PG 72, col. 393
πολιτεύομαι τε καὶ ἀναστρέφομαι ο ἀλλ’ οὐδὲν ἦττον η
τὰ πέρα λόγου ἀποτελῶ θαύματα, καὶ ἄφεσιν δοιο
pupae ἁμαρτημάτων* οὑ γὰρ ἀφειλᾶμην τι τῶν
τῆς θεότητος ίδιωμάτων, ἢ litatum τὸ γενέσθαι μι
ἀτρέπτως καὶ ἀληθῶς ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ σάρκα
Υίὸν ανθρώπου. -Καὶ μετ’ Mira. Uittovotauit; δι
λέγει ι ἐπὶ τῆς γῆς, ι ἴνα δείξῃ, ὅτι καὶ ἅνθρωπος
γεγονὼς καὶ ἐπὶ τῆς γῆς ὼφθεὶς, Θεὸς ἦν κατὰ φύσιν.
οὐδὲ ,ϐάλλουσιν σῖνον νέον εὶς ἀσκοὺς πά.
λαιούς.
οι οαρισατοι (ι) ἐοικότες ίματίῳ mappam; ἦλ
ἁσκοῖς παλαιοῖς, οὐ δύνανται δέξασθαι τὴν νεάζουσαν
διδασκαλίαν.
Κυρίνινῖου ἐκ τοῦ δευτέρου τοῦ εἰς τὸ κατὰ Ματ-
θαῖον ὑπομνήματος ἐν τῷ περὶ τῆς θυγατρὸς
ε’σῦ ίερέως.
Τίς γὰρ (2) ἂν οὒκ ἐξέστη θάνατον βλέπων πλεον-
εκτούμενον, καὶ οὐχὶ θείαν τινὰ καὶ ἄρρητον δόξαν
τὴν πλεονεκτοῦσαν ὀρῶν, ὅσον ἧκεν είπείν είς αἴσθη-
σιν τὴν ὀμμάτων; ἀλλ’ ἕνα τῶν καο⁹ ἡμᾶς ἄνθρω-
πον δηλαδὴ, κατ’ οὐδὲν τὸ παράπαν ἡμῶν διαφέ-
ροντα, κατά γε τὸ δρώμενον, είς τὴν τῆς σαρκὸς
ἀδοξίαν τε καὶ φύσιν
Προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου
τοῦ ἱματίου αὐτοῦ.
Δείκνυσιν (3) ὅτι παρὰ Θεῷ οὐδεὶς ἔχων ἀκούσιον
νόσον ἀκάθαρτος · διὸ καὶ προσκαλεῖται τὴν Δῐμορ-
ῤοῦσαν ὁ Κύριος, ἴνα τὸν tum.th νόμον είς πνευμα-
τικὴν μεταγαγῃ θεωρίαν.
Καὶ ἰδὼν τοὺτ αὐλητὰς καὶ τὸν ὄχλον θορυ-
ϐούμενον. ν
Ἐθος (ι) τοῖς ἀνθρώποις τὰς ἀγάμους κόρας,
ἡνίκα είσὶν πρὸς ὥραν γάμου τελευτώσας, θρηνεῖν
διὰ τῶν συμϐολικῶν γάμων · διὸ καὶ αὐληταὶ ἦσαν
εσυ, ei ut παρὰ τὸ πρόσταγμα τὸ Ἰουδαϊκὸν τότε
ἰποίοον τοῦτο οι Ἰουδαῖοι. ⁴
Καὶ ἐξῆλθεν ὴ φήμη afen εὶς ὅλην τὴν γῆν
ἐκείνην
Μῆδιάοαλίλμ τοῦ Χριστοῦ τὸ κατόρθωμα· καὶ γὰρ
humor τὸν θάνατον · τὸ γὰρ σῶμα ἀποθάμινος, πάν
λιν αὐτῷ ἀπέλαϐε μδτὰ μείζονος δόξης, σοὶ κάνταῦθα
χρηστὰς ὑποτείνων ἑλπίδας. Ταῦτα, ei πιστὸς εἶναι
νομίζεις, μὴ δάκρυε. El. δὲ δακρύεις, πῶς δυνήσῃ
πεῖσαι τὸν Ἕλληνα ὅτι similem; Διὰ τί δί ὅλως
θρηνεῐςς et μὲν ἁμαρτωλὸς ἀπῆλθαν 6 τεθνηκὼς,
ἔστη τὰ τῆς κακίας · οὐ γὰρ et μεταϐαλλόμενον ᾔδει,
πῳανήρπασεν ἂν τῆς μετανοίας· εί δὲ δίκαιος ὢν
κατέλυσεν, ὲν ἀσφαλείᾳ τὰ ἀγαθὰ κέκτηται.
'0 μὲν θερισμὸς πολὺς, ot δὲ ἐργάται ὀλί-
70t-
τοὺς μαθητὰς λέγει δργὰτας, οὓς ὀλίγους ὂντας,
lant-9w εἰς ’τασαν τὴν ὑπ’ οὐρανόν.
(l) Oi Φαρισαῖοι. _Cramcr._p. ‘69..
is} rt; rip — και φύσιν. Mai. Β. ιν. ιι, m.
ΡΑτιιοι. Gtt. LXXII.
τὰ πέρα λόγου ἀποτελῶ θαύματα, καὶ ἄφεσιν δοιο
pupae ἁμαρτημάτων* οὑ γὰρ ἀφειλᾶμην τι τῶν
τῆς θεότητος ίδιωμάτων, ἢ litatum τὸ γενέσθαι μι
ἀτρέπτως καὶ ἀληθῶς ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ σάρκα
Υίὸν ανθρώπου. -Καὶ μετ’ Mira. Uittovotauit; δι
λέγει ι ἐπὶ τῆς γῆς, ι ἴνα δείξῃ, ὅτι καὶ ἅνθρωπος
γεγονὼς καὶ ἐπὶ τῆς γῆς ὼφθεὶς, Θεὸς ἦν κατὰ φύσιν.
οὐδὲ ,ϐάλλουσιν σῖνον νέον εὶς ἀσκοὺς πά.
λαιούς.
οι οαρισατοι (ι) ἐοικότες ίματίῳ mappam; ἦλ
ἁσκοῖς παλαιοῖς, οὐ δύνανται δέξασθαι τὴν νεάζουσαν
διδασκαλίαν.
Κυρίνινῖου ἐκ τοῦ δευτέρου τοῦ εἰς τὸ κατὰ Ματ-
θαῖον ὑπομνήματος ἐν τῷ περὶ τῆς θυγατρὸς
ε’σῦ ίερέως.
Τίς γὰρ (2) ἂν οὒκ ἐξέστη θάνατον βλέπων πλεον-
εκτούμενον, καὶ οὐχὶ θείαν τινὰ καὶ ἄρρητον δόξαν
τὴν πλεονεκτοῦσαν ὀρῶν, ὅσον ἧκεν είπείν είς αἴσθη-
σιν τὴν ὀμμάτων; ἀλλ’ ἕνα τῶν καο⁹ ἡμᾶς ἄνθρω-
πον δηλαδὴ, κατ’ οὐδὲν τὸ παράπαν ἡμῶν διαφέ-
ροντα, κατά γε τὸ δρώμενον, είς τὴν τῆς σαρκὸς
ἀδοξίαν τε καὶ φύσιν
Προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου
τοῦ ἱματίου αὐτοῦ.
Δείκνυσιν (3) ὅτι παρὰ Θεῷ οὐδεὶς ἔχων ἀκούσιον
νόσον ἀκάθαρτος · διὸ καὶ προσκαλεῖται τὴν Δῐμορ-
ῤοῦσαν ὁ Κύριος, ἴνα τὸν tum.th νόμον είς πνευμα-
τικὴν μεταγαγῃ θεωρίαν.
Καὶ ἰδὼν τοὺτ αὐλητὰς καὶ τὸν ὄχλον θορυ-
ϐούμενον. ν
Ἐθος (ι) τοῖς ἀνθρώποις τὰς ἀγάμους κόρας,
ἡνίκα είσὶν πρὸς ὥραν γάμου τελευτώσας, θρηνεῖν
διὰ τῶν συμϐολικῶν γάμων · διὸ καὶ αὐληταὶ ἦσαν
εσυ, ei ut παρὰ τὸ πρόσταγμα τὸ Ἰουδαϊκὸν τότε
ἰποίοον τοῦτο οι Ἰουδαῖοι. ⁴
Καὶ ἐξῆλθεν ὴ φήμη afen εὶς ὅλην τὴν γῆν
ἐκείνην
Μῆδιάοαλίλμ τοῦ Χριστοῦ τὸ κατόρθωμα· καὶ γὰρ
humor τὸν θάνατον · τὸ γὰρ σῶμα ἀποθάμινος, πάν
λιν αὐτῷ ἀπέλαϐε μδτὰ μείζονος δόξης, σοὶ κάνταῦθα
χρηστὰς ὑποτείνων ἑλπίδας. Ταῦτα, ei πιστὸς εἶναι
νομίζεις, μὴ δάκρυε. El. δὲ δακρύεις, πῶς δυνήσῃ
πεῖσαι τὸν Ἕλληνα ὅτι similem; Διὰ τί δί ὅλως
θρηνεῐςς et μὲν ἁμαρτωλὸς ἀπῆλθαν 6 τεθνηκὼς,
ἔστη τὰ τῆς κακίας · οὐ γὰρ et μεταϐαλλόμενον ᾔδει,
πῳανήρπασεν ἂν τῆς μετανοίας· εί δὲ δίκαιος ὢν
κατέλυσεν, ὲν ἀσφαλείᾳ τὰ ἀγαθὰ κέκτηται.
'0 μὲν θερισμὸς πολὺς, ot δὲ ἐργάται ὀλί-
70t-
τοὺς μαθητὰς λέγει δργὰτας, οὓς ὀλίγους ὂντας,
lant-9w εἰς ’τασαν τὴν ὑπ’ οὐρανόν.
(l) Oi Φαρισαῖοι. _Cramcr._p. ‘69..
is} rt; rip — και φύσιν. Mai. Β. ιν. ιι, m.
ΡΑτιιοι. Gtt. LXXII.