PG 76, col. 1092
ΚESΑA. I.
Διὰ τέ ἐν τῷ Ἀδὰμ ἀποβνήσκοντες, πατρκἡν
ἐκτίνουσι μέν δέκην, καὶ τὴν ἐκείνου παράβλε-
αιν ἐκαστος χρεωστεῖ· ἐν δέ τῷ Χριστῷ ζωο-
ποιηθεὶς ὁ ἐμός πατὸρ, καὶ διὰ τοῦ ἀγέοα
νεύματος καθαρθεῖς τῆς τε προπαrορεrm
όφλήσεως καὶ ῆς ἱδίας πλημμελείας, οὐ μετέ-
δωκέ μοι τῆς καθαρότητος τῷ γετνηθένκτε,
ρῦτʼ ὥνησέ με τῆς εἰς αὐτὸν δικαιοσύνγς ὴ
χάρις, καίτοι ὑσρισχύουσα κατὰ τῆς ἀφεερ-
τίαςς
Ἐξετάσαι χρὴ πῶς εἰς ἡμᾶς ὁ προπάτωρ Ἀδὰμρμ
παρέπεμψε τὴν ἐπενεχθεῖσαν αὐτῷ διὰ τὴν παράβα-
σιν δίκην. Ἡκουσεν γὰρ, ὅτι « ῆ εἶ, καὶ εἰς γῆν
ἀπελεύσῃ, » καὶ φθαρτὸς ἐξ ἀφθάρτου γέγονε, καὶ
ὑπενέχθη τοῖς δεσμοῖς τοῦ θανάτου. Ἐπειδὴ δὲ εἰς
τοῦτον πεσὼν ἐπαιδοποίησεν, οἱ γεγονότες ἐξ αὐτοῦ,
ὡς ἀπὸ φθαρτοῦ, φθαρτοὶ γεγόναμεν. Οὕτως ἐσιμὲν
τῆς ἐν Ἀδὰμ κατάρας κληρονόμοι. Οὐ γὰρ πάνττως
ὡς σὺν ἐκείνῳ τῆς ἐντολῆς ἦς ἐδέξατο παρακούσαν-
τες τετιμωρήμεθα, ἀλλʼ ὅτι, ὡς ἔφην, θνητὸς γεγο-
νὼς, εἰς τὸ ἐξ αὐτοῦ σπέρμα παρέπεμψε τὴν ἀράν.
Θνητοὶ γὰρ γεγόναμεν ἐκ θνητοῦ. Ὁ δέ γε Κύριος
ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς δεύτερος Ἀδὰμ χρημἐατίσας.
καὶ ἀρχὴ τοῦ γένους ἡμῶν δευτέρα μετὰ τὴν πρώ-
την, εἰς ἀφθαρσίαν ἡμᾶς ἀνεμόρφωσεν, προσβαλόνν
τῷ θανάτῳ, τῇ ἰδίᾳ σαρκὶ καταργήσας αὐτὸν, καὶ
λέλυται τῆς ἀρχαίας ἀῤᾶς ἡ δύναμις ἐν αὐτῷ. ἀιὰ
τοῦτό φησιν ὁ πάνσοφος Παῦλος, ὅτι « Ὡσπερ διʼ
ἀνθρώπου ὁ θάνατος, οὕτω καὶ διʼ ἀνθρώπου ἀνά-
στασις νεκρῶν. » Καὶ πάλιν· « Ὡσπερ ἐν τῷ Ἀδὰμ
πάντες ἀποθνήσκουσι, οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάν-
τες ζωοποιηθήσονται. » Οὐκοῦν, ἡ καθόλου καὶ γε-
νικωτάτη δίκη διὰ τῆς ἐν Ἀδὰμ παραβάσεως ἡ
φθορὰ καὶ ὁ θάνατός ἐστιν· ὀμοίως ἡ κατὰ πάντων
καὶ γενικωτάτη λύτρωσις ἐν Χριστῷ τετέλεσται.
Ἀπεδύσατο γὰρ ἡ ἀνθρώπου φύσις ἐν αὐτῷ τὸν
ἐπιῤῥιφέντα θάνατον αὐτῇ, διὰ τοῦ γενέσθαι φθαρτὸν
τὸν πρῶτον ἄνθρωπον. Ὁ δὲ ἐκάστου ἡμῶν πατὴρ,
κἂν διὰ τοῦ ἀγίου Πνεύματος ἡγιάσθη, καὶ ἐκομί-
σατο τὴν τῶν πλημμελημάτων ἄφεσιν, οὐ παραπέμ-
ψει καὶ εἰς ἡμᾶς τὸ δῶρον· εἶς γάρ ἐστιν ὁ πάντας
ἀγιάζων καὶ δικαιῶν, καὶ εἰς ἀφθαρσίαν ἀνακομίζων
ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, καὶ εἰς πάντας ἐν
ἴσῳ διʼ αὐτοῦ τὸ δῶρον ἔρχεται. Ἐτερον δέ ἐστ.ν
ἀμαρτίας ἄφεσις, καὶ ἕτερον θανάτου λύσις· καὶ
ἕκαστος μὲν τῶν ἰδίων πλημμελημάτων κερδαίνει τὴν
ἄφεσιν ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ ἀγίου Πνεύματος· κοινῇ δὲ
πάντες ἀπαλλαττόμεθα τῆς ἐν ἀρχαῖς ἐπενεχθείσης
δίκης ἡμῖν, τῆς τοῦ θανάτου φημὶ, δραμούσης
εἰς ἅπαντας, τοῦ πρώτου τοῦ καθʼ ὁμοιότητα πεσόν-
τος εἰς θάνατον. Διὰ τοῦτο γάρ φησι καὶ ὁ πάνσοφος
Παῦλος, ὅτι ὁ θάνατος ἐβασίλευσεν ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι
Μωσέως, καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἀμαρτήσαντας, ἐπὶ τῷ
ὁμοιώματι τῆς παραβάσεως Ἀδὰμ, μέχρι νόμου κε-
κράτηκεν ἡ τοῦ θανάτου δίκη. Χριστοῦ δὲ λοιπὸν
προαναλάμψαντος, εἴσβέβηκενἡδικαιοσύνη, δικαιοῦσα
Διὰ τέ ἐν τῷ Ἀδὰμ ἀποβνήσκοντες, πατρκἡν
ἐκτίνουσι μέν δέκην, καὶ τὴν ἐκείνου παράβλε-
αιν ἐκαστος χρεωστεῖ· ἐν δέ τῷ Χριστῷ ζωο-
ποιηθεὶς ὁ ἐμός πατὸρ, καὶ διὰ τοῦ ἀγέοα
νεύματος καθαρθεῖς τῆς τε προπαrορεrm
όφλήσεως καὶ ῆς ἱδίας πλημμελείας, οὐ μετέ-
δωκέ μοι τῆς καθαρότητος τῷ γετνηθένκτε,
ρῦτʼ ὥνησέ με τῆς εἰς αὐτὸν δικαιοσύνγς ὴ
χάρις, καίτοι ὑσρισχύουσα κατὰ τῆς ἀφεερ-
τίαςς
Ἐξετάσαι χρὴ πῶς εἰς ἡμᾶς ὁ προπάτωρ Ἀδὰμρμ
παρέπεμψε τὴν ἐπενεχθεῖσαν αὐτῷ διὰ τὴν παράβα-
σιν δίκην. Ἡκουσεν γὰρ, ὅτι « ῆ εἶ, καὶ εἰς γῆν
ἀπελεύσῃ, » καὶ φθαρτὸς ἐξ ἀφθάρτου γέγονε, καὶ
ὑπενέχθη τοῖς δεσμοῖς τοῦ θανάτου. Ἐπειδὴ δὲ εἰς
τοῦτον πεσὼν ἐπαιδοποίησεν, οἱ γεγονότες ἐξ αὐτοῦ,
ὡς ἀπὸ φθαρτοῦ, φθαρτοὶ γεγόναμεν. Οὕτως ἐσιμὲν
τῆς ἐν Ἀδὰμ κατάρας κληρονόμοι. Οὐ γὰρ πάνττως
ὡς σὺν ἐκείνῳ τῆς ἐντολῆς ἦς ἐδέξατο παρακούσαν-
τες τετιμωρήμεθα, ἀλλʼ ὅτι, ὡς ἔφην, θνητὸς γεγο-
νὼς, εἰς τὸ ἐξ αὐτοῦ σπέρμα παρέπεμψε τὴν ἀράν.
Θνητοὶ γὰρ γεγόναμεν ἐκ θνητοῦ. Ὁ δέ γε Κύριος
ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς δεύτερος Ἀδὰμ χρημἐατίσας.
καὶ ἀρχὴ τοῦ γένους ἡμῶν δευτέρα μετὰ τὴν πρώ-
την, εἰς ἀφθαρσίαν ἡμᾶς ἀνεμόρφωσεν, προσβαλόνν
τῷ θανάτῳ, τῇ ἰδίᾳ σαρκὶ καταργήσας αὐτὸν, καὶ
λέλυται τῆς ἀρχαίας ἀῤᾶς ἡ δύναμις ἐν αὐτῷ. ἀιὰ
τοῦτό φησιν ὁ πάνσοφος Παῦλος, ὅτι « Ὡσπερ διʼ
ἀνθρώπου ὁ θάνατος, οὕτω καὶ διʼ ἀνθρώπου ἀνά-
στασις νεκρῶν. » Καὶ πάλιν· « Ὡσπερ ἐν τῷ Ἀδὰμ
πάντες ἀποθνήσκουσι, οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάν-
τες ζωοποιηθήσονται. » Οὐκοῦν, ἡ καθόλου καὶ γε-
νικωτάτη δίκη διὰ τῆς ἐν Ἀδὰμ παραβάσεως ἡ
φθορὰ καὶ ὁ θάνατός ἐστιν· ὀμοίως ἡ κατὰ πάντων
καὶ γενικωτάτη λύτρωσις ἐν Χριστῷ τετέλεσται.
Ἀπεδύσατο γὰρ ἡ ἀνθρώπου φύσις ἐν αὐτῷ τὸν
ἐπιῤῥιφέντα θάνατον αὐτῇ, διὰ τοῦ γενέσθαι φθαρτὸν
τὸν πρῶτον ἄνθρωπον. Ὁ δὲ ἐκάστου ἡμῶν πατὴρ,
κἂν διὰ τοῦ ἀγίου Πνεύματος ἡγιάσθη, καὶ ἐκομί-
σατο τὴν τῶν πλημμελημάτων ἄφεσιν, οὐ παραπέμ-
ψει καὶ εἰς ἡμᾶς τὸ δῶρον· εἶς γάρ ἐστιν ὁ πάντας
ἀγιάζων καὶ δικαιῶν, καὶ εἰς ἀφθαρσίαν ἀνακομίζων
ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, καὶ εἰς πάντας ἐν
ἴσῳ διʼ αὐτοῦ τὸ δῶρον ἔρχεται. Ἐτερον δέ ἐστ.ν
ἀμαρτίας ἄφεσις, καὶ ἕτερον θανάτου λύσις· καὶ
ἕκαστος μὲν τῶν ἰδίων πλημμελημάτων κερδαίνει τὴν
ἄφεσιν ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ ἀγίου Πνεύματος· κοινῇ δὲ
πάντες ἀπαλλαττόμεθα τῆς ἐν ἀρχαῖς ἐπενεχθείσης
δίκης ἡμῖν, τῆς τοῦ θανάτου φημὶ, δραμούσης
εἰς ἅπαντας, τοῦ πρώτου τοῦ καθʼ ὁμοιότητα πεσόν-
τος εἰς θάνατον. Διὰ τοῦτο γάρ φησι καὶ ὁ πάνσοφος
Παῦλος, ὅτι ὁ θάνατος ἐβασίλευσεν ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι
Μωσέως, καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἀμαρτήσαντας, ἐπὶ τῷ
ὁμοιώματι τῆς παραβάσεως Ἀδὰμ, μέχρι νόμου κε-
κράτηκεν ἡ τοῦ θανάτου δίκη. Χριστοῦ δὲ λοιπὸν
προαναλάμψαντος, εἴσβέβηκενἡδικαιοσύνη, δικαιοῦσα