PG 6, col. 572
τέρας (55) οίκουμένης. Καὶ τῶν τούτοις χρωμένων τὶς.
πρὸς τῇ ἀθέῳ καὶ ἀσεϐεῖ καλ ἀκρατεῖ μίξει, εί τύχοι,
τέκνῳ ἢ συγγενεῖ,ἢ ἀδελφῷ μίγνυται. Ol δὲ καὶ τε
ἑαυτῶν τέκνα καὶ τὰς ὁμοζύγους προαγωγεύονται. Καὶ
φανερῶς εἰς κιναιδίαν ἀποκόπτονταί τινες, καὶ είς μη-
τέρα θεῶν τὰ μυστήρια ἀναφέρουσι, καὶ παρὰ πανέι
τῶν νομιζομένων παρ’ ὑμῖν θεῷ (54), ὄφις σύμϐολον
μέγα καὶ μυστήριον ἀναγράφεται. Καὶ τά (pavspé;
ὑμῖν πραττόμενα καὶ τιμώμενα, ὠς ἀνατετραμμέ-
νου (55) καὶ οὐ παρόντος φωτὸς θείου (56), ήμέν
προσγράφετε. Ὅπερ ἀπηλλαγμένοις ἡμῖν τοῦ πρᾶτ-
ειν τούτων οὐ βλάϐηνφέρει, ἀλλὰ ’τοῖς πράττουσί
καὶ ψευδομαρτυροῦσι μᾶλλον.
28. Hap‘ ἡμῖν μὲν γάρ δάρχηγέτης τῶν κακῶν δαιμῷ
νων, ὄφις καλεῖται, καὶ σατανᾶς, καὶ διάϐολος, ὡς καὶ ἐκ
τῶν ἡμετέρων συγγραμμάτων ἐρευνήσαντες μαθεῖν
δύνασθε ’ δν είς τὸ πῦρ πεμφθήσεσθαι μετά τῆς αὐτοῦ
τρατιᾶς κα)⁵ τῶν ἑπομένων ἀνθρώπων, κολασθησο-
ιένους τὸν ἀπέραντον αἰῶνα, προεμήνυσεν ὁ Χριστός.
ἰαὶ γάρὴ ἐπιμονὴ τοῦ μηδέπω τοῦτο πρᾶξαι τὸν
ιεὺν, διὰ τὸ ἀνθρώπινον γένος γεγένηται. Προγινὼ-
κει γάρ τινας ἐκ μετανοίας σωθήσεσθαι μέλλοντας,
αί τινας μηδέπω ἴσως γεννηθέντας. Καὶ τὴν ἀρχὴν
οερδν καὶ δυνάμενον αἱρεῖσθαι τάληθῆ, καὶ εὖ πράτ-
τειν, τὸ γένος τὸ ἀνθρώπινον πεποίηκεν, ὥστ’ ἀναπο-
λόγητον εἶναι τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποις παρά τῷ Θεῷ·
λογικοὶ γὰρ καὶ θεωρητικοὶ γεγένηνται. Et δέ τις
ἀπιστεῖ μέλειν τούτων τῷ Θεῷ, ἢ μὴ εἶναι αὑτὸν
διὰ τέχνης (57) ὁμολογήσει ’ ἢ ὄντα χαίρειν κακίᾳ
φήσει, ἢ λίθῳ ἐοικότα μένειν, καὶ μηθὲν εἶναι ἀρε-
τὴν μηδὲ κακίαν, δόξῃ δὲ μόνον τοὺς ἀνθρώπους ἢ
ἀγαθάἣ κακὰ ταῦτα ἡγεῖσθαι· ἢπερ, μεγίστη ἀσέ-
βεια καὶ ἀδικία ἐστί.
ignoratis: nos vero etiam in tepcbris scelera no-
stra recognoscere possumus. ι Vide Apol. 2, ιι. ll.
Item Athenag. Apol. ιι. 54.
(56) Φωτὸς θείου. Lumen illud Dei non_ rationem
designat. Sic Clemens Pwdag. lib. ιιι, cap. ιι, βπε-
cipitvetniis nt canos non inficiant. sed in lucem
Dei e/feranl, id quod maxime venerandum est, ἀνα-
δεικτέον ὑπ’ αὐγὰς τοῦ Θεοῦ τὸ τίμημα. Essxi, teste
Josepho ιι, Bel. Jud. cap. 7, cum natura: darent
operam. diligenter sese veste contegebant ηθξιῦγὰς
Θεοῦ lucem divinam contaminarent. Observat Eusta-
thius in Iliad. p. 852. Diem ab_Homero sacram
vocari,ac ipsam noctem apud Hesiodum eodem
modo appellari. Hinc etiam terram sacrarnLrnuros
ᾕιρηρε dici solere idem scriptor docet, pag. 789, in
ta ο
ind.
(57) Διά τέχνης· Ιιθιιςῃᾶυηι putat Billius δίεχε-
νῆς vel ἀτεχνῶς lib. ιιξοίιεενυ. sacr., cap. 6. Bed-
di't Grabius'i Ν οη confitebitur ea: arte sive apifia‘o
Dei euri: exsistere. At διὰ τέχνης aliquid asserere.
idem est ac non palam et aperteillud statuere. sed
cum artilicio quodam. Nam qni Deum humana non
πρὸς τῇ ἀθέῳ καὶ ἀσεϐεῖ καλ ἀκρατεῖ μίξει, εί τύχοι,
τέκνῳ ἢ συγγενεῖ,ἢ ἀδελφῷ μίγνυται. Ol δὲ καὶ τε
ἑαυτῶν τέκνα καὶ τὰς ὁμοζύγους προαγωγεύονται. Καὶ
φανερῶς εἰς κιναιδίαν ἀποκόπτονταί τινες, καὶ είς μη-
τέρα θεῶν τὰ μυστήρια ἀναφέρουσι, καὶ παρὰ πανέι
τῶν νομιζομένων παρ’ ὑμῖν θεῷ (54), ὄφις σύμϐολον
μέγα καὶ μυστήριον ἀναγράφεται. Καὶ τά (pavspé;
ὑμῖν πραττόμενα καὶ τιμώμενα, ὠς ἀνατετραμμέ-
νου (55) καὶ οὐ παρόντος φωτὸς θείου (56), ήμέν
προσγράφετε. Ὅπερ ἀπηλλαγμένοις ἡμῖν τοῦ πρᾶτ-
ειν τούτων οὐ βλάϐηνφέρει, ἀλλὰ ’τοῖς πράττουσί
καὶ ψευδομαρτυροῦσι μᾶλλον.
28. Hap‘ ἡμῖν μὲν γάρ δάρχηγέτης τῶν κακῶν δαιμῷ
νων, ὄφις καλεῖται, καὶ σατανᾶς, καὶ διάϐολος, ὡς καὶ ἐκ
τῶν ἡμετέρων συγγραμμάτων ἐρευνήσαντες μαθεῖν
δύνασθε ’ δν είς τὸ πῦρ πεμφθήσεσθαι μετά τῆς αὐτοῦ
τρατιᾶς κα)⁵ τῶν ἑπομένων ἀνθρώπων, κολασθησο-
ιένους τὸν ἀπέραντον αἰῶνα, προεμήνυσεν ὁ Χριστός.
ἰαὶ γάρὴ ἐπιμονὴ τοῦ μηδέπω τοῦτο πρᾶξαι τὸν
ιεὺν, διὰ τὸ ἀνθρώπινον γένος γεγένηται. Προγινὼ-
κει γάρ τινας ἐκ μετανοίας σωθήσεσθαι μέλλοντας,
αί τινας μηδέπω ἴσως γεννηθέντας. Καὶ τὴν ἀρχὴν
οερδν καὶ δυνάμενον αἱρεῖσθαι τάληθῆ, καὶ εὖ πράτ-
τειν, τὸ γένος τὸ ἀνθρώπινον πεποίηκεν, ὥστ’ ἀναπο-
λόγητον εἶναι τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποις παρά τῷ Θεῷ·
λογικοὶ γὰρ καὶ θεωρητικοὶ γεγένηνται. Et δέ τις
ἀπιστεῖ μέλειν τούτων τῷ Θεῷ, ἢ μὴ εἶναι αὑτὸν
διὰ τέχνης (57) ὁμολογήσει ’ ἢ ὄντα χαίρειν κακίᾳ
φήσει, ἢ λίθῳ ἐοικότα μένειν, καὶ μηθὲν εἶναι ἀρε-
τὴν μηδὲ κακίαν, δόξῃ δὲ μόνον τοὺς ἀνθρώπους ἢ
ἀγαθάἣ κακὰ ταῦτα ἡγεῖσθαι· ἢπερ, μεγίστη ἀσέ-
βεια καὶ ἀδικία ἐστί.
ignoratis: nos vero etiam in tepcbris scelera no-
stra recognoscere possumus. ι Vide Apol. 2, ιι. ll.
Item Athenag. Apol. ιι. 54.
(56) Φωτὸς θείου. Lumen illud Dei non_ rationem
designat. Sic Clemens Pwdag. lib. ιιι, cap. ιι, βπε-
cipitvetniis nt canos non inficiant. sed in lucem
Dei e/feranl, id quod maxime venerandum est, ἀνα-
δεικτέον ὑπ’ αὐγὰς τοῦ Θεοῦ τὸ τίμημα. Essxi, teste
Josepho ιι, Bel. Jud. cap. 7, cum natura: darent
operam. diligenter sese veste contegebant ηθξιῦγὰς
Θεοῦ lucem divinam contaminarent. Observat Eusta-
thius in Iliad. p. 852. Diem ab_Homero sacram
vocari,ac ipsam noctem apud Hesiodum eodem
modo appellari. Hinc etiam terram sacrarnLrnuros
ᾕιρηρε dici solere idem scriptor docet, pag. 789, in
ta ο
ind.
(57) Διά τέχνης· Ιιθιιςῃᾶυηι putat Billius δίεχε-
νῆς vel ἀτεχνῶς lib. ιιξοίιεενυ. sacr., cap. 6. Bed-
di't Grabius'i Ν οη confitebitur ea: arte sive apifia‘o
Dei euri: exsistere. At διὰ τέχνης aliquid asserere.
idem est ac non palam et aperteillud statuere. sed
cum artilicio quodam. Nam qni Deum humana non