,
πολλά τῶν αὐτῴ δοξάντων οὐκ ἀληθῆ φανήσεται ὄντα.
Θαλῆς γάρ ὁ Μιλήσιος ὁ πρῶτος παρ’ αὐτοῖς τῆς
φιλοσοφίας ἄρξας, τὴν πρόφασιν παρ’ αὐτοῦ (76)
λαϐὼν, τάς πρώτας αὑτοῦ περί ἀρχῶν ἀθετή σει δόξας.
Αὐτοῦ γὰρ Ἀριστοτέλους Θεὸν καὶ ὕλην ἀρχὰς εἶναι
τῶν πάντων εἰρηκότος , ὁ πρεσϐύτατος τῶν κατ’ αύο
τοὺς ἀπάντων Θαλῆς ἀρχὴν τῶν ὄντων ὕδωρ εῖναι
λέγει· ἐξ ὓδατος γάρ φησι τά πάντα εἶναι , καὶ εἰς
ὕδωρ ἀναλύεσθαι τὰ πάντα. Στοχάξεται δέ πρῶτον
μὲν, ἀπὸ τοῦ, πάντων τῶν ζώων τὴν γονὴν , ἀρχὴν
οὖσαν, ὑγρὰν εἶναι ⁶ δεύτερον δὲ, ὅτι πάντα τὰ φυτὰ
’ρῷ τρέφεται καὶ καρποφορεῖν, ἀμοιροῦντα δὲ τοῦ
imaginum imitatorem, id obscurum et ex decium
libro Platonis De republica corruptum Perionius
existimat, quia Homerum Plato non tertium imagi-
num imitatorem, sed tertium opificem. utpote imi-
ta_torem dic_it._ Sic enim Plato εξῼ φίλε Ὅμηρε, εἴπερ
ὴ τρίτος ἀπὸ ,τῆς ἀληθείας εἴ ἀρετῆς πέερῖ εἰδὼλοῖ)
ιη τριτος am της αΛηυειας ει αρετης πε ι ειοωλου
ημιουργὸςζὸν δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὲ καὶ δεύ-
τερος. um Homere, sino-rt tertius post ceritatem es
virtutis in simulacro opifex,- queni imitatorem esse
verba non accuratissime refert_lttstintts._quod qui-
dem minime mirum est, cum illa memoriter citassc
videatur; at profecto a Platonis sententia non abero
rat. Nam tres operum curatores recenset Plato.
Dentn qui ideae, sive exempla ris, est auctor; fabrum
qui lianc ideatn,‘ hoc exemplanintue‘us operatur;
pictorem, _sive imitatorem, qui fabricata'ab alio
opera pingit. Es hoc tertio genere poetas esse οοιιρ
tendit. Qua rc illos non immerito censetur tertios
imitatores appellasse; siquidem et ipse faber, sive
secundus Opil'ex, imitator_es_t exemplaris in quo
contemplando Opus suum absolvit.
asinali αύτοᾷ. Supra has voces in eod. Col-
bert._ legitur ’ρμήρου , et mox supra istas‘ πρώτας
αὐτοῦ legitur Ἀριστοτ. Sed cum Obscura sit futura
oratio, si primum illud αὐτοῦ ad Homerum, alte-
rum referamus ad Aristotelem , satis satius videtur
utrumque ad Aristotelem referre.