PG 65, col. 338
τῷ θελήματι, κάμνει 6 ἄνθρωπος.
νε⁹. Εἷπε πάλιν, ὃτι Καθεζομένων ποτὲ γερόντων
καὶ ἐσθιόντων. ἵστατο ὑπηρετῶνὸ ἀΰϐἄς Ἀλώνιος ·
καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐπῄνεσαν. '0 δὲ τὸ σύνολον οὐκ
ἀπεκρίθη. Λέγει οὖν αὐτῷ τις κατ’ ἰδίαν ⁸ Διατί οὐκ
ἀπεκρίθης τοῖς γέρουσιν ἐπαινοῦσί σε ; Λέγει αύτῷ 6
ἀϐϐἅς Ἀλώνιοςο El ἀπεκρίθην αὐτοῖς, εύρίσκομαιη
ὡς καταδεξάμενος τὸν έπαινον.
νς¹. Eine πάλιν, ὃτι Oi ἄνθρωποι ἐν τῷ τελείῳ λα-
λοῦσι, καὶ ἐν τῷ ἐλαχίστῳ ἐργάζονται.
νζ’. Εἶπεν 6 ἀϐϐἄς Ποιμὴυ, ὅτι Ὥσπερ 6 καπνὸς
ἐκδιώκει τὰς μελίσσας , καὶ τότε αἴρεται τῆς ἐργα-
ria; αὐτῶν ἡ γλυκύτης ο οὕτως καὶ ἡ σωματικὴ ἀνά-
παυσις ἐκδιώκει τὸν φόϐον τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς ψυχῆς.
καὶ ἀπολύει αὐτῆς πᾶσαν τὴν ⁸³ ἐργασίαν
νη’. Ἀδελφὸς παρέϐαλε τῷ ὰϐδᾷ Ποιμένι εἰς τὰς
δύο ἑϐδομάδας τῆς Τ εσσαρακοστῆς, καὶ ἐξειπὼν sui):
λογισμοὺς αὐτοῦ, καὶ τυχὼν ἀναπαύσεως, λέγει αὐ-
τῷ’ Παρὰ βραχὺ κατεσχέθην παραγενέσθαι ὅδε σή-
μερον. Λέγει αύτῷ 6 γέρων ⁸ Διατίς Λέγει 6 ἁδελ-
φός · Εἶπον ⁸⁵, μήποτε διὰ τὴν Τεσσαρακοστὴν οὐκ
ἀνοίγεταί μοι. Λέγει αὐτῷ 6 ἀὸὁᾶς Ποιμήν ο Ἡμεῖς
οὐκ ἐμάθομεν κλείειν τὴν ξυλίνην θύραν, ἀλλὰ μᾶλ-
λον τὴν τῆς γλώσσης θύραν.
νϐ’. Εἷπε πάλιν 6 ἀϐὁᾶς Ποιμήν· Φεύγειν δεῖ τὰ
σωματικά. Ὅταν γὰρ εἴ (δι’) ἄνθ ρωπος ἐγγὺς τοῦ σω-
ματικοῦ πολέμου, ἔοικεν ἀνδρὶ στήκοντι ἐπάνω λάκ-
κου βαθυτάτου ο καὶ οἵαν δ’ ἂν ὥραν δόξῃ τῷ ἐχθρῷ
αὐτοῦ, εὐκόλως αὑτὸν ῥίπτει κάτω. Ἐὰν δὲ σωματιο
κῶν μακρὰν ᾖ. ἔοικεν ἀνδρὶ μακρὰν ἀπέχοντι τοῦ
λάκκου, ἵνα κᾶν ἕλκη αὑτὸν 6 ἐχο pb; βαλεῖν κάτω, ἐν
ὅσῳ αὐτὸν ἕλκει καὶ βιάζεται, 6 Θεὸς ἀποστέλλει αὐ-
τῷ βοήθειαν.
ξ’. Ἐῐπε πάλιν· Ἦ πενία καὶ ἡ θλίψις καὶ ἠ στε-
νοχωρία καὶ ἡ νηστεία, ταῦτα εἰσι τὰ ἐργαλεῖα τοῦ
μονήρους βίου. Γέγραπται γὰρ, ὃτι Ἐὰν ὦσιν οἱ
τρεῖς οὗτοι ἄνδρες, Νῶε, Ἰὼϐ καὶ -Δανιὴλ, εῖτ
ἐγὼ, λέγει Κύριος. Νῶε πρόσωπόν ἐστι τῆς ἀλιτη-
μοσύνης, Ἰὼϐ δέ τοῦ πόνου, καὶ Δανιὴλ τῆς διακρίο
σεως. Ἐὰν οὖν ὦσιν αἱ τρεῖς αὗται πράξεις ἐντῷ
ἀνθρώπῳ, 6 Κύριος οἰκεῖ ἐν αὐτῷ.
ξα’. Ἔλεγεν 6 ἁὸὄᾶς Ἰωσὴφ, ὅτι Καθη μένων ἡμῶν
μετὰ τοῦ ἁὸὁᾶ Ποιμένος, ὠνόμασε τὸν ἀϐὄᾶν Ἀγά-
θωνα. Καὶ λέγομεν αὑτῷ · Νεώτερός ἐστι, καὶ διατί
καλεῖς αὑτὸν ἁ66ἄν; Καὶ εἶπεν 6 6665.; Ποιμὴνο
Ὅτι τδ στόμα αὑτοῦ ἐποίησεν αὐτὸν καλεῖσθαι ἀϐ-
δᾶν.
ἒβη Ἧλθέ ποτε ἁδελφὸς πρὸς τὸν ἀεὸᾶν Ποιμένα.
καὶ λέγει αὐτῷ ⁸ Τί ποιήσω, Πάτερ, ὅτι θλίϐομαι ἀπὸ
nomian. ⁸³ Al. ἀγαθήν.
⁸⁵ Al. ὑπέλαϐον.
(29) Ῐὶι. Patr. ι, 14.
(50) Vit. Patr. xv. 40.
(5i) va. Patr. v 9
(5r) Lege ᾖ.
νε⁹. Εἷπε πάλιν, ὃτι Καθεζομένων ποτὲ γερόντων
καὶ ἐσθιόντων. ἵστατο ὑπηρετῶνὸ ἀΰϐἄς Ἀλώνιος ·
καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐπῄνεσαν. '0 δὲ τὸ σύνολον οὐκ
ἀπεκρίθη. Λέγει οὖν αὐτῷ τις κατ’ ἰδίαν ⁸ Διατί οὐκ
ἀπεκρίθης τοῖς γέρουσιν ἐπαινοῦσί σε ; Λέγει αύτῷ 6
ἀϐϐἅς Ἀλώνιοςο El ἀπεκρίθην αὐτοῖς, εύρίσκομαιη
ὡς καταδεξάμενος τὸν έπαινον.
νς¹. Eine πάλιν, ὃτι Oi ἄνθρωποι ἐν τῷ τελείῳ λα-
λοῦσι, καὶ ἐν τῷ ἐλαχίστῳ ἐργάζονται.
νζ’. Εἶπεν 6 ἀϐϐἄς Ποιμὴυ, ὅτι Ὥσπερ 6 καπνὸς
ἐκδιώκει τὰς μελίσσας , καὶ τότε αἴρεται τῆς ἐργα-
ria; αὐτῶν ἡ γλυκύτης ο οὕτως καὶ ἡ σωματικὴ ἀνά-
παυσις ἐκδιώκει τὸν φόϐον τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς ψυχῆς.
καὶ ἀπολύει αὐτῆς πᾶσαν τὴν ⁸³ ἐργασίαν
νη’. Ἀδελφὸς παρέϐαλε τῷ ὰϐδᾷ Ποιμένι εἰς τὰς
δύο ἑϐδομάδας τῆς Τ εσσαρακοστῆς, καὶ ἐξειπὼν sui):
λογισμοὺς αὐτοῦ, καὶ τυχὼν ἀναπαύσεως, λέγει αὐ-
τῷ’ Παρὰ βραχὺ κατεσχέθην παραγενέσθαι ὅδε σή-
μερον. Λέγει αύτῷ 6 γέρων ⁸ Διατίς Λέγει 6 ἁδελ-
φός · Εἶπον ⁸⁵, μήποτε διὰ τὴν Τεσσαρακοστὴν οὐκ
ἀνοίγεταί μοι. Λέγει αὐτῷ 6 ἀὸὁᾶς Ποιμήν ο Ἡμεῖς
οὐκ ἐμάθομεν κλείειν τὴν ξυλίνην θύραν, ἀλλὰ μᾶλ-
λον τὴν τῆς γλώσσης θύραν.
νϐ’. Εἷπε πάλιν 6 ἀϐὁᾶς Ποιμήν· Φεύγειν δεῖ τὰ
σωματικά. Ὅταν γὰρ εἴ (δι’) ἄνθ ρωπος ἐγγὺς τοῦ σω-
ματικοῦ πολέμου, ἔοικεν ἀνδρὶ στήκοντι ἐπάνω λάκ-
κου βαθυτάτου ο καὶ οἵαν δ’ ἂν ὥραν δόξῃ τῷ ἐχθρῷ
αὐτοῦ, εὐκόλως αὑτὸν ῥίπτει κάτω. Ἐὰν δὲ σωματιο
κῶν μακρὰν ᾖ. ἔοικεν ἀνδρὶ μακρὰν ἀπέχοντι τοῦ
λάκκου, ἵνα κᾶν ἕλκη αὑτὸν 6 ἐχο pb; βαλεῖν κάτω, ἐν
ὅσῳ αὐτὸν ἕλκει καὶ βιάζεται, 6 Θεὸς ἀποστέλλει αὐ-
τῷ βοήθειαν.
ξ’. Ἐῐπε πάλιν· Ἦ πενία καὶ ἡ θλίψις καὶ ἠ στε-
νοχωρία καὶ ἡ νηστεία, ταῦτα εἰσι τὰ ἐργαλεῖα τοῦ
μονήρους βίου. Γέγραπται γὰρ, ὃτι Ἐὰν ὦσιν οἱ
τρεῖς οὗτοι ἄνδρες, Νῶε, Ἰὼϐ καὶ -Δανιὴλ, εῖτ
ἐγὼ, λέγει Κύριος. Νῶε πρόσωπόν ἐστι τῆς ἀλιτη-
μοσύνης, Ἰὼϐ δέ τοῦ πόνου, καὶ Δανιὴλ τῆς διακρίο
σεως. Ἐὰν οὖν ὦσιν αἱ τρεῖς αὗται πράξεις ἐντῷ
ἀνθρώπῳ, 6 Κύριος οἰκεῖ ἐν αὐτῷ.
ξα’. Ἔλεγεν 6 ἁὸὄᾶς Ἰωσὴφ, ὅτι Καθη μένων ἡμῶν
μετὰ τοῦ ἁὸὁᾶ Ποιμένος, ὠνόμασε τὸν ἀϐὄᾶν Ἀγά-
θωνα. Καὶ λέγομεν αὑτῷ · Νεώτερός ἐστι, καὶ διατί
καλεῖς αὑτὸν ἁ66ἄν; Καὶ εἶπεν 6 6665.; Ποιμὴνο
Ὅτι τδ στόμα αὑτοῦ ἐποίησεν αὐτὸν καλεῖσθαι ἀϐ-
δᾶν.
ἒβη Ἧλθέ ποτε ἁδελφὸς πρὸς τὸν ἀεὸᾶν Ποιμένα.
καὶ λέγει αὐτῷ ⁸ Τί ποιήσω, Πάτερ, ὅτι θλίϐομαι ἀπὸ
nomian. ⁸³ Al. ἀγαθήν.
⁸⁵ Al. ὑπέλαϐον.
(29) Ῐὶι. Patr. ι, 14.
(50) Vit. Patr. xv. 40.
(5i) va. Patr. v 9
(5r) Lege ᾖ.