PG 6, col. 26
Clericus existimat, qui Christianis persuaderet idem
de Verbo Scripturas sanctas ac Platonem docere.
Haec enim Dei ratiocinatio, etiam si quis sponte
caccutiat, nunquamvideri possit persona a Deo dis—
tincta, nec aliud est, quam ipsa Dei cogitatio, ut
in priore testimonio appellat Plato. Eo autem minus
dubium est, quin Plato de sola Dei cogitatione lo-
quatur, quod in utroque loco singularem Deo co-
gitationem et ratiocinationem attribuat. ln primo
enim ait tempus creari debuisse, ut quemad-
modum mundi exemplar est per omne savum, sive
omne tempus, et propter hanc Dei cogitationem,
factum esse solem. In altero autem hanc rationem
affert, cur mundus hac forma donatus sit, qttod
Deus eum praestantiorem fore duxerit, si sibi ipse
sufficeret, nec alienis adminiculis egeret. Eadem
loquendi ratio passim occurrit. Sic pag. 1M8: Deus
λογισάμενος, t cum cogitasset,t invenit ea qua:
mentem habent pulchriora iis esse,qu:e carent,
tuentem autem sine anima esse non posse, et ι pro-
pter hanc cogitationem, ι διὰ τὸν λογισμὸν τόνδε,
mentem in anima, animam in corpore constituit.
Sic etiam 1049: Cum videret Deus frigus et calo-
rem corpori nocerc; διὰ τὴν αἰτίαν καὶ τὸν λογι-
σμὸν τόνδε, ι propter hanc causam et rationem, ι
unum totunt ex omnibus perfectum, ac senii et
morbi expertem mundum constituit.
Nihil moror, quod obiicitur ex Epiuomide, ubi
mundum Plato a λόγῳ creatum dicit his verbis :
Ταύτῃ μηδεὶς ἄλλος ποτὲ νομίσῃ πάντων ἡ μῶν ὡς
οἱ μὲν θεοί εἰσιν αὐτῶν, οἱ δ’ οὗ· μηδ’ ὼς οἱ μὲν
γνήσιοι, οἱ δὲ τοιοῦτοί τινες οἵους οὐδὲ θέμις εἰπεῖν
ήμῶν οὐδενί. Πάντες δὲ δὴ πάντας λέγωμέν τε καὶ
φῶμεν ἀδελφούς τ’ εἶναι καὶ ὲν ἀδελφαῖς μοίραιςδ
καὶ τιμὰς ἀποδιδῶμεν, μὴ τῷ μὲν ἐνιαυτὸν, τῷ δὲ
μῆνα, τοῖς δὲ μήτε τινὰ μοῖραν τάττωμεν, μήτε τινὰ
χρόνον, ὲν ᾧ διεξέρχεται τὸν αὐτοῦ πόλον, ξυναπο-
τελῶν κόσμον ὃν ἔταξε λόγος ὁ πάντων θειότατος
ὁρατόν⁴ ὃν ὁ μὲν εὐδαίμων πρῶτον μὲν ἐθαύμασεν,
ειτα δὲ ἔρωτα ἔσχεν. τοῦ καταμαθεῖν ὁπόσα θνητῇ
φύσει δυνατά. ι Nemo omnino ex nobis existimet
alios quidem deos esse, alios vero non; aut alios
legitimos, tales vero alios, quales nefas sit dicere.
Sed fratres omnes ac in fraternis sortibus esse di-
camus, iisque honores adhibeamus, non alii au-
num, alii mensem, alii vero nullam partem assigne-
mtts, nec tempus ullum, in quo circulum suum
percurrit, mundum perficiens, quem ratio omnium
divinissima visibilem statuit : quem quidem vir
beatus primo admiratur, deinde ardet cupiditate
ea discendi, qumcunque natura mortalis percipere
potest. ι
Haec verha, quem beatus vir primo admiratur,
non ad λόγον, scd ad mundum referri dcheut, cujus
de Verbo Scripturas sanctas ac Platonem docere.
Haec enim Dei ratiocinatio, etiam si quis sponte
caccutiat, nunquamvideri possit persona a Deo dis—
tincta, nec aliud est, quam ipsa Dei cogitatio, ut
in priore testimonio appellat Plato. Eo autem minus
dubium est, quin Plato de sola Dei cogitatione lo-
quatur, quod in utroque loco singularem Deo co-
gitationem et ratiocinationem attribuat. ln primo
enim ait tempus creari debuisse, ut quemad-
modum mundi exemplar est per omne savum, sive
omne tempus, et propter hanc Dei cogitationem,
factum esse solem. In altero autem hanc rationem
affert, cur mundus hac forma donatus sit, qttod
Deus eum praestantiorem fore duxerit, si sibi ipse
sufficeret, nec alienis adminiculis egeret. Eadem
loquendi ratio passim occurrit. Sic pag. 1M8: Deus
λογισάμενος, t cum cogitasset,t invenit ea qua:
mentem habent pulchriora iis esse,qu:e carent,
tuentem autem sine anima esse non posse, et ι pro-
pter hanc cogitationem, ι διὰ τὸν λογισμὸν τόνδε,
mentem in anima, animam in corpore constituit.
Sic etiam 1049: Cum videret Deus frigus et calo-
rem corpori nocerc; διὰ τὴν αἰτίαν καὶ τὸν λογι-
σμὸν τόνδε, ι propter hanc causam et rationem, ι
unum totunt ex omnibus perfectum, ac senii et
morbi expertem mundum constituit.
Nihil moror, quod obiicitur ex Epiuomide, ubi
mundum Plato a λόγῳ creatum dicit his verbis :
Ταύτῃ μηδεὶς ἄλλος ποτὲ νομίσῃ πάντων ἡ μῶν ὡς
οἱ μὲν θεοί εἰσιν αὐτῶν, οἱ δ’ οὗ· μηδ’ ὼς οἱ μὲν
γνήσιοι, οἱ δὲ τοιοῦτοί τινες οἵους οὐδὲ θέμις εἰπεῖν
ήμῶν οὐδενί. Πάντες δὲ δὴ πάντας λέγωμέν τε καὶ
φῶμεν ἀδελφούς τ’ εἶναι καὶ ὲν ἀδελφαῖς μοίραιςδ
καὶ τιμὰς ἀποδιδῶμεν, μὴ τῷ μὲν ἐνιαυτὸν, τῷ δὲ
μῆνα, τοῖς δὲ μήτε τινὰ μοῖραν τάττωμεν, μήτε τινὰ
χρόνον, ὲν ᾧ διεξέρχεται τὸν αὐτοῦ πόλον, ξυναπο-
τελῶν κόσμον ὃν ἔταξε λόγος ὁ πάντων θειότατος
ὁρατόν⁴ ὃν ὁ μὲν εὐδαίμων πρῶτον μὲν ἐθαύμασεν,
ειτα δὲ ἔρωτα ἔσχεν. τοῦ καταμαθεῖν ὁπόσα θνητῇ
φύσει δυνατά. ι Nemo omnino ex nobis existimet
alios quidem deos esse, alios vero non; aut alios
legitimos, tales vero alios, quales nefas sit dicere.
Sed fratres omnes ac in fraternis sortibus esse di-
camus, iisque honores adhibeamus, non alii au-
num, alii mensem, alii vero nullam partem assigne-
mtts, nec tempus ullum, in quo circulum suum
percurrit, mundum perficiens, quem ratio omnium
divinissima visibilem statuit : quem quidem vir
beatus primo admiratur, deinde ardet cupiditate
ea discendi, qumcunque natura mortalis percipere
potest. ι
Haec verha, quem beatus vir primo admiratur,
non ad λόγον, scd ad mundum referri dcheut, cujus