PG 68, col. 157
ριος’ Ἰδοὺ ἑγὼ μεταστρέφω τὰ ὅπλα τὰ πολεμικὰ,
ἓν οἷς ὑμεῖς πολεμεῖτε ὲν αὐτοῖς πρὸς τοὺς Χαλδαίους
τοὺς συγκεκλεικότας ὑμᾶς ἔξω τοῦ τείχους, εἰς τὸ
μέσον τῆς πόλεως ταύτης. Καὶ πολεμήσω ὑμᾶς ἐγὼ
ιν χειρὶ ἐκτεταμένη, καὶ ὲν βραχίονι κραταιῷ , μετὰ
θυμοῦ καὶ ὀργῆς μεγάλης. Καὶ πατάξω πάντας τοὺς
κατοικοῦντας ὲν τῇ πόλει ταύτῃ, τοὺς ὰνο ρώπους καί
τὰ κτήνη ιν θανάτῳ μεγάλῳ, καὶ ἀποθανοῦνται. ι
Εἶτα μεθ’ ἕτερω ι Καὶ πρὸς τὸν λαὸν, ι φησὶν,
ι ἐρεῖς τοῦτον, Τάδε λέγει Κύριος- Ἰδοὺ ἐγὼ δέδωκα
πρὸ προσώπου ὑμῶν τὴν ὁδὸν τῆς ζωῆς, καὶ τὴν
ὁδὸν ἰώ θανάτου. '0 καθήμενος ὲν τῇ πόλει ταύτῃ,
ἀποθανεῖται ὲν μαχαίρᾳ, καὶ ἐν λιμῷ, καὶ ὁ ἐκπο-
ρευόμενος προσχωρῆσαι πρὸς τοὺς Χαλδαίους τοὺς
συγκεκλεικότας ὑμᾶς, ζήσεται. Καὶ ἔσται ὴ ψυχὴ
αὑτοῦ είς σκύλα, καὶ ζήσεται. Διότι ἐστήριξα τὸ
πρόσωπόν μου ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην εἰς κακὰ, καὶ
οὐκ εἰς ἀγαθὰ, καὶ είς χεῖρας βασιλέως Βαϐυλῶνος
παραδοθήσεται, καὶ κατακαύσει αὐτὴν ὲν πυρί. ι
Συνεης οὖν, ὅτι ταῖς εἰσάπαξ φιλοτιμίαις καταλυποῦντες Θεὸν, ἐσόμεθα μὲν οὺχ οἷοί τε ταῖς τῶν
ἐχθρῶν εὐσθενείαις ἀντιπράττειν οί δείλαιοι, ἐγκειμένης δὲ ὥσπερ καὶ καταθρωσκούσης ἡμῶν τῆς
Octa; ὀργῆς, δοῦλοι μὲν ἀντ’ ἐλευθέρων ἐσόμεθα, ἀκλεᾶ δὲ καὶ ἐλεεινὸν διαζήσομεν βίον.
ΠΔΔΛ. Εὖ λέγεις.
ΚΥΡ. ’Δποφέρει μὲν γὰρ ὁ τοῦ Θεοῦ νόμος πρὸς
ἀμώμητον πολιτείαν τὸν τρυφερὸν καὶ εὐήνιον, λύχνος
δδ ὥσπερ τις ἑκάστῳ γίνεται, πρὸς τὴν τοῦ χρησί-
po ca καὶ ἀναγκαίου παράδειξιν , καὶ αἰδοῖ μὲν τῇ
ficabsz ἡττώμενος, διαϐιῴη τις ἂν οὐκ ἀϐαυμά-
πως οἷμαί που, καὶ καθάπερ ἁγίαν κατοικήσει πό-
Ὰιν τδ-ὲρηρεισμένον είς ἀρετὴν, καὶ βεϐηκὸς εἰς
ptimum. Εἰ δὲ δή τις ἕλοιτο καθάπερ τινὰ δρυμόν
τε καὶ ὓλην εὐανθῆ τε καὶ εὗξυλον, εἰσϐάλλειν ἑτοί-
μως εἰς τὰς κοσμικὰς ἡδονὰς, καὶ τὲρψεσι ταῖς κατὰ
’ τὸν βίονιὲμφιλοχωρεῖν, καὶ οἰονεί πως εἰδώλων ἐσμὸν
..ις νοῦν καὶ καρδίαν εἰσδέχεσθαι τὴν πολύμορφον
ἡδονὴν, καὶ θυμιᾷν τοῖς δαίμοσι τοὺς τῆς αυτοῦ
προθυμίας καρπούς· τότε δὴ τότε καὶ σφόδρα εἰκό-
τως ἀπολισθὴσειεν ἂν φειδοῦς τῆς ἄνωθεν, καὶ ἐτοι-
itm-:1] λίαν προσκείσεται θήρα τοῖς ἐθέλουσιν ἑλεῖν.
nas»: δὲ ὥσπερ ἁγίας ὲξωθούμενος τῆς ὲν ἀρχαῖς
εὐκοσμίας. κατοικήσεται λοιπὸν ὥσπερ ἐξ ἀναγκαίου
ζυγοῦ, πρὸς τὸ τοῖς κρατοῦσι δοκοῦν, καὶ μακρὰν D
ἔσται summa γε τὸν τῆς διαθέσεως τρόπον, μετ-
οικισμδν ὑπομένων τὸν εἰς βαϐυλῶναιτοῦῌ ἔστι,
τὰ latium: τερμάτων γῆς ἁγίας, ὲν γνωστὸς ὁ
Ouk, καὶ μέγα τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Τοιγάρτοι διακεκρα-
τισιν οἱ τδν οὕτω σκληρὸν ὑπομένοντες πόνον, καὶ
εις χεῖρας πεσόντες ἐχθρῶν, καὶ τὴν παρ’ ἐκείνοις
δίαιταν, ὡς ἀνδραποδώδη καὶ οἰκετικὴν οὐ φέροντες·
ι Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαϐυλῶνος, ἐκεῖ ὲκαθίσαμεν
καὶ ὲοιλαύσαμεν, ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τὴν Σιών. ι
Non! γὰρ οἶμαί-τι τοιοῦτον ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.
“MA. Τδ τί δὴ φῄς;
“ δεῖ. nl, 5, 6. ⁸⁵ lbid., 8-10. " Psal. Lxxv, ‘2. f‘ Psal. cxxxvi, 1.
ἓν οἷς ὑμεῖς πολεμεῖτε ὲν αὐτοῖς πρὸς τοὺς Χαλδαίους
τοὺς συγκεκλεικότας ὑμᾶς ἔξω τοῦ τείχους, εἰς τὸ
μέσον τῆς πόλεως ταύτης. Καὶ πολεμήσω ὑμᾶς ἐγὼ
ιν χειρὶ ἐκτεταμένη, καὶ ὲν βραχίονι κραταιῷ , μετὰ
θυμοῦ καὶ ὀργῆς μεγάλης. Καὶ πατάξω πάντας τοὺς
κατοικοῦντας ὲν τῇ πόλει ταύτῃ, τοὺς ὰνο ρώπους καί
τὰ κτήνη ιν θανάτῳ μεγάλῳ, καὶ ἀποθανοῦνται. ι
Εἶτα μεθ’ ἕτερω ι Καὶ πρὸς τὸν λαὸν, ι φησὶν,
ι ἐρεῖς τοῦτον, Τάδε λέγει Κύριος- Ἰδοὺ ἐγὼ δέδωκα
πρὸ προσώπου ὑμῶν τὴν ὁδὸν τῆς ζωῆς, καὶ τὴν
ὁδὸν ἰώ θανάτου. '0 καθήμενος ὲν τῇ πόλει ταύτῃ,
ἀποθανεῖται ὲν μαχαίρᾳ, καὶ ἐν λιμῷ, καὶ ὁ ἐκπο-
ρευόμενος προσχωρῆσαι πρὸς τοὺς Χαλδαίους τοὺς
συγκεκλεικότας ὑμᾶς, ζήσεται. Καὶ ἔσται ὴ ψυχὴ
αὑτοῦ είς σκύλα, καὶ ζήσεται. Διότι ἐστήριξα τὸ
πρόσωπόν μου ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην εἰς κακὰ, καὶ
οὐκ εἰς ἀγαθὰ, καὶ είς χεῖρας βασιλέως Βαϐυλῶνος
παραδοθήσεται, καὶ κατακαύσει αὐτὴν ὲν πυρί. ι
Συνεης οὖν, ὅτι ταῖς εἰσάπαξ φιλοτιμίαις καταλυποῦντες Θεὸν, ἐσόμεθα μὲν οὺχ οἷοί τε ταῖς τῶν
ἐχθρῶν εὐσθενείαις ἀντιπράττειν οί δείλαιοι, ἐγκειμένης δὲ ὥσπερ καὶ καταθρωσκούσης ἡμῶν τῆς
Octa; ὀργῆς, δοῦλοι μὲν ἀντ’ ἐλευθέρων ἐσόμεθα, ἀκλεᾶ δὲ καὶ ἐλεεινὸν διαζήσομεν βίον.
ΠΔΔΛ. Εὖ λέγεις.
ΚΥΡ. ’Δποφέρει μὲν γὰρ ὁ τοῦ Θεοῦ νόμος πρὸς
ἀμώμητον πολιτείαν τὸν τρυφερὸν καὶ εὐήνιον, λύχνος
δδ ὥσπερ τις ἑκάστῳ γίνεται, πρὸς τὴν τοῦ χρησί-
po ca καὶ ἀναγκαίου παράδειξιν , καὶ αἰδοῖ μὲν τῇ
ficabsz ἡττώμενος, διαϐιῴη τις ἂν οὐκ ἀϐαυμά-
πως οἷμαί που, καὶ καθάπερ ἁγίαν κατοικήσει πό-
Ὰιν τδ-ὲρηρεισμένον είς ἀρετὴν, καὶ βεϐηκὸς εἰς
ptimum. Εἰ δὲ δή τις ἕλοιτο καθάπερ τινὰ δρυμόν
τε καὶ ὓλην εὐανθῆ τε καὶ εὗξυλον, εἰσϐάλλειν ἑτοί-
μως εἰς τὰς κοσμικὰς ἡδονὰς, καὶ τὲρψεσι ταῖς κατὰ
’ τὸν βίονιὲμφιλοχωρεῖν, καὶ οἰονεί πως εἰδώλων ἐσμὸν
..ις νοῦν καὶ καρδίαν εἰσδέχεσθαι τὴν πολύμορφον
ἡδονὴν, καὶ θυμιᾷν τοῖς δαίμοσι τοὺς τῆς αυτοῦ
προθυμίας καρπούς· τότε δὴ τότε καὶ σφόδρα εἰκό-
τως ἀπολισθὴσειεν ἂν φειδοῦς τῆς ἄνωθεν, καὶ ἐτοι-
itm-:1] λίαν προσκείσεται θήρα τοῖς ἐθέλουσιν ἑλεῖν.
nas»: δὲ ὥσπερ ἁγίας ὲξωθούμενος τῆς ὲν ἀρχαῖς
εὐκοσμίας. κατοικήσεται λοιπὸν ὥσπερ ἐξ ἀναγκαίου
ζυγοῦ, πρὸς τὸ τοῖς κρατοῦσι δοκοῦν, καὶ μακρὰν D
ἔσται summa γε τὸν τῆς διαθέσεως τρόπον, μετ-
οικισμδν ὑπομένων τὸν εἰς βαϐυλῶναιτοῦῌ ἔστι,
τὰ latium: τερμάτων γῆς ἁγίας, ὲν γνωστὸς ὁ
Ouk, καὶ μέγα τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Τοιγάρτοι διακεκρα-
τισιν οἱ τδν οὕτω σκληρὸν ὑπομένοντες πόνον, καὶ
εις χεῖρας πεσόντες ἐχθρῶν, καὶ τὴν παρ’ ἐκείνοις
δίαιταν, ὡς ἀνδραποδώδη καὶ οἰκετικὴν οὐ φέροντες·
ι Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαϐυλῶνος, ἐκεῖ ὲκαθίσαμεν
καὶ ὲοιλαύσαμεν, ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τὴν Σιών. ι
Non! γὰρ οἶμαί-τι τοιοῦτον ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.
“MA. Τδ τί δὴ φῄς;
“ δεῖ. nl, 5, 6. ⁸⁵ lbid., 8-10. " Psal. Lxxv, ‘2. f‘ Psal. cxxxvi, 1.