PG 72, col. 485
ἐλπίδα, καὶ τῷ τῶν ἀγαθῶν δοτῆρι Θεῷ προσφωνήσει
λέγων · ‹ Ἑν ταῖς χερσί σου οἱ κλῆροι μου. ι
Διότι ἐροῦ Ἠ Ἰδουμαία κατέστραπται, καί ἐπι-
στρέψωμεν, καὶ ἀνοικοδομήσωμεν τὰς ἐρήμους.
Τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ · Αὐτοὶ οἰκοδο-
μήσουσι, καί ἐγὼ καταστρέψει) ο καὶ ἐπικληθήσε-
ται αὐτοῖς ὅρια ἀνομίας, καί λαὸς ἐφ’ ὂν παρα-
τέτακται Κύριος ἕως αἰῶνος.
E'. Δυσχερὴς μὲν λίαν ἡ τῆς λέξεως συνθήκη,
πλὴν οὐκ ἄτοπος τῶν προκειμένων 6 νοῦς. Δέδωκα
μὲν γὰρ ἐγὼ, φησὶν, τοῦ Ἠσαῦ κληρονομίαν είς
ἀφανισμὸν καὶ είς ἐρήμωσιν, ὑμῶν τῶν ἐξ Ἰακὼϐ
ὲκπεπορθηκότων. Ἐρεί δὲ ίσως 6 Ἰδουμαῖος ο Εἰ καὶ
κατέστραπται παντελῶς, καὶ είς λῆξιν ἦκει κακῶν
*ιν κατῳκήκαμεν χώραν, ἀλλ’ οὖν ἐπιστρέψαντες
ἐγεροῦμεν μὲν τὰς ἠρημωμένας πόλεις τε καὶ κώ-
μας, κατοικήσομεν δὲ αὑτὰς οἱ διασεσωσμένοι. Τί
οῦνς Πρὸς ταῦτα, φησὶ, τάδε λέγει Κύριος θ ί Αὐτοὶ
οἰκοδομήσουσι, καὶ ἐγὼ καταστρέφω. ι Κεκλήσεται
δὲ πάντ-ως ἡ Ἰδουμαία, ("Opus ἀνομίας, ι ὡς διὰ
π) είστην ὅσην ἁμαρτίαν κατεστραμμένη, ι καὶ λαὸς
ἐφ’ ὃν παρατέτακται Κύριος ἓως αἰῶνος. ι '0 μὲν οὖν
τοῦ γράμματος νοῦς οὐχ ἕτερος, οἶμαι, τὶς παρὰ
τοῦτόν ἐστι. Προσθείην δ’ ἂν, ὅτι τῶν τό σαρκικδν
καὶ γήϊνον ἐχόντων φρόνημα (γήϊνος γὰρ, ὡς ἔφην, 6
Ἰδουμαῖος ἑρμηνεύεται) πάντη τε καὶ πάντως 6 πιλῆ-
ρος πεσεῖται, Θεοῦ καταστρέφοντος. Οὐ νὶιπ ἔχει τὸ
ᾖεϐαιον τὰ ὲν τῷδε τῷ κόσμῳ πρακτέα, otiae μὴν
διηνεκῆ τὴν μέθεξινο παριππεύει γὰρ τοὺς ἔχοντας
πρόσκαιρος εὐθυμία, καὶ ὲν ἴσῳ σκιᾶς μετατάττεται,
ἢ θανάτῳ σϐεσθέντος τινὸς, ήγουν ἀδοκήτου συμφοο
ρᾶς ἐπενηνεγμένης.
Ἀλλ’ εἰ καί· τις ἕλοιτο τῶν Ἰδουμαίων τὸν ἑαυτοῦ
κλῆρον οἰκοδομεῖν, ῆ πλοῦτον συλλέγων τὸν ἐξ ἀδι-
κίας, ἦ τοῖς διακένοις δοξαρίοις ἐντρυφῶν, ἠδυνα-
στεῑαις ταῖς κατὰ τὸν βίον ἐναϐρύνεσθαι θέλων, αὑτὸν
εὑρήσει τὸν τῶν ὅλων· Θεὸν μονονουχὶ καὶ ἀνθεστη-
κότα καὶ μαχόμενον. Ὠς γὰρ ὁ θεσπέσιος γέγραφε
μαθητὴς, ι El τις θέλει εἶναι φίλος τοῦ κόσμου,
ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται. ι. Οὔπω παύσεται, γὰρ,
ὡς ἔφην, τῶν τὰ γήϊνα φρονεῖν ᾑρημένων, ἀλλ’ οὐδὲ
τῆς πρὸς αὐτοὺς καταλήξει μάχης. Mtan γὰρ ἀεὶ τδν
ἀλιτήριον, καὶ ἁπόπεμπτον ποιεῖται τὸν φιλαμαρτή-
μονα.
Kal οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν ὄψονται , καὶ ὑμεῖς
ἐρεῖτε ’ Ἑμεγαλύνθη Κύριος ὑπεράνω τῶν ὁρίων
τοῦ Ἰσραήλ.
(ἶ ⁸. Ὅταν, φησὶ, τὴν τῶν πραγμάτων κατωρθώ-
σητε φύσιν, μονονουχὶ δὲ καὶ ἀναμύοντι τῷ⁴ κατίδητε
σαφῶς ἅπερ ἔφην ἀρτίως, τότε δὴ πάντως ἐρεῖτε
συγκατανεῦοντες, ὅτι δεδόξασται καὶ ἑμεγαλὺνθη
Θεὸς ἐν τοῖς ὁρίοις τοῦ Ἰσραήλ. 0i μὲν γὰρ ἐξ Ἰα-
κὼὸ γεγονότες, τουτέστιν Ἰουδαῖοι, προσκεκρουκό-
τξς, ὡς ἔφην, διὰ πλείστην ἀσέϐειαν ἔξοικοί τε γε·
¹¹⁰ Psal. xxx, 16. '“ Jac. tv, 4.
λέγων · ‹ Ἑν ταῖς χερσί σου οἱ κλῆροι μου. ι
Διότι ἐροῦ Ἠ Ἰδουμαία κατέστραπται, καί ἐπι-
στρέψωμεν, καὶ ἀνοικοδομήσωμεν τὰς ἐρήμους.
Τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ · Αὐτοὶ οἰκοδο-
μήσουσι, καί ἐγὼ καταστρέψει) ο καὶ ἐπικληθήσε-
ται αὐτοῖς ὅρια ἀνομίας, καί λαὸς ἐφ’ ὂν παρα-
τέτακται Κύριος ἕως αἰῶνος.
E'. Δυσχερὴς μὲν λίαν ἡ τῆς λέξεως συνθήκη,
πλὴν οὐκ ἄτοπος τῶν προκειμένων 6 νοῦς. Δέδωκα
μὲν γὰρ ἐγὼ, φησὶν, τοῦ Ἠσαῦ κληρονομίαν είς
ἀφανισμὸν καὶ είς ἐρήμωσιν, ὑμῶν τῶν ἐξ Ἰακὼϐ
ὲκπεπορθηκότων. Ἐρεί δὲ ίσως 6 Ἰδουμαῖος ο Εἰ καὶ
κατέστραπται παντελῶς, καὶ είς λῆξιν ἦκει κακῶν
*ιν κατῳκήκαμεν χώραν, ἀλλ’ οὖν ἐπιστρέψαντες
ἐγεροῦμεν μὲν τὰς ἠρημωμένας πόλεις τε καὶ κώ-
μας, κατοικήσομεν δὲ αὑτὰς οἱ διασεσωσμένοι. Τί
οῦνς Πρὸς ταῦτα, φησὶ, τάδε λέγει Κύριος θ ί Αὐτοὶ
οἰκοδομήσουσι, καὶ ἐγὼ καταστρέφω. ι Κεκλήσεται
δὲ πάντ-ως ἡ Ἰδουμαία, ("Opus ἀνομίας, ι ὡς διὰ
π) είστην ὅσην ἁμαρτίαν κατεστραμμένη, ι καὶ λαὸς
ἐφ’ ὃν παρατέτακται Κύριος ἓως αἰῶνος. ι '0 μὲν οὖν
τοῦ γράμματος νοῦς οὐχ ἕτερος, οἶμαι, τὶς παρὰ
τοῦτόν ἐστι. Προσθείην δ’ ἂν, ὅτι τῶν τό σαρκικδν
καὶ γήϊνον ἐχόντων φρόνημα (γήϊνος γὰρ, ὡς ἔφην, 6
Ἰδουμαῖος ἑρμηνεύεται) πάντη τε καὶ πάντως 6 πιλῆ-
ρος πεσεῖται, Θεοῦ καταστρέφοντος. Οὐ νὶιπ ἔχει τὸ
ᾖεϐαιον τὰ ὲν τῷδε τῷ κόσμῳ πρακτέα, otiae μὴν
διηνεκῆ τὴν μέθεξινο παριππεύει γὰρ τοὺς ἔχοντας
πρόσκαιρος εὐθυμία, καὶ ὲν ἴσῳ σκιᾶς μετατάττεται,
ἢ θανάτῳ σϐεσθέντος τινὸς, ήγουν ἀδοκήτου συμφοο
ρᾶς ἐπενηνεγμένης.
Ἀλλ’ εἰ καί· τις ἕλοιτο τῶν Ἰδουμαίων τὸν ἑαυτοῦ
κλῆρον οἰκοδομεῖν, ῆ πλοῦτον συλλέγων τὸν ἐξ ἀδι-
κίας, ἦ τοῖς διακένοις δοξαρίοις ἐντρυφῶν, ἠδυνα-
στεῑαις ταῖς κατὰ τὸν βίον ἐναϐρύνεσθαι θέλων, αὑτὸν
εὑρήσει τὸν τῶν ὅλων· Θεὸν μονονουχὶ καὶ ἀνθεστη-
κότα καὶ μαχόμενον. Ὠς γὰρ ὁ θεσπέσιος γέγραφε
μαθητὴς, ι El τις θέλει εἶναι φίλος τοῦ κόσμου,
ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται. ι. Οὔπω παύσεται, γὰρ,
ὡς ἔφην, τῶν τὰ γήϊνα φρονεῖν ᾑρημένων, ἀλλ’ οὐδὲ
τῆς πρὸς αὐτοὺς καταλήξει μάχης. Mtan γὰρ ἀεὶ τδν
ἀλιτήριον, καὶ ἁπόπεμπτον ποιεῖται τὸν φιλαμαρτή-
μονα.
Kal οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν ὄψονται , καὶ ὑμεῖς
ἐρεῖτε ’ Ἑμεγαλύνθη Κύριος ὑπεράνω τῶν ὁρίων
τοῦ Ἰσραήλ.
(ἶ ⁸. Ὅταν, φησὶ, τὴν τῶν πραγμάτων κατωρθώ-
σητε φύσιν, μονονουχὶ δὲ καὶ ἀναμύοντι τῷ⁴ κατίδητε
σαφῶς ἅπερ ἔφην ἀρτίως, τότε δὴ πάντως ἐρεῖτε
συγκατανεῦοντες, ὅτι δεδόξασται καὶ ἑμεγαλὺνθη
Θεὸς ἐν τοῖς ὁρίοις τοῦ Ἰσραήλ. 0i μὲν γὰρ ἐξ Ἰα-
κὼὸ γεγονότες, τουτέστιν Ἰουδαῖοι, προσκεκρουκό-
τξς, ὡς ἔφην, διὰ πλείστην ἀσέϐειαν ἔξοικοί τε γε·
¹¹⁰ Psal. xxx, 16. '“ Jac. tv, 4.