PG 75, col. 1429
Υίὺν πέμψας, ὲν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας, καὶ ’
περὶ⁵ ἁμαρτίας, κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ὲν σαρκὶ,
ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ὲν ἡμῖν τοῖς μὴ
κατά σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλά κατά πνεῦμα (1). ι
Ὁρᾶτε πῶς διὰ τούτων ἐκείνων λύει τὴν ἀσά-
φειαν. ι '0 Θεὸς, φησὶ, τὸν ἑαυτοῦ Υίὸν πέμψας ὲν
ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας· ι οὑχ ἁπλῶς εἶπεν, έν
ὁμοιώματι σαρκὸς, διαλύων τῶν ἀσεϐῶν δογμάτων
τὴν βλασφημίαν· προγινώσκει γὰρ ἅπαντα ὴ χάρις
τοῦ Πνεύ ματος ° ἀλλ’, ι ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας, ι
ἵνα μάθωμεν ὡς τὸ ιὸμοίωμα,ι διὰ τὸ πάσης ἁμαρ-
τίας ἀπηλλάχθαι τὸν ἡμέτερον Σωτῆρα, τέθεικεν·
ἁνθρωπος γὰρ γενόμενος τὴν φύσιν (‘2), κατὰ τὴν
ἁμαρτίαν γέγονεν ἄνθρωπος· διδ ὲν ὁμοιώματι σαρ-
κὸς ἁμαρτίας κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ὲν τῇ σαρκί·
ἀνθρωπείαν μὲν φύσιν ἀναλαόὼν, τῆς δὲ τυραννού-
σης ὲν τοῖς ἀνθρώποις ἁμαρτίας τὸν ζυγὸν μὴ δεξά-
μενος, ἀλλά πᾶσαν ταύτης ἀπορρίψας τὴν δεσπο-
τείαν, καὶ δείξας, ὡς δυνατὸν ὲν ἀνθρωπεία φύσει
τῶν τῆς ἁμαρτίας περιγενέσθαι βελῶν ο οὑτως κατ-
έκρινε τὴν ἁμαρτίαν ὲν τῇ σαρκὶ, τὸ ἀσθενὲς αὑτῆς
ἐλέγξας, καὶ⁸ τὴν τυραννίδα παύσας, καὶ νικᾷν οὑτω
τοὺς ἀνθρώπους διδάξας· διὸ ἐπήγαγεν ὁ μακάριος
Παῦλος, Ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ὲν ἡμῖν
τοῖς μὴ κατὰ σάρκα τοῦ νόμου περιπατοῦσιν, ἀλλά
κατά πνεῦμα. Οὐκοῦν ὲδικαιώθημεν, τῆς ἁμαρτίας
ὲν σαρκῖ⁵ κατακριθείσης ο κατέκρινε δὲ ὲν σαρκὶ τὴν
ἁμαρτίαν, έν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας γενόμενος
ὁ Σωτὴρ ὁ ἡμέτερος· τὴν μὲν ἀνθρωπείαν φύσιν
ἀναλαϐὼν, τὴν δὲ πάλαι ταύτης δεσπόζουσαν μὴ κα-
ταδεξάμενος ἁμαρτίαν. Οὕτως ὁ θεσπέσιος Παῦλος
ἐν ὀλίγοις ῥήμασιν ἅπαν τῶν αἱρετικῶν τὸ στίφος
διέλυσεν, Ἀρείου μὲν καὶ Εὑνομίου τὴν μανίαν
ἐλέγξας, ὲν τῇ τῶν προειρημένων ῥημάτων ἀρχῇ ⁸
ι Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ὲν ὑμῖν, ὃ καὶ ὲν Χριστῷ
Ἰησοῦ, ὃς ὲν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, οὑχ ἁρπαγμὸν
ἡγήσατο τὸ εἷναι ἶσα Θεῷ, ἀλλ’ ἑαυτὸν ὲκένωσε, μορ-
φὴν δούλου λαϐών. ι Οὐ γάρ εἶπεν, ὲν μορφῇ Θεοῦ
γενόμενος, ἀλλ’, ι ὲν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων. ι Οὐδὲ
εἶπεν οὐχ ἀρπαγμδν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα ἑαυτῷ,
ἢ ίσα ἀγγέλοις, ἢ ῐσα τῇ κτίσει, ἀλλ’ ίσα, ἔφη, Θεῷ
τῷ Πατρὶ, τῷ γεννήσαντι, ἁνάρχῳ, τῷ ἀγεννήτῳ, τῷ
ἀπεράντῳ, τῷ τῶν ὅλων Δεσπότη.
’Δρειος μὲν οὖν καὶ Εὑνόμιος (3) ίσχυρὸν ὲντεῦθεν
έδέξαντο τῆς οἰκείας ἀσεϐείας τὸν ἔλεγχον , καὶ Σα-
6έλλιος δὲ καὶ Μάρκελλος καὶ Φωτεινὺς, οι τάς τρεῖς
ὑποστάσεις ἀρνούμενοι, καὶ τὰς τῆς θεότητος συγ-
χέοντες ίδιότητας, ἐντεῦθεν βλασφημοῦντες ἐλέγχον-ο
ταιο ἕτερος γάρ κατά τὴν ὑπόστασιν ὁ ὲν μορφῇ
Θεοῦ ὑπάρχων, καὶ ἕτερος ἐκεῖνος οὗ ὲν μορφῇ ὑπάρο
⁷ Rom. vm, ὅ, 4.
.Legesis Cyrillum in commentariis suis ad hunc
Pauli locum apud nos.
(2) Haud scio an hic interponenda sit negativa
περὶ⁵ ἁμαρτίας, κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ὲν σαρκὶ,
ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ὲν ἡμῖν τοῖς μὴ
κατά σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλά κατά πνεῦμα (1). ι
Ὁρᾶτε πῶς διὰ τούτων ἐκείνων λύει τὴν ἀσά-
φειαν. ι '0 Θεὸς, φησὶ, τὸν ἑαυτοῦ Υίὸν πέμψας ὲν
ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας· ι οὑχ ἁπλῶς εἶπεν, έν
ὁμοιώματι σαρκὸς, διαλύων τῶν ἀσεϐῶν δογμάτων
τὴν βλασφημίαν· προγινώσκει γὰρ ἅπαντα ὴ χάρις
τοῦ Πνεύ ματος ° ἀλλ’, ι ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας, ι
ἵνα μάθωμεν ὡς τὸ ιὸμοίωμα,ι διὰ τὸ πάσης ἁμαρ-
τίας ἀπηλλάχθαι τὸν ἡμέτερον Σωτῆρα, τέθεικεν·
ἁνθρωπος γὰρ γενόμενος τὴν φύσιν (‘2), κατὰ τὴν
ἁμαρτίαν γέγονεν ἄνθρωπος· διδ ὲν ὁμοιώματι σαρ-
κὸς ἁμαρτίας κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ὲν τῇ σαρκί·
ἀνθρωπείαν μὲν φύσιν ἀναλαόὼν, τῆς δὲ τυραννού-
σης ὲν τοῖς ἀνθρώποις ἁμαρτίας τὸν ζυγὸν μὴ δεξά-
μενος, ἀλλά πᾶσαν ταύτης ἀπορρίψας τὴν δεσπο-
τείαν, καὶ δείξας, ὡς δυνατὸν ὲν ἀνθρωπεία φύσει
τῶν τῆς ἁμαρτίας περιγενέσθαι βελῶν ο οὑτως κατ-
έκρινε τὴν ἁμαρτίαν ὲν τῇ σαρκὶ, τὸ ἀσθενὲς αὑτῆς
ἐλέγξας, καὶ⁸ τὴν τυραννίδα παύσας, καὶ νικᾷν οὑτω
τοὺς ἀνθρώπους διδάξας· διὸ ἐπήγαγεν ὁ μακάριος
Παῦλος, Ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ὲν ἡμῖν
τοῖς μὴ κατὰ σάρκα τοῦ νόμου περιπατοῦσιν, ἀλλά
κατά πνεῦμα. Οὐκοῦν ὲδικαιώθημεν, τῆς ἁμαρτίας
ὲν σαρκῖ⁵ κατακριθείσης ο κατέκρινε δὲ ὲν σαρκὶ τὴν
ἁμαρτίαν, έν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας γενόμενος
ὁ Σωτὴρ ὁ ἡμέτερος· τὴν μὲν ἀνθρωπείαν φύσιν
ἀναλαϐὼν, τὴν δὲ πάλαι ταύτης δεσπόζουσαν μὴ κα-
ταδεξάμενος ἁμαρτίαν. Οὕτως ὁ θεσπέσιος Παῦλος
ἐν ὀλίγοις ῥήμασιν ἅπαν τῶν αἱρετικῶν τὸ στίφος
διέλυσεν, Ἀρείου μὲν καὶ Εὑνομίου τὴν μανίαν
ἐλέγξας, ὲν τῇ τῶν προειρημένων ῥημάτων ἀρχῇ ⁸
ι Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ὲν ὑμῖν, ὃ καὶ ὲν Χριστῷ
Ἰησοῦ, ὃς ὲν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, οὑχ ἁρπαγμὸν
ἡγήσατο τὸ εἷναι ἶσα Θεῷ, ἀλλ’ ἑαυτὸν ὲκένωσε, μορ-
φὴν δούλου λαϐών. ι Οὐ γάρ εἶπεν, ὲν μορφῇ Θεοῦ
γενόμενος, ἀλλ’, ι ὲν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων. ι Οὐδὲ
εἶπεν οὐχ ἀρπαγμδν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα ἑαυτῷ,
ἢ ίσα ἀγγέλοις, ἢ ῐσα τῇ κτίσει, ἀλλ’ ίσα, ἔφη, Θεῷ
τῷ Πατρὶ, τῷ γεννήσαντι, ἁνάρχῳ, τῷ ἀγεννήτῳ, τῷ
ἀπεράντῳ, τῷ τῶν ὅλων Δεσπότη.
’Δρειος μὲν οὖν καὶ Εὑνόμιος (3) ίσχυρὸν ὲντεῦθεν
έδέξαντο τῆς οἰκείας ἀσεϐείας τὸν ἔλεγχον , καὶ Σα-
6έλλιος δὲ καὶ Μάρκελλος καὶ Φωτεινὺς, οι τάς τρεῖς
ὑποστάσεις ἀρνούμενοι, καὶ τὰς τῆς θεότητος συγ-
χέοντες ίδιότητας, ἐντεῦθεν βλασφημοῦντες ἐλέγχον-ο
ταιο ἕτερος γάρ κατά τὴν ὑπόστασιν ὁ ὲν μορφῇ
Θεοῦ ὑπάρχων, καὶ ἕτερος ἐκεῖνος οὗ ὲν μορφῇ ὑπάρο
⁷ Rom. vm, ὅ, 4.
.Legesis Cyrillum in commentariis suis ad hunc
Pauli locum apud nos.
(2) Haud scio an hic interponenda sit negativa