PG 69, col. 741
έπι τὸ αὐτὐ καὶ ἐμοῦ τοῖς ἄλλοις ἀγίοις τὸν ὕπνῳ
ἐοικότα δέξομαι θάνατον· πλὴν ἐν εἰρήνῃ, μὴ ἔχων
τὴν ἀμαρτίαν, ἡ ἐστιν ἔχθρα εἰς Θεόν· καὶ οὕτω κα-
ταλύσας τὸν βίον, κατοικισθήσομαι παρὰ Θεοῦ καὶ
ἐσπʼ ἀγαθαῖς ἐλπίσι, τουτέστι βεβαίαν καὶ ἀκράδαν-
τον τὴν ἐλπίδα ἕξω. Τὸ δὲ κατὰ μόνας ὑπεμφήνειεν
ἂν, ὅτι ἰδικὸς καὶ ἐξαίρετός ἐστι τῶν ἀγίων ὁ κλῆ-
ρος· οὐ γὰρ ἀναμὶξ ἔσονται τοῖς πονηροῖς, ἀλλʼ οἶον
ἐξῃρημένοι καὶ κατὰ μόνας. Ἐκείνοις μὲν γὰρ πῦρ
καὶ θεῖον καὶ πνεῦμα καταιγίδος ἡ τοῦ ποτηρίου
μερὶς, τούτοις δὲ τὸ βασιλεύειν ἡτοίμασται καὶ ἀκα-
ταλήκτως ἐντρυφᾷν τοῖς ἄνωθεν ἀγαθοῖς.
vAΛMOX E.
Σόνες τῆς κραυγῆς μοu.
(9 .ἐ2 b, Ε 1. ἐ b) Τὸ σύνες ἐνταῦθα ἀντὶ τοῦ Jntellige hoc loco dictum est, pro Εxpende e ex-
Κατεξέτασον καὶ βασάνισον τῆς ἐμῆς κραυγῆς τὸν plora clamoris mei scopuma. Non enim humanum
σκοπόν. Οὐ γὰρ αἰτῶ τι τῶν ἀνθρωπίνων ἢ τῶν quid posco, vel tuis slienum, Domine, legibuε;
ἀπαδόντων τοῖς σοῖς, ὦ Δέσποτα, νόμοις· ἐκεῖνα aad illa potius quæ accipientibus prosunt, imo et
δὲ μᾶλλον, ὰ καὶ τιῖς λαβοῦσι χρήσιμά τε καὶ ἀναγ- necessaria saluti sunt, et quæ tuam largiri benefi-
καῖα πρὸς σωτηρίαν, καὶ τῇ σῇ φιλοτιμίᾳ χαρfζε- centiam decet.
σθαι πρέπει.
ὸ πραέ εlσακούσῃ τῆς φωνῆς μου.
(A s5) Εἴη δʼ ἀν πρωα καὶ ὁ τῆς τοῦ ἔωτῆ-
ρος ἐπιδημίας καιρός· τότε γὰρ δεκταὶ γεγόνασιν αἱ
πάντων εὐχαί.
runt.
(C I. Ο.) Μέγα εἰς ἀγνείαν καύχημα τὸ ἐκ πρωῖας
τῆς αὐτῆς παρίστασθαι τῷ Θεῷ, καὶ φθάνειν ἐν
εὐχαριστίᾳ τὸν ἤλιον· ὕτω γὰρ, φησὶν, ἐπόψομαι τὰ
θεῖα καὶ ἅγιά σου μυστήρια, ἃ ἡτοίμασας τοῖς ἀγα-
πῶσί σε.
bus te.
Ἐμίσησας, Κύριε, πάντας τοὺς ἐργαίομένους
τὴν ἀνομίαν, κ. τ. λ.
(C .s.) Τοὺς μὲν ἐν τῇ πολιτείᾳ πταίοντας, ἐρ-
γαζομένους τὴν ἀνομίαν ὡνόμασεν· τούτους δὲ μισεῖ
ὁ Θεὸς τοὺς ἀποπεσόντας τῆς ἀληθείας. Ἐτεροδό-
ξους, λαλοῦντας ψεῦδος εἶπεν, οὐς ἀπολεῖ ὁ Θεός·
καὶ τήρει διαφορὰν τοῦ Ἐμίσησας καὶ Ἀπολεῖς·
πρῶτον μὲν εἰ χεῖρον τοῦ Ἀπολεῖς τὸ Ἐμίσησας·
δεύτερον δὲ, διὰ τί τὸ μὲν εἰς παρεληλυθότα ἔκλινε
χρόνον, τὸ δὲ εἰς μέλλοντα.
turi (5)
Ἐγὼ δὲ ἐν τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους σου, κ. τ. λ.
(C I. 9 h.) Ἐγὼ, φησὶν, ἐλέῳ τῷ σῷ εἰσελεύσομαι
εἰς τὸν οἶκόν σου· οὕτω γὰρ λέγειν δυνήσομσι, τὸ
Πρωωὶ παραστήσομαί σοι καὶ ἐπόψομαι, καὶ ὡς ἠλεη-
μένος σὺν εὐλαβείᾳ προσκυνήσω σοι ἐν πνεύματι καὶ
ἀληθείᾳ.
Καὶ γὰρ (1) ἀμελούμενα, μείζονα γίνεται τῶν
ἀμαρτημάτων τὰ τραύματα· καὶ οὐ μέχρι τραυμά-
των ἴσταται τὰ τῆς νόοωυ καὶ τῆς ἀῤῥωστίας, ἀλλὰ
καὶ θάνατον τίκτει τὸν ἀθάνατον.
(1) Καὶ γᾶρ... ἀώάνατον. Εx Anastasio presby-
ero. Jam edita Scrip. Vet. VII, p. 51. ragmoento
præmittuntur hæc : Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας ἐκ τοῦ
υπομνήματος τῶν εἰς τὸν εʼ ψαλμόν.
(2) Hinc solemnis epitaphiorum Christianorum
formula in pace. In Hebræorum quoquetumnlis non
a,7.
intrequens est inscriptiο, Ἐν εἰρήνῃ κοίμησις αὐ-
τοῦ,
(3) Καταμόνας, singulariter, alio vocabulo unice
ἐοικότα δέξομαι θάνατον· πλὴν ἐν εἰρήνῃ, μὴ ἔχων
τὴν ἀμαρτίαν, ἡ ἐστιν ἔχθρα εἰς Θεόν· καὶ οὕτω κα-
ταλύσας τὸν βίον, κατοικισθήσομαι παρὰ Θεοῦ καὶ
ἐσπʼ ἀγαθαῖς ἐλπίσι, τουτέστι βεβαίαν καὶ ἀκράδαν-
τον τὴν ἐλπίδα ἕξω. Τὸ δὲ κατὰ μόνας ὑπεμφήνειεν
ἂν, ὅτι ἰδικὸς καὶ ἐξαίρετός ἐστι τῶν ἀγίων ὁ κλῆ-
ρος· οὐ γὰρ ἀναμὶξ ἔσονται τοῖς πονηροῖς, ἀλλʼ οἶον
ἐξῃρημένοι καὶ κατὰ μόνας. Ἐκείνοις μὲν γὰρ πῦρ
καὶ θεῖον καὶ πνεῦμα καταιγίδος ἡ τοῦ ποτηρίου
μερὶς, τούτοις δὲ τὸ βασιλεύειν ἡτοίμασται καὶ ἀκα-
ταλήκτως ἐντρυφᾷν τοῖς ἄνωθεν ἀγαθοῖς.
vAΛMOX E.
Σόνες τῆς κραυγῆς μοu.
(9 .ἐ2 b, Ε 1. ἐ b) Τὸ σύνες ἐνταῦθα ἀντὶ τοῦ Jntellige hoc loco dictum est, pro Εxpende e ex-
Κατεξέτασον καὶ βασάνισον τῆς ἐμῆς κραυγῆς τὸν plora clamoris mei scopuma. Non enim humanum
σκοπόν. Οὐ γὰρ αἰτῶ τι τῶν ἀνθρωπίνων ἢ τῶν quid posco, vel tuis slienum, Domine, legibuε;
ἀπαδόντων τοῖς σοῖς, ὦ Δέσποτα, νόμοις· ἐκεῖνα aad illa potius quæ accipientibus prosunt, imo et
δὲ μᾶλλον, ὰ καὶ τιῖς λαβοῦσι χρήσιμά τε καὶ ἀναγ- necessaria saluti sunt, et quæ tuam largiri benefi-
καῖα πρὸς σωτηρίαν, καὶ τῇ σῇ φιλοτιμίᾳ χαρfζε- centiam decet.
σθαι πρέπει.
ὸ πραέ εlσακούσῃ τῆς φωνῆς μου.
(A s5) Εἴη δʼ ἀν πρωα καὶ ὁ τῆς τοῦ ἔωτῆ-
ρος ἐπιδημίας καιρός· τότε γὰρ δεκταὶ γεγόνασιν αἱ
πάντων εὐχαί.
runt.
(C I. Ο.) Μέγα εἰς ἀγνείαν καύχημα τὸ ἐκ πρωῖας
τῆς αὐτῆς παρίστασθαι τῷ Θεῷ, καὶ φθάνειν ἐν
εὐχαριστίᾳ τὸν ἤλιον· ὕτω γὰρ, φησὶν, ἐπόψομαι τὰ
θεῖα καὶ ἅγιά σου μυστήρια, ἃ ἡτοίμασας τοῖς ἀγα-
πῶσί σε.
bus te.
Ἐμίσησας, Κύριε, πάντας τοὺς ἐργαίομένους
τὴν ἀνομίαν, κ. τ. λ.
(C .s.) Τοὺς μὲν ἐν τῇ πολιτείᾳ πταίοντας, ἐρ-
γαζομένους τὴν ἀνομίαν ὡνόμασεν· τούτους δὲ μισεῖ
ὁ Θεὸς τοὺς ἀποπεσόντας τῆς ἀληθείας. Ἐτεροδό-
ξους, λαλοῦντας ψεῦδος εἶπεν, οὐς ἀπολεῖ ὁ Θεός·
καὶ τήρει διαφορὰν τοῦ Ἐμίσησας καὶ Ἀπολεῖς·
πρῶτον μὲν εἰ χεῖρον τοῦ Ἀπολεῖς τὸ Ἐμίσησας·
δεύτερον δὲ, διὰ τί τὸ μὲν εἰς παρεληλυθότα ἔκλινε
χρόνον, τὸ δὲ εἰς μέλλοντα.
turi (5)
Ἐγὼ δὲ ἐν τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους σου, κ. τ. λ.
(C I. 9 h.) Ἐγὼ, φησὶν, ἐλέῳ τῷ σῷ εἰσελεύσομαι
εἰς τὸν οἶκόν σου· οὕτω γὰρ λέγειν δυνήσομσι, τὸ
Πρωωὶ παραστήσομαί σοι καὶ ἐπόψομαι, καὶ ὡς ἠλεη-
μένος σὺν εὐλαβείᾳ προσκυνήσω σοι ἐν πνεύματι καὶ
ἀληθείᾳ.
Καὶ γὰρ (1) ἀμελούμενα, μείζονα γίνεται τῶν
ἀμαρτημάτων τὰ τραύματα· καὶ οὐ μέχρι τραυμά-
των ἴσταται τὰ τῆς νόοωυ καὶ τῆς ἀῤῥωστίας, ἀλλὰ
καὶ θάνατον τίκτει τὸν ἀθάνατον.
(1) Καὶ γᾶρ... ἀώάνατον. Εx Anastasio presby-
ero. Jam edita Scrip. Vet. VII, p. 51. ragmoento
præmittuntur hæc : Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας ἐκ τοῦ
υπομνήματος τῶν εἰς τὸν εʼ ψαλμόν.
(2) Hinc solemnis epitaphiorum Christianorum
formula in pace. In Hebræorum quoquetumnlis non
a,7.
intrequens est inscriptiο, Ἐν εἰρήνῃ κοίμησις αὐ-
τοῦ,
(3) Καταμόνας, singulariter, alio vocabulo unice