PG 65, col. 1147
phantasticam figuram sibi elceret, incamatus est
gloriosus Deus, sed ut malum habitum a serpente
diabolo in homine seminatum, participatione sua
in perpetuum aboleret. Habitum ergo, non naturam,
incarnatioVerbi immutavit, ut pravitatis memoriam
exuamus, Dei autem charitate vestiamur: non sane
ut mutemur in id quod non eramus, sed ut secun-
dum illud quod fuimus, cum gloria renovemur.
Ipsi igitur gloria et potentia, qui de cclo invi-
sibiliter descendit, illucque manileste ascendit, qui
est ante sæcula, et nunc, et in perpetuum. Amen.
uONITuM
IN sEqiENTES AR LADoCIII sEERRuoNEuI coNTRA AnμXos.
(GμXαμXn., eterum Patrum Aiblioth., t. V, Proleg.,p. ααVο)
I. Quis fuerit Marcus iste Diadochus, eruditi viri
disquirunt, neque una est eorum sententia. Censet
Vetstenius (a) sub hoc nomine aliquem significari
ex episcopis Alexandrinis Marci evangelistæ succes-
soribus; eodem sensu quo de Athanasio in ejus En-
comio legitur : Ἐπὶ τὸν Μάρκου θρόνον ἀνάγεται,
οὐχ ἦττον τῆς εὐσεβείας ἢ προεδρίας διάδοχος. Mi-
nus belle enimvero, ut videtur : sive spectes, scri-
ptorem hunc ecclesiasticum non τὸν Μάρκου διάδο-
χον, sed τὸν Μάρκον Διάδοχον appellari; sive atten-
das, plures receseri Marcos in serie præsulum
Alexandtinorum; sive denique intelligas, inter
aliarum sedium episcopos simpliciter Diadochi no-
mine nonnullos inscribi, Neque porro melioris notæ
fuerit altera ejusdem eruditi viri conjectura, qua
ductus opinatur eumdem fuisse beatum Marcum
nostrum cum eo, qui μακάριος Διάδοχος ὁ ωτικῆς
sancto Mαximo memoratur (ὸ). IHic enim neque
Marci prænomine notatur, neue adversus Arianos
stylum uspiam strinxisse agnoscitur; qui nimirum
medio sæculo v clarus, ut suo lnco dicturi sumus,
varia scripserit ascetica, sanctis Patribus contra
Monophysitas et Monothelitas laudata. Contra vero
auctor de quo loquimur, sæculo V currente lo-
ruisse merito existimatur, dum scilicet in Ecclesia
turbas ciebant Ariani.
II. Rectius itaque conjecisse videntur viri docti,
qui beatum Patrem nostrum, unum ex iis duobus
(a) VVatst. Proleg. ad N8, Τ. Gr. cap. vI, p. 7o
editt. in-ol.
(4) Maxim. Diput. cum Pyrrὸ. opp. tom. I, p.
16ὰ.
(e) Athan. Aροίog. pro fuga su ἢ 7 Opp. tom. I,
gloriosus Deus, sed ut malum habitum a serpente
diabolo in homine seminatum, participatione sua
in perpetuum aboleret. Habitum ergo, non naturam,
incarnatioVerbi immutavit, ut pravitatis memoriam
exuamus, Dei autem charitate vestiamur: non sane
ut mutemur in id quod non eramus, sed ut secun-
dum illud quod fuimus, cum gloria renovemur.
Ipsi igitur gloria et potentia, qui de cclo invi-
sibiliter descendit, illucque manileste ascendit, qui
est ante sæcula, et nunc, et in perpetuum. Amen.
uONITuM
IN sEqiENTES AR LADoCIII sEERRuoNEuI coNTRA AnμXos.
(GμXαμXn., eterum Patrum Aiblioth., t. V, Proleg.,p. ααVο)
I. Quis fuerit Marcus iste Diadochus, eruditi viri
disquirunt, neque una est eorum sententia. Censet
Vetstenius (a) sub hoc nomine aliquem significari
ex episcopis Alexandrinis Marci evangelistæ succes-
soribus; eodem sensu quo de Athanasio in ejus En-
comio legitur : Ἐπὶ τὸν Μάρκου θρόνον ἀνάγεται,
οὐχ ἦττον τῆς εὐσεβείας ἢ προεδρίας διάδοχος. Mi-
nus belle enimvero, ut videtur : sive spectes, scri-
ptorem hunc ecclesiasticum non τὸν Μάρκου διάδο-
χον, sed τὸν Μάρκον Διάδοχον appellari; sive atten-
das, plures receseri Marcos in serie præsulum
Alexandtinorum; sive denique intelligas, inter
aliarum sedium episcopos simpliciter Diadochi no-
mine nonnullos inscribi, Neque porro melioris notæ
fuerit altera ejusdem eruditi viri conjectura, qua
ductus opinatur eumdem fuisse beatum Marcum
nostrum cum eo, qui μακάριος Διάδοχος ὁ ωτικῆς
sancto Mαximo memoratur (ὸ). IHic enim neque
Marci prænomine notatur, neue adversus Arianos
stylum uspiam strinxisse agnoscitur; qui nimirum
medio sæculo v clarus, ut suo lnco dicturi sumus,
varia scripserit ascetica, sanctis Patribus contra
Monophysitas et Monothelitas laudata. Contra vero
auctor de quo loquimur, sæculo V currente lo-
ruisse merito existimatur, dum scilicet in Ecclesia
turbas ciebant Ariani.
II. Rectius itaque conjecisse videntur viri docti,
qui beatum Patrem nostrum, unum ex iis duobus
(a) VVatst. Proleg. ad N8, Τ. Gr. cap. vI, p. 7o
editt. in-ol.
(4) Maxim. Diput. cum Pyrrὸ. opp. tom. I, p.
16ὰ.
(e) Athan. Aροίog. pro fuga su ἢ 7 Opp. tom. I,