PG 66, col. 1024
Nηοὶ δʼ ὁπόσοι
Δόμηθεν, Ἀναξ,
ἘἘπὶ σαῖς ἀγίαις
Τελετηφορίαις.
Ἐπὶ πάντας ἔβαν·
Πρηνὴς ἱκέτας
Δάπεοον βλεφάρων
Δεύων νοτίσι·
Μή μοι κενεὰν
Ὁδὸν ἀντᾶσαι
Ἰκέτευσα θεοὺς
Δρηστῆρας. ὅσοι
όνιμον Θρήκης
Κατέχουσι πέδον
Οῖ τʼ ἀντιπέρην
Καλχηδονίας
Ἐφέπουσι γυίας·
Οὕς ἀγγελικαῖς
Ἐστεψας, Ἀναξ,
Αὐγαῖσι, τεοὺ,
Ἰεροὺς προπόλου·
Σύν μοι μάκαρες
Ἐλάβοντο λιτᾶν,
Σύν μοι πολέων
Ἐλάβοντο πόνων.
Hæc omnia pictatis ac religionis officia nonnisi ab Christiano profecta videntur. At llud tempus in an-
num Chriati circiter 37 congruere, in notis ad Orm. de regno demonstrabitur. Præterea in epistola 105,
quam scripsit ad fratrem Evoptium, cum Ptalemaidensihus postularetur ad sacerdotium, aliam conje-
cturam suppetitat, lbi enim uxorem a Deo, et lege, et sacra Τhcophili manu se dicit accepisse, quam nolit
dimittere. Ἐμοὶ τοιγαροῦν ὅ τε Θεὸς, ὅ τε νόμος, ἢ τε ἱερὰ Θεοφίλου χεὶρ γυναῖκα ἐπιδέδωκε. Nisi Chri-
slanus esset, cum uxorem duceret, non, opinor, de epscopi manu eam accepisset. Non enim gentilium
nuptias conciliaret sacerdos : quippe Christianorum proprium illud est matrimonium, quod Ecclesia cοs-
ciliat, et confirmat oblatio, et obsiqnatum angeli renuntiant, ait Τertullianus lib. άd uxor., cap. 9.
Porro pluribus antequam fieret episcopus annis, uxorem duxisse perspicuum est; cum ex illa jam fi-
lios haberet, qui litteris operam darent, ut de Doscurio felici indole puero testis ipse est epist. 3. Quos
etiam sub episcopatus initium amisit, ut superius ostendimus. Εx his haud absurde fortasse colligss,
Christianis sacris jamdudum initiatum fuisse Synesium, priusquam episcopatum attingeret. Τametsi
Platonicortsm usus dogmatum, et inanis philosophiæ studium plurimum illi gentilis superstitionis af-
lavit, quod in ejus scripta redundaret. Siquidem liber De insomnis merum cultorem deorum redolet;
neque vel pilum Christiani habet hominis; quem tamen post obitam legationem ab eo conscriptum esse
ex eadem liquet, ut in notis ad Orar. de regno palam facimus. Nec aliud de Dione judicium est; quemæ
sub idem tempus elaboravit, ut epist.153 declarat. At ex adverso conjecturæ illi nostræ repugnare videtur,
præter auctorum consensum, qui Synesianam historiam attigerunt, id etiam quod in fine epist. 7 scri-
hit ad Τheophilum, ideo se variis dilicultatibus in obeundo munere conlictari, quod homο ἀπότροφος
Ἐκκλησίας, extra Ecclesiam educatus, et ἀγωγὴν ἐτέραν ἡγμένος, alio disciplinæ genere institutus, ad altare
Dei temere non dubitarit accedere. Quibus verbis gentilem se paulo ante quam episcopatum sumeret.
Sed illud permirum videri solet, episcopum non populo solum expetitum, sed ab episcopis etiam, et
ab Τheophilo imprimis, ordinatum eum hominem, qui mortuorum resurrectionem credere nolle se pa-
lam profiteretur. Nec minus admirabile est, sine ista fide, ac confessione Christianum fieri et baptismo
initiari potuisse Synesium. Nam inter alia, quorum competentibus diserta professio sub baptismum
edi consueverat, mortuorum erat resurrectio. Credit Annalium ecclesiasticorum auctor, totum illud,
quod de uxore non dimittenda, et resurrectione mortuorum se non credita, allegabat Synesius, non
serio ac bona fide, sed ficte, et devitandi episcopatus gratia ab illo esse jactatum : cujusmodi Ambrosii
simili in causa nota simulatio est. Sed multo veriimilius est, hoc illum initio ita, ut in animo habebat,
asseverasse; ac paulo oost ab Τheophilo, aliisve doctis viris persuasum veritati cessisse, antequam
Post episcopatum susceptum, cni quantopere reuctatus fuerit, declarant aliquot illius epistolæ, non
minori prudentia, quam fortitudine animique constantia res ecclesiasticas administravit. Prudentiæ
specimen dedit in componendis episcoporum ac presbyterorum controversiis, aliisque rehus ex mandato
Τheophili in sua provincia curandis, de quibus agit epistola 67. Constantiam ac dignum episcopo robur
animi Andronicus expertus est Pentapolitanæ præfectus provinciæ, quem in cives crudelissime grassan-
tem, et contumeliosas in Deum voces nefarie jactantem damnavit in synodo : ac dilata paululum exse-
cutione sententia, quod is vcniam rogaret, ac meliora de se polliceretur, subinde prlstinos in mores re-
Δόμηθεν, Ἀναξ,
ἘἘπὶ σαῖς ἀγίαις
Τελετηφορίαις.
Ἐπὶ πάντας ἔβαν·
Πρηνὴς ἱκέτας
Δάπεοον βλεφάρων
Δεύων νοτίσι·
Μή μοι κενεὰν
Ὁδὸν ἀντᾶσαι
Ἰκέτευσα θεοὺς
Δρηστῆρας. ὅσοι
όνιμον Θρήκης
Κατέχουσι πέδον
Οῖ τʼ ἀντιπέρην
Καλχηδονίας
Ἐφέπουσι γυίας·
Οὕς ἀγγελικαῖς
Ἐστεψας, Ἀναξ,
Αὐγαῖσι, τεοὺ,
Ἰεροὺς προπόλου·
Σύν μοι μάκαρες
Ἐλάβοντο λιτᾶν,
Σύν μοι πολέων
Ἐλάβοντο πόνων.
Hæc omnia pictatis ac religionis officia nonnisi ab Christiano profecta videntur. At llud tempus in an-
num Chriati circiter 37 congruere, in notis ad Orm. de regno demonstrabitur. Præterea in epistola 105,
quam scripsit ad fratrem Evoptium, cum Ptalemaidensihus postularetur ad sacerdotium, aliam conje-
cturam suppetitat, lbi enim uxorem a Deo, et lege, et sacra Τhcophili manu se dicit accepisse, quam nolit
dimittere. Ἐμοὶ τοιγαροῦν ὅ τε Θεὸς, ὅ τε νόμος, ἢ τε ἱερὰ Θεοφίλου χεὶρ γυναῖκα ἐπιδέδωκε. Nisi Chri-
slanus esset, cum uxorem duceret, non, opinor, de epscopi manu eam accepisset. Non enim gentilium
nuptias conciliaret sacerdos : quippe Christianorum proprium illud est matrimonium, quod Ecclesia cοs-
ciliat, et confirmat oblatio, et obsiqnatum angeli renuntiant, ait Τertullianus lib. άd uxor., cap. 9.
Porro pluribus antequam fieret episcopus annis, uxorem duxisse perspicuum est; cum ex illa jam fi-
lios haberet, qui litteris operam darent, ut de Doscurio felici indole puero testis ipse est epist. 3. Quos
etiam sub episcopatus initium amisit, ut superius ostendimus. Εx his haud absurde fortasse colligss,
Christianis sacris jamdudum initiatum fuisse Synesium, priusquam episcopatum attingeret. Τametsi
Platonicortsm usus dogmatum, et inanis philosophiæ studium plurimum illi gentilis superstitionis af-
lavit, quod in ejus scripta redundaret. Siquidem liber De insomnis merum cultorem deorum redolet;
neque vel pilum Christiani habet hominis; quem tamen post obitam legationem ab eo conscriptum esse
ex eadem liquet, ut in notis ad Orar. de regno palam facimus. Nec aliud de Dione judicium est; quemæ
sub idem tempus elaboravit, ut epist.153 declarat. At ex adverso conjecturæ illi nostræ repugnare videtur,
præter auctorum consensum, qui Synesianam historiam attigerunt, id etiam quod in fine epist. 7 scri-
hit ad Τheophilum, ideo se variis dilicultatibus in obeundo munere conlictari, quod homο ἀπότροφος
Ἐκκλησίας, extra Ecclesiam educatus, et ἀγωγὴν ἐτέραν ἡγμένος, alio disciplinæ genere institutus, ad altare
Dei temere non dubitarit accedere. Quibus verbis gentilem se paulo ante quam episcopatum sumeret.
Sed illud permirum videri solet, episcopum non populo solum expetitum, sed ab episcopis etiam, et
ab Τheophilo imprimis, ordinatum eum hominem, qui mortuorum resurrectionem credere nolle se pa-
lam profiteretur. Nec minus admirabile est, sine ista fide, ac confessione Christianum fieri et baptismo
initiari potuisse Synesium. Nam inter alia, quorum competentibus diserta professio sub baptismum
edi consueverat, mortuorum erat resurrectio. Credit Annalium ecclesiasticorum auctor, totum illud,
quod de uxore non dimittenda, et resurrectione mortuorum se non credita, allegabat Synesius, non
serio ac bona fide, sed ficte, et devitandi episcopatus gratia ab illo esse jactatum : cujusmodi Ambrosii
simili in causa nota simulatio est. Sed multo veriimilius est, hoc illum initio ita, ut in animo habebat,
asseverasse; ac paulo oost ab Τheophilo, aliisve doctis viris persuasum veritati cessisse, antequam
Post episcopatum susceptum, cni quantopere reuctatus fuerit, declarant aliquot illius epistolæ, non
minori prudentia, quam fortitudine animique constantia res ecclesiasticas administravit. Prudentiæ
specimen dedit in componendis episcoporum ac presbyterorum controversiis, aliisque rehus ex mandato
Τheophili in sua provincia curandis, de quibus agit epistola 67. Constantiam ac dignum episcopo robur
animi Andronicus expertus est Pentapolitanæ præfectus provinciæ, quem in cives crudelissime grassan-
tem, et contumeliosas in Deum voces nefarie jactantem damnavit in synodo : ac dilata paululum exse-
cutione sententia, quod is vcniam rogaret, ac meliora de se polliceretur, subinde prlstinos in mores re-