PG 67, col. 453
ergo consilio consubstantialis doctrinam amplexi, Nicaanam (idem confirmarunt, et libellum a se
Ἰοϐιιινῷ Νικητῇ Αὐγούστῳ, ἡ Δτῶν ,ἐν Ἀντιο
χείᾳ παρόντων ἐπισκόπων ἐκ διαφόρων exop
χιῶν σύνοδος.
Τὴν ἑκκλησιαστικὴν εἰρήνην τε καὶ ὁμόνοιαν , ὅτ
σοῦ καὶ πρώτη πρεσϐεύειν ἐσπούδασεν ηεὺσέϐεια
εὖ ἴσμεν καὶ αὐτοὶ, θεοφιλέστατε βασιλεῦ. Ὅτι δὲ
κεφάλαιον τῆς τοιαύτης ἑνότητος, τῆς ἀληθοῦς κα
όρθοδόξου πίστεως καλῶς ὑπείληφας τὸν χαρακτῆρα
οὐδὲ τοῦτο ἀγνοοῦμεν. ,Ἵνα μὴ τοίνυν μετά τῶν παι
ραχαρασσόντων τὺ δόγμα τῆς ἀληθείας τετάχθαι ν-λ-
μιζὼμεθα, ἀναφέρομεν τῇ σῇ εὐλαϐείᾳ, ὅτι τῆς ἀγ·.,‹
συνόόου τῆς ὲν Νικαίᾳ πᾶλαΐ πρότερον συγκροτηθει-
σης τὴν πίστιν καὶ ἀποδεχόμεθα , καὶ κατέχομεν.
Ὁπότε καὶ τὺ δοκοῦν ὲν αὐτῇ ξένον τισὶν ὄνομα (5),
τὸ τοῦ όμοουσίου φαμὲν , ἀσφαλοῦς τετύχηκε παρά
τοῖς πατράσιν ἑρμηνείας, σημαινούσης ὅτι ἐκ τῆς
οὐσίας τοῦ Πατρὸς ό Υίδς ἐγεννήθη , καὶ ὅτι ὅμοιος
κατ’ οὐσίαν τῷ Πατρί. Οὔτε δὲ ὡς πάθους τινὸς περὶ
τὴν ἄρρητον γέννησιν έπινοουμένου , οὔτε κατά τινα
χρῆσιν Ἑλληνικὴν λαμϐάνεται τοῖς Πατράσι τὸ ὄνομα
τῆς οὐσίας ο εις ἀνατροπὴν δὲ τοῦ ἐξ οὐκ ὄντων, περὶ
τοῦ Χριστοῦ ἀσεϐῶς τολμηθέντος παρά τοῦ Ἀρείου,
ὅπερ καὶ οἱ νῦν ὲπιφοιτήσαντες ἀνόμοιοι, ἐτι θρασύ-
τερον καὶ τολμηρότερον ἐπὶ λύμῃ τῆς ἐκκλησιαστι-
κῆς ὁμονοίας ἀναισχύντως παρρησιάζονται. Διὸ συν-
ιτάξαμεν τῇδε ἡ μῶν τῇ ἀναφορᾷ καὶ τὺ ἀντίγραφον
τῆς πίστεως τῆς ὲν Νικαίᾳ ὑπὸ τῶν συγκροτηθέντων
ἐπισκόπων ὲκτεθείσης , ἦν τινα καὶ⁸ ἀγαπῶμεν, ἥτις
ἐστίν· Πιστεύομεν εἰς ἕνα θεὸν Πατέρα παντοκρά-
τορα, καὶ τά λοιπά τοῦ μαθήματος πλήρης (4). Μελί-
rw; ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας , ἔδωκα συναινῶν τοῖς
προγεγραμμένοις. Εὐσέϐιος Σαμοσάτων, Εύάγριος
Σικελῶν (5), Οὐράνιος Ἀπαμείας , Ζὼῖλος Λαρίσων,
’Δκάκιος Καισαρείας, ΣΑντίπατρος Ῥᾠσουέ Ἀϐρά-
μιος θόρίμων, Ἀριστόῖἶὶδῖἷεῖἔυκοϐηλου , Βαρλα-
μένος Περγάμου (6), Οὐράνιος Μελιτινῆς, Μάγνος
Χαλκηδόνος, Εὐτύχιος Ἐλευθεροπόλεως , ἰσακό-
κις (7) Ἀρμενίας μεγάλης, Τῖτος Βόστρων, Πέτρος
VALESII ANNO'I‘ATIONES.
('5) Τὸ δοκοῦν μὲν αὐτῇ ξένον τισὶν ὄνομα.
Vocem ξένον ex Nicephoro Callisto addidit Chri-
stophorsonus. _Nam in' codice Regio quo usus est
Robertus Stephanus, et in Florentino’ac Siortiano Nicephorum legisse πλήρη. Id est, plene usque ad
hzec vox deerat. Sed neque Epiphanius Scliolasticus
in suo codice eam vocem legerat , ut ex interpre-
tatione ejus apparet. Sic enim vertit :Quanda etiam
consubstantia itatts nomen. auod aliter se ambusdam
consubstantiaiitatis nomen, quod aliter se quibusdam
habere videtur, dicimus cautam interpretationem a
Patribus excepisse. Videtur etiam Epiphanius se-
quentia aliter_legisse acdistinxisse, hoc modo,
ἓαμὲν ἐσφαλοῦς τετυχηκέναι παρά τοῖς Πατράσιν
aurive ε.
pi‘t’fifii' τὰ λοιπὰ-τοῦ μαθήματος πλήρης. .Iam
νειας.
supra in annotationibus ad librum primum obser-
vavi , vocem μάθημα a Graecis usurpari__pro sym-
bolo fidei, quod memoriter addisci solet. Vox autem
πλήρης nullum hic locum habet. Melius meo qni-
dem judicio poneretur post verba qua: paulo supra
Ἰοϐιιινῷ Νικητῇ Αὐγούστῳ, ἡ Δτῶν ,ἐν Ἀντιο
χείᾳ παρόντων ἐπισκόπων ἐκ διαφόρων exop
χιῶν σύνοδος.
Τὴν ἑκκλησιαστικὴν εἰρήνην τε καὶ ὁμόνοιαν , ὅτ
σοῦ καὶ πρώτη πρεσϐεύειν ἐσπούδασεν ηεὺσέϐεια
εὖ ἴσμεν καὶ αὐτοὶ, θεοφιλέστατε βασιλεῦ. Ὅτι δὲ
κεφάλαιον τῆς τοιαύτης ἑνότητος, τῆς ἀληθοῦς κα
όρθοδόξου πίστεως καλῶς ὑπείληφας τὸν χαρακτῆρα
οὐδὲ τοῦτο ἀγνοοῦμεν. ,Ἵνα μὴ τοίνυν μετά τῶν παι
ραχαρασσόντων τὺ δόγμα τῆς ἀληθείας τετάχθαι ν-λ-
μιζὼμεθα, ἀναφέρομεν τῇ σῇ εὐλαϐείᾳ, ὅτι τῆς ἀγ·.,‹
συνόόου τῆς ὲν Νικαίᾳ πᾶλαΐ πρότερον συγκροτηθει-
σης τὴν πίστιν καὶ ἀποδεχόμεθα , καὶ κατέχομεν.
Ὁπότε καὶ τὺ δοκοῦν ὲν αὐτῇ ξένον τισὶν ὄνομα (5),
τὸ τοῦ όμοουσίου φαμὲν , ἀσφαλοῦς τετύχηκε παρά
τοῖς πατράσιν ἑρμηνείας, σημαινούσης ὅτι ἐκ τῆς
οὐσίας τοῦ Πατρὸς ό Υίδς ἐγεννήθη , καὶ ὅτι ὅμοιος
κατ’ οὐσίαν τῷ Πατρί. Οὔτε δὲ ὡς πάθους τινὸς περὶ
τὴν ἄρρητον γέννησιν έπινοουμένου , οὔτε κατά τινα
χρῆσιν Ἑλληνικὴν λαμϐάνεται τοῖς Πατράσι τὸ ὄνομα
τῆς οὐσίας ο εις ἀνατροπὴν δὲ τοῦ ἐξ οὐκ ὄντων, περὶ
τοῦ Χριστοῦ ἀσεϐῶς τολμηθέντος παρά τοῦ Ἀρείου,
ὅπερ καὶ οἱ νῦν ὲπιφοιτήσαντες ἀνόμοιοι, ἐτι θρασύ-
τερον καὶ τολμηρότερον ἐπὶ λύμῃ τῆς ἐκκλησιαστι-
κῆς ὁμονοίας ἀναισχύντως παρρησιάζονται. Διὸ συν-
ιτάξαμεν τῇδε ἡ μῶν τῇ ἀναφορᾷ καὶ τὺ ἀντίγραφον
τῆς πίστεως τῆς ὲν Νικαίᾳ ὑπὸ τῶν συγκροτηθέντων
ἐπισκόπων ὲκτεθείσης , ἦν τινα καὶ⁸ ἀγαπῶμεν, ἥτις
ἐστίν· Πιστεύομεν εἰς ἕνα θεὸν Πατέρα παντοκρά-
τορα, καὶ τά λοιπά τοῦ μαθήματος πλήρης (4). Μελί-
rw; ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας , ἔδωκα συναινῶν τοῖς
προγεγραμμένοις. Εὐσέϐιος Σαμοσάτων, Εύάγριος
Σικελῶν (5), Οὐράνιος Ἀπαμείας , Ζὼῖλος Λαρίσων,
’Δκάκιος Καισαρείας, ΣΑντίπατρος Ῥᾠσουέ Ἀϐρά-
μιος θόρίμων, Ἀριστόῖἶὶδῖἷεῖἔυκοϐηλου , Βαρλα-
μένος Περγάμου (6), Οὐράνιος Μελιτινῆς, Μάγνος
Χαλκηδόνος, Εὐτύχιος Ἐλευθεροπόλεως , ἰσακό-
κις (7) Ἀρμενίας μεγάλης, Τῖτος Βόστρων, Πέτρος
VALESII ANNO'I‘ATIONES.
('5) Τὸ δοκοῦν μὲν αὐτῇ ξένον τισὶν ὄνομα.
Vocem ξένον ex Nicephoro Callisto addidit Chri-
stophorsonus. _Nam in' codice Regio quo usus est
Robertus Stephanus, et in Florentino’ac Siortiano Nicephorum legisse πλήρη. Id est, plene usque ad
hzec vox deerat. Sed neque Epiphanius Scliolasticus
in suo codice eam vocem legerat , ut ex interpre-
tatione ejus apparet. Sic enim vertit :Quanda etiam
consubstantia itatts nomen. auod aliter se ambusdam
consubstantiaiitatis nomen, quod aliter se quibusdam
habere videtur, dicimus cautam interpretationem a
Patribus excepisse. Videtur etiam Epiphanius se-
quentia aliter_legisse acdistinxisse, hoc modo,
ἓαμὲν ἐσφαλοῦς τετυχηκέναι παρά τοῖς Πατράσιν
aurive ε.
pi‘t’fifii' τὰ λοιπὰ-τοῦ μαθήματος πλήρης. .Iam
νειας.
supra in annotationibus ad librum primum obser-
vavi , vocem μάθημα a Graecis usurpari__pro sym-
bolo fidei, quod memoriter addisci solet. Vox autem
πλήρης nullum hic locum habet. Melius meo qni-
dem judicio poneretur post verba qua: paulo supra