PG 65, col. 708
τράδα δύο φύσεων σύνοδος, καὶ ἐνὸς Υἱοῦ τόκος·
Λόγου καὶ σαρκὸς ἀσύγχυτος ἔνωσις· καὶ ὁ γεννηθεὶς
χθὲς κατὰ σάρκα, Θεός ἐστι τὸ ἐκ Πατρὸς, καὶ ἄν-
θρωπος τὸ ἐξ ἐμοῦ. ʼὉ μυστηρίου φρικτοῦ καὶ πα-
ραδόξουὶ Τίς εἶδέ ποτε ὅτι βασιλεὺς καταδίκου σχῆμα
ἐφόρεσεν; ἢ πότε ὀφθαλμὸς ὅλον ἐχώρησεν ἤλιονς
πότε δὲ Θεῷ σὰρξ κατ οὐσίαν ἀτρέπτως ἡνώθη, εἰ μὴ
χθές; ὅτε ἡ μὲν ἀγία Παρθένος τήν σου γαστέρα ἐκή-
χρα(40)· ὁ δὲ Λόγος διʼ ἀκοῆς εἰσεπήδα· τὸ δὲ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον τὸν ναὸν ἐζωοπλάστει· ὁ δὲ ψιστος εἰς
δούλου μορφὴν ἑαυτὸν ἐκένου· τὸ δὲ μυστήριον τῆς
θείας οἰκονομίας ἐβάσταζε Παρθένου γαστήρ. ʼὉ γα-
στὴρ οὐρανοῦ πλατύτεροςl ὦ τόκος σωτηρίας φόρ-
τοςἱ Ὁ κοιλία πηλοῦ καὶ πλαστοῦ νυμφώνὶ Ὁ ὡδὶν
κοσμικῆς ἀμαρτίας λύτρονl Ὁ μυστήριον, οὗ τὸν
τρόπον ἐρμηνεῦσαι οὐ δύναμαιὶ Ὁ τόκος, οὐκ ἀρχὴν
ὐπάρξεως Θεοῦ, οὐ τροπὴν φύσεως, οὐ μείωσιν δυ-
νάμεως, οὐ χωρισμὸν τοῦ ἀνάρχου γεννήσαντος,
ἀλλὰ Θεοῦ καὶ σαρκὸς συνουσιωμένην ἔνωσιν, εὐλο-
γίαν γεννήσεως, Θεοῦ ἐπιδημίαν, ἐξ αἰῶνὸς ἐν τῷ
Θεῷ ἀποκεκρυμμένον θαῦμα, φύσεων ἀδιαίρετον μυ-
στήριον, κατάρας λύσιν, ἀποφάσεως ἀνατροπὴν, τοῦ
ἐνὸς καὶ μόνου Τἱοῦ τὴν ἄναρχον ὕπαρξιν, καὶ τὴν ἐκ
Παρθένου κατὰ σάρκα γέννησιν, καὶ τὴν παρὰ πά-
σης τῆς κτίσεως προσκύνησιν, τῷ δήμῳ παντὶ κεχα-
ρισμένος καὶ εὐαγγελισάμενος. Aὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ
κράτος, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
nem; unius ejusdemque Filii æternam existentiam, ac ejus ex Virgine secundum carnem generatio-
nem; ac demum adorationem quam omnis impendit creatura, populo universo donavit, lætoque ac
Λοrox s.
Εἰς τὐγενέθλιον τοῦ Κυρίου ήμῶν ησοῦ Χριστοῦ.
A. Λαμπρὰ καὶ παράδοξος τῆς παρούσης ἐορτῆς
eas omnes orabones comprehendit inter scrptas ad
Eausum adversus Nestorium tomis sex : ex quibus
verisimile est acceptas esse tres illas in synodo
rectatas, quæ vere totæ adversus Nestorium mili-
tant; ut et quam citat sanctus Nicephorus in Mα-
riam et Sgmeonem, quod relatum ab eo excerptum
indicat. Putemque sex illos tomos illustre fuisse
Τheodoti opus, ac apprime notum; reliquas vero
qutas percenset Epiphanius orationes, singulares
Iiisse tractatus, alia aliaque occasione habitos, ut
doctis ejusmodi episcopis moris erat. Quia vero in
Marianis sumus, libuit hoc loco iliud is Marians
errcerptum Τheodoti producere, ex quo forte inte-
gru ipsa oratio aliquando agnosci poterit, ac ouan-
diu totus ipse Nicephorus non prodit. Ἐκτοῦεἰςτὴν
πανύμνητον Θεοτόκον καὶ τὸν Συμεῶνα συντεθειμένου
λόγου Θεοδότῳ τῆς Ἀγκύρας· Χαίροις χώρημα ἐλά-
χιστον, χωρῆσαν τὸν τοῖς πᾶσιν ἀχώρητον. Καὶ τίς
τὴν γενεὰν τοῦ ἀρχαιοτέρου τῆς γεννήσεως διηγή-
σεται; Τί θαυμάσομεν· τὸν θεῖον καὶ ἀνέκφραστον
τόκον, ἢ τὴν ἀνερμήνευτον λοχείαν; Οὐ περιδράττε-
ται τῶ λόγῳ τα ὑπὲρ λόγον· οὐ περιγράφεται νῷ
τὰ ὑπὲρ ἔννοιαν. Εἰ γὰρ καὶ γράφει γραφεὺς τὴν
μητέρα τῆς οἰκονομίας, ἀλλʼ οὐκ ἐρμηνεύει λόγος τὸν
τρόπον τῆς κυοφορίας. Ἀρχὴν ἐπιθῶμεν τῷ τόκῳς
ἀλλʼ οὐχ ὑφέστηκεν ἄτερ του ἀνάρχου. Bρέφος ὀνο-
μάσομεν τὸν τεχθέντα; ἀλλὰ τὸν παλαιὸν τῶν ἡμε-
ρῶν κέκτηται προκαταρκτικὸν καὶ αἴτιον. Nικᾷ τὴν
υφεσιν ἡ ἐπίτασις, καὶ ὑπερίπταται τῆς περγραφης
(4) Leg. τὴν αὐτῆς.
Λόγου καὶ σαρκὸς ἀσύγχυτος ἔνωσις· καὶ ὁ γεννηθεὶς
χθὲς κατὰ σάρκα, Θεός ἐστι τὸ ἐκ Πατρὸς, καὶ ἄν-
θρωπος τὸ ἐξ ἐμοῦ. ʼὉ μυστηρίου φρικτοῦ καὶ πα-
ραδόξουὶ Τίς εἶδέ ποτε ὅτι βασιλεὺς καταδίκου σχῆμα
ἐφόρεσεν; ἢ πότε ὀφθαλμὸς ὅλον ἐχώρησεν ἤλιονς
πότε δὲ Θεῷ σὰρξ κατ οὐσίαν ἀτρέπτως ἡνώθη, εἰ μὴ
χθές; ὅτε ἡ μὲν ἀγία Παρθένος τήν σου γαστέρα ἐκή-
χρα(40)· ὁ δὲ Λόγος διʼ ἀκοῆς εἰσεπήδα· τὸ δὲ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον τὸν ναὸν ἐζωοπλάστει· ὁ δὲ ψιστος εἰς
δούλου μορφὴν ἑαυτὸν ἐκένου· τὸ δὲ μυστήριον τῆς
θείας οἰκονομίας ἐβάσταζε Παρθένου γαστήρ. ʼὉ γα-
στὴρ οὐρανοῦ πλατύτεροςl ὦ τόκος σωτηρίας φόρ-
τοςἱ Ὁ κοιλία πηλοῦ καὶ πλαστοῦ νυμφώνὶ Ὁ ὡδὶν
κοσμικῆς ἀμαρτίας λύτρονl Ὁ μυστήριον, οὗ τὸν
τρόπον ἐρμηνεῦσαι οὐ δύναμαιὶ Ὁ τόκος, οὐκ ἀρχὴν
ὐπάρξεως Θεοῦ, οὐ τροπὴν φύσεως, οὐ μείωσιν δυ-
νάμεως, οὐ χωρισμὸν τοῦ ἀνάρχου γεννήσαντος,
ἀλλὰ Θεοῦ καὶ σαρκὸς συνουσιωμένην ἔνωσιν, εὐλο-
γίαν γεννήσεως, Θεοῦ ἐπιδημίαν, ἐξ αἰῶνὸς ἐν τῷ
Θεῷ ἀποκεκρυμμένον θαῦμα, φύσεων ἀδιαίρετον μυ-
στήριον, κατάρας λύσιν, ἀποφάσεως ἀνατροπὴν, τοῦ
ἐνὸς καὶ μόνου Τἱοῦ τὴν ἄναρχον ὕπαρξιν, καὶ τὴν ἐκ
Παρθένου κατὰ σάρκα γέννησιν, καὶ τὴν παρὰ πά-
σης τῆς κτίσεως προσκύνησιν, τῷ δήμῳ παντὶ κεχα-
ρισμένος καὶ εὐαγγελισάμενος. Aὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ
κράτος, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
nem; unius ejusdemque Filii æternam existentiam, ac ejus ex Virgine secundum carnem generatio-
nem; ac demum adorationem quam omnis impendit creatura, populo universo donavit, lætoque ac
Λοrox s.
Εἰς τὐγενέθλιον τοῦ Κυρίου ήμῶν ησοῦ Χριστοῦ.
A. Λαμπρὰ καὶ παράδοξος τῆς παρούσης ἐορτῆς
eas omnes orabones comprehendit inter scrptas ad
Eausum adversus Nestorium tomis sex : ex quibus
verisimile est acceptas esse tres illas in synodo
rectatas, quæ vere totæ adversus Nestorium mili-
tant; ut et quam citat sanctus Nicephorus in Mα-
riam et Sgmeonem, quod relatum ab eo excerptum
indicat. Putemque sex illos tomos illustre fuisse
Τheodoti opus, ac apprime notum; reliquas vero
qutas percenset Epiphanius orationes, singulares
Iiisse tractatus, alia aliaque occasione habitos, ut
doctis ejusmodi episcopis moris erat. Quia vero in
Marianis sumus, libuit hoc loco iliud is Marians
errcerptum Τheodoti producere, ex quo forte inte-
gru ipsa oratio aliquando agnosci poterit, ac ouan-
diu totus ipse Nicephorus non prodit. Ἐκτοῦεἰςτὴν
πανύμνητον Θεοτόκον καὶ τὸν Συμεῶνα συντεθειμένου
λόγου Θεοδότῳ τῆς Ἀγκύρας· Χαίροις χώρημα ἐλά-
χιστον, χωρῆσαν τὸν τοῖς πᾶσιν ἀχώρητον. Καὶ τίς
τὴν γενεὰν τοῦ ἀρχαιοτέρου τῆς γεννήσεως διηγή-
σεται; Τί θαυμάσομεν· τὸν θεῖον καὶ ἀνέκφραστον
τόκον, ἢ τὴν ἀνερμήνευτον λοχείαν; Οὐ περιδράττε-
ται τῶ λόγῳ τα ὑπὲρ λόγον· οὐ περιγράφεται νῷ
τὰ ὑπὲρ ἔννοιαν. Εἰ γὰρ καὶ γράφει γραφεὺς τὴν
μητέρα τῆς οἰκονομίας, ἀλλʼ οὐκ ἐρμηνεύει λόγος τὸν
τρόπον τῆς κυοφορίας. Ἀρχὴν ἐπιθῶμεν τῷ τόκῳς
ἀλλʼ οὐχ ὑφέστηκεν ἄτερ του ἀνάρχου. Bρέφος ὀνο-
μάσομεν τὸν τεχθέντα; ἀλλὰ τὸν παλαιὸν τῶν ἡμε-
ρῶν κέκτηται προκαταρκτικὸν καὶ αἴτιον. Nικᾷ τὴν
υφεσιν ἡ ἐπίτασις, καὶ ὑπερίπταται τῆς περγραφης
(4) Leg. τὴν αὐτῆς.