PG 6, col. 484
In inglese: Dialogue with Trypho 4
ναι τὸ τοῦ νοῦ δμμαζ καὶ πρὸς τοῦτο ἡμῖν δεδόσθαι,
ὡς δύνασθαι καθορᾷν αὐτὸ ἐκεῖνο τὸ ὃν εἰλικρινεῖ
αὐτῷ ἐκείνῳ, ὃ τῶν ινρ-ηςεῷνκιὰπάντων ἐστὶν αἴτιον,
οὐ χρῶμα ἔχον, οὐ σχῆμα, οὐ μέγεθος, οὐδὲ οὐδὲν
ὧν ὀφθαλμὸς βλέπει, ἀλλά τι ὃν (77) τοῦτ’ αὐτὸ, φη-
μὶ, ὃν ἐπίέᾏειναν πάσης οὐρίας, οὔτε ῥητὸν, οὔτε
ἀγορευτὺν, ἀλλὰ μόνον καλὸν καὶ ἀγαθὸν, ἐξαίφνης
ταῖς εὖ πεφυκυίαις ψυχαῖς ἐγγινόμενον διὰτὸ συγγε
νὲς ita). ἔρωτα τοῦ ἰδέσθαι.
Τίς οὖν ἡμῖν, ἔλεγε, συγγένεια πρὸς τὸν Θιόν
mv; Ἣ καί ἡ ψυχη θεία ’έαι ἀθάνατός ἔστι, καὶ
αὑτοῦ ἐκείνου τοῦ βασιλικοῦ νοῦ (78) μέρος; Ὠς δὲ
ἐκεῖνος ὁρᾷ τὸν Θεὸν, οὕτω καὶ ἡμῖν ἐφικτὸν τῷ
ἡμετέρῳ νῷ συλλαϐεῖν τὸ Θεῖον, καὶ τούντεῦθεν ἢδη
εὐδαιμονεῖν ;
Πάνυ μὲν οὖν, ἔφην.
Πᾶσαι δ’ αὐτῷ (79) διὰ πάντων αἱ ψυχαὶ χωροῦσι
¹ιτῶν ζώων, ἠρώτα, ἢ ἄλλη μὲν ἀνθρώπου, ἄλλη δι
ἵππου καὶ δνου;
Οὐκ· ἀλλ’ αἱ αὐταὶ ὲν πᾶσιν εἰσιν, ἀπεκρινάμην.
Ὄψονται ἄρα, φησὶ, καὶ ἵπποι καὶ ὄνοι, ἢ εἶδόν
ποτε τὸν Θεόν;
Οὐκ, ἔφην · οὐδὲ γὰρ οἷ’πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων, ει
μή τις ὲν δίκῃ βιώσαιτο, καθηράμενος δικαιοσύνῃ
C καὶ τῇ ἄλλῃ ἀρετῇ πάσῃ.
Οὐκ ἄρα, ἔφη, διὰ τὸ συγγενὲς ὁρᾷ τὸν Θεὸν, οὐδ’
ὅτι νοῦς ἐστιν, ἀλλ’ ὅτι σώφρων καὶ δίκαιοςς
Ναὶ, ἔφην, καὶ διὰ τὸ ἔχειν ᾧ νοεῖ τὸν θεόν.
Τί οὖνς ἀδικοῦσί τινα αἶγες ἢ πρόϐατας
Οὐδὲν οὐδένα, ἦν δ’ ἐγώ.
Ὄψονται ἄρα, φησὶ, κατὰ τὸν σὺν λόγον καὶ ταῦτα
τὰ ζῶας
ς Οὐο τὺ γὰρ σῶμα αὐτοῖς, τοιοῦτον ὃν, ἐμπόδιόν
ἐστιν.
El λάϐοιεν φωνὴν τά ζῶα ταῦτα, ὑποτυχὼν ἐκεῖ·
νος, εὖ ἴσθι ὅτι πολὺ ἂν εὐλογώτερον ἐκεῖνα τῷἡμε-
cnim antea quaesierat senex, an Deum mens .n0stra
piritu sancio nun exornatayvi‘dere possit, ita post.
quam animadvertit Justinttnt humanm natura: hanc
Dei videndi facultatem attribuere, iterum quaerit au
anima nostra divina sit et immortalis et regiae illius
mentis particula. Perspicuum ergo _est _eutn nunc
qmereré. an anima illius sit particula, de quo ante
quaesierat, an sine illius auxilio Deus videri possit.
Hieretici illius tralatis, cum viribus suis impie epuli-
derent, naturam immortalem et Deo consubstantia-
lem sibi arrogabant ob semen quoddam s_ib_i inje-
ctum a matre sua Aeliatnots_.__qi_iant etiam Spiritum
sanctum voeabant. Plato in Philebo, Ρ. 5t), agnoscit
sanctum VUCatbattl. l’lnto Itt ruueno, . ou, agnosgtt
in .lnvis natura, βασιλικὴν ψυχὴνηὲασιλικὺνηνουν,
sed hanc animam, hanc ammenta love non distin-
guit. _ μ _ _ _ _ Α Η ν,
(79) Πᾶσαι δ’ αὐτῷ. Lege αὐτό. Arridet etiam
Thirlbio haec emendandi ratio.
ὡς δύνασθαι καθορᾷν αὐτὸ ἐκεῖνο τὸ ὃν εἰλικρινεῖ
αὐτῷ ἐκείνῳ, ὃ τῶν ινρ-ηςεῷνκιὰπάντων ἐστὶν αἴτιον,
οὐ χρῶμα ἔχον, οὐ σχῆμα, οὐ μέγεθος, οὐδὲ οὐδὲν
ὧν ὀφθαλμὸς βλέπει, ἀλλά τι ὃν (77) τοῦτ’ αὐτὸ, φη-
μὶ, ὃν ἐπίέᾏειναν πάσης οὐρίας, οὔτε ῥητὸν, οὔτε
ἀγορευτὺν, ἀλλὰ μόνον καλὸν καὶ ἀγαθὸν, ἐξαίφνης
ταῖς εὖ πεφυκυίαις ψυχαῖς ἐγγινόμενον διὰτὸ συγγε
νὲς ita). ἔρωτα τοῦ ἰδέσθαι.
Τίς οὖν ἡμῖν, ἔλεγε, συγγένεια πρὸς τὸν Θιόν
mv; Ἣ καί ἡ ψυχη θεία ’έαι ἀθάνατός ἔστι, καὶ
αὑτοῦ ἐκείνου τοῦ βασιλικοῦ νοῦ (78) μέρος; Ὠς δὲ
ἐκεῖνος ὁρᾷ τὸν Θεὸν, οὕτω καὶ ἡμῖν ἐφικτὸν τῷ
ἡμετέρῳ νῷ συλλαϐεῖν τὸ Θεῖον, καὶ τούντεῦθεν ἢδη
εὐδαιμονεῖν ;
Πάνυ μὲν οὖν, ἔφην.
Πᾶσαι δ’ αὐτῷ (79) διὰ πάντων αἱ ψυχαὶ χωροῦσι
¹ιτῶν ζώων, ἠρώτα, ἢ ἄλλη μὲν ἀνθρώπου, ἄλλη δι
ἵππου καὶ δνου;
Οὐκ· ἀλλ’ αἱ αὐταὶ ὲν πᾶσιν εἰσιν, ἀπεκρινάμην.
Ὄψονται ἄρα, φησὶ, καὶ ἵπποι καὶ ὄνοι, ἢ εἶδόν
ποτε τὸν Θεόν;
Οὐκ, ἔφην · οὐδὲ γὰρ οἷ’πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων, ει
μή τις ὲν δίκῃ βιώσαιτο, καθηράμενος δικαιοσύνῃ
C καὶ τῇ ἄλλῃ ἀρετῇ πάσῃ.
Οὐκ ἄρα, ἔφη, διὰ τὸ συγγενὲς ὁρᾷ τὸν Θεὸν, οὐδ’
ὅτι νοῦς ἐστιν, ἀλλ’ ὅτι σώφρων καὶ δίκαιοςς
Ναὶ, ἔφην, καὶ διὰ τὸ ἔχειν ᾧ νοεῖ τὸν θεόν.
Τί οὖνς ἀδικοῦσί τινα αἶγες ἢ πρόϐατας
Οὐδὲν οὐδένα, ἦν δ’ ἐγώ.
Ὄψονται ἄρα, φησὶ, κατὰ τὸν σὺν λόγον καὶ ταῦτα
τὰ ζῶας
ς Οὐο τὺ γὰρ σῶμα αὐτοῖς, τοιοῦτον ὃν, ἐμπόδιόν
ἐστιν.
El λάϐοιεν φωνὴν τά ζῶα ταῦτα, ὑποτυχὼν ἐκεῖ·
νος, εὖ ἴσθι ὅτι πολὺ ἂν εὐλογώτερον ἐκεῖνα τῷἡμε-
cnim antea quaesierat senex, an Deum mens .n0stra
piritu sancio nun exornatayvi‘dere possit, ita post.
quam animadvertit Justinttnt humanm natura: hanc
Dei videndi facultatem attribuere, iterum quaerit au
anima nostra divina sit et immortalis et regiae illius
mentis particula. Perspicuum ergo _est _eutn nunc
qmereré. an anima illius sit particula, de quo ante
quaesierat, an sine illius auxilio Deus videri possit.
Hieretici illius tralatis, cum viribus suis impie epuli-
derent, naturam immortalem et Deo consubstantia-
lem sibi arrogabant ob semen quoddam s_ib_i inje-
ctum a matre sua Aeliatnots_.__qi_iant etiam Spiritum
sanctum voeabant. Plato in Philebo, Ρ. 5t), agnoscit
sanctum VUCatbattl. l’lnto Itt ruueno, . ou, agnosgtt
in .lnvis natura, βασιλικὴν ψυχὴνηὲασιλικὺνηνουν,
sed hanc animam, hanc ammenta love non distin-
guit. _ μ _ _ _ _ Α Η ν,
(79) Πᾶσαι δ’ αὐτῷ. Lege αὐτό. Arridet etiam
Thirlbio haec emendandi ratio.