PG 77, col. 113
κάκεῖνο εἰπεῖν· '0 ληφθεὶς τῷ λαϐόντι συγχρηματίζει
Θεός. Ὀ γὰρ ταῦτα λέγων διατέμνει πάλιν είς δύο
Χ ριστοὺς, καὶ ἄνθρωπον ἵστησιν ἀνὰ μέρος ίδικῶς,
καὶ Θεὸν ὁμοίως. Ἀρνεῖται γὰρ ὁμολογουμένως τὴν
ἕνωσιν, καθ’ ἢν οὐχ ὡς ἕτερος ὲν ἑτέρῳ συμπροσκυ-
νείταί τις, οὔτε μὴν συγχρηματίξει Θεός · ἀλλ’ εἷς
νοεῖται Χριστὸς Ἰησοῦς, Υἱὸς μονογενὴς, μιᾷ προσκυ-
νήσει τιμώμενος μετά τῆς ιδίας σαρκός. Ὀμολογοῦ-
μεν δὲ ὅτι αὐτὸς ὁ ὲκ Θεοῦ Πατρὸς γεννηθεὶς Υἱὸς,
καὶ Θεὸς⁹ μονογενὴς, καίτοι κατά φύσιν ίδίαν ὑπάρ-
χων ἀπαθὴς, σαρκὶ πέπονθεν ὑπὲρ ήμῶν, κατά τὰς
Γμφάς, καὶ ἦν τῷ σταυρωθέντι σώματι τὰ τῆς ίδίας
σαρκὸς ἀπαθῶς οἰκειούμενος πάθη ⁸ χάριτι δὲ Θεοῦ
καλ⁵ ὑπὲρ παντὸς ἐγεύσατο θανάτου , διδοὺς αὐτῴ
τὸ ῐδιον σῶμα, καίτοι κατά φύσιν ὑπάρχων ζωὴ, καὶ
αὺτὸς Iovi) ἀνάστασις. Ἵνα γὰρ ἀρρήτῳ δυνάμει πα-
τήσας τὸν θάνατον, ὡς ἐν γε δὴ πρώτῃ τῇ ἰδίᾳ σαρκὶ,
γένηται πρωτὰτοκος ὲκ νεκρῶν, καὶ ἀπαρχὴ τῶν
κεκοιμημένων · ὁδοποιήσῃ τε τῇ τοῦ ἀνθρώπου φύσει
τὴν είς ἀφθαρσίαν ἀναδρομὴν χάριτι Θεοῦ, καθάπερ
ἔφημεν ἀρτίως, ὑπὲρ παντὸς ἐγεύσατο θάνατον’
τριήμερος δὲ ἀνεϐίω σκυλεύσας τὸν ᾅδην. ’Ὥστε κᾶν
λέγηται δι’ ἀνθρώπου γενέσθαι ἡ ἀνάστασις τῶν
νεκρῶν, ἀλλά νοοῦμεν ἄνθρωπον τὸν ἐκ Θεοῦ γεγο-
νότα Λόγον ο καὶ λελύσθαι δι’ αὐτοῦ τοῦ θανάτου τὸ
κράτος ο ἥξει δὲ κατά καιροὺς, ὡς εἷς Υἱὸς καὶ Κύ-
ριοςέ ἐξαιτῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς, ἵνα κρίνῃ τὴν οίκουμέ- c
νην ὲν δικαιοσύνῃ, καθὰ γέγραπται.
minem facta dicatur ⁵³, hominem tamen illum simul Dei Verbum exstitisse intelligamus, qui, mortis
imperio destructo, tanquam unus Dominus et Filius in Patris gloria suo tempore venturus est. or-
bem terrarum in justitia, ut scriptum est“, iudicaturus.
’Δναγκαίως δὲ κάκεῖνο προσθήσομενο καταγγέλ-
λοντες γάρ τὸν κατά σάρκα θάνατον τοῦ μονογενοῦς
Υἰοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦτ’ ἐστιν, Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν τε
ὲκ νεκρῶν ἀναϐίωσιν, καὶ τὴν είς οὐρανοὺς ἀνάληψιν
ὁμολογοῦντες, τὴν ἀναίμακτον ὲν ταῖς Ἐκκλησίαις
τελοῦμεν θυσίαν "'0. πρόσιμέν τε οὕτω ταῖς μυστικαῖς
εὐλογίαις καὶ ἀγιαζόμεθα, μέτοχοι γενόμενοι τῆς τε
ἁγίας σαρκὸς, καὶ τοῦ τιμίου αἵματος τοῦ πάντων
ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ. Καὶ οὐχ ὡς σάρκα κοινὴν
δεχόμενοι, μὴ γένοιτο · οὔτε μὴν ὡς ἀνδρὸς ἡγιασμέ-
νου, καὶ συναφθέντος τῷ Λόγῳ κατὰ τὴν ἑνότητα
τῆς ἀξίας, ήγουν ὡς θείαν ἐνοίκησιν ἐσχηκότος ο ἀλλ’
ὡς ζωοποιὸν ἀληθῶς, καὶ ἰδίαν αὐτοῦ τοῦ Λόγου.
Ζωὴ γάρ ὢν κατά φύσιν ὡς Θεὸς, ἐπειδὴ γέγονεν ἓν
πρὸς τὴν ἑαυτοῦ σάρκα, ζωοποιὸν ἀπέφηνεν αὑτήν.
Ὥστε κᾶν λέγῃ πρὸς ἡμᾶς · ι Ἂμὴν, ἀμὴν λέγω
ὑμῖν, ὲάν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ Υίοῦ τοῦ ἀνθρώ-
που, καὶ¹ πίητε αὑτοῦ τὸ αἷμα ο ι οὐχ ὡς ἀνθρώπου
⁸⁸ llebr.§,-_ εξ. ⁸³ Galat. ιι, 20. ⁶⁰ Coloss. ι, 18.
xcvn, 9. ⁵⁵ lCor. χι, 26.
Variae lectiones codicis Seguieriani.
ω’* λατρείαν.
Θεός. Ὀ γὰρ ταῦτα λέγων διατέμνει πάλιν είς δύο
Χ ριστοὺς, καὶ ἄνθρωπον ἵστησιν ἀνὰ μέρος ίδικῶς,
καὶ Θεὸν ὁμοίως. Ἀρνεῖται γὰρ ὁμολογουμένως τὴν
ἕνωσιν, καθ’ ἢν οὐχ ὡς ἕτερος ὲν ἑτέρῳ συμπροσκυ-
νείταί τις, οὔτε μὴν συγχρηματίξει Θεός · ἀλλ’ εἷς
νοεῖται Χριστὸς Ἰησοῦς, Υἱὸς μονογενὴς, μιᾷ προσκυ-
νήσει τιμώμενος μετά τῆς ιδίας σαρκός. Ὀμολογοῦ-
μεν δὲ ὅτι αὐτὸς ὁ ὲκ Θεοῦ Πατρὸς γεννηθεὶς Υἱὸς,
καὶ Θεὸς⁹ μονογενὴς, καίτοι κατά φύσιν ίδίαν ὑπάρ-
χων ἀπαθὴς, σαρκὶ πέπονθεν ὑπὲρ ήμῶν, κατά τὰς
Γμφάς, καὶ ἦν τῷ σταυρωθέντι σώματι τὰ τῆς ίδίας
σαρκὸς ἀπαθῶς οἰκειούμενος πάθη ⁸ χάριτι δὲ Θεοῦ
καλ⁵ ὑπὲρ παντὸς ἐγεύσατο θανάτου , διδοὺς αὐτῴ
τὸ ῐδιον σῶμα, καίτοι κατά φύσιν ὑπάρχων ζωὴ, καὶ
αὺτὸς Iovi) ἀνάστασις. Ἵνα γὰρ ἀρρήτῳ δυνάμει πα-
τήσας τὸν θάνατον, ὡς ἐν γε δὴ πρώτῃ τῇ ἰδίᾳ σαρκὶ,
γένηται πρωτὰτοκος ὲκ νεκρῶν, καὶ ἀπαρχὴ τῶν
κεκοιμημένων · ὁδοποιήσῃ τε τῇ τοῦ ἀνθρώπου φύσει
τὴν είς ἀφθαρσίαν ἀναδρομὴν χάριτι Θεοῦ, καθάπερ
ἔφημεν ἀρτίως, ὑπὲρ παντὸς ἐγεύσατο θάνατον’
τριήμερος δὲ ἀνεϐίω σκυλεύσας τὸν ᾅδην. ’Ὥστε κᾶν
λέγηται δι’ ἀνθρώπου γενέσθαι ἡ ἀνάστασις τῶν
νεκρῶν, ἀλλά νοοῦμεν ἄνθρωπον τὸν ἐκ Θεοῦ γεγο-
νότα Λόγον ο καὶ λελύσθαι δι’ αὐτοῦ τοῦ θανάτου τὸ
κράτος ο ἥξει δὲ κατά καιροὺς, ὡς εἷς Υἱὸς καὶ Κύ-
ριοςέ ἐξαιτῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς, ἵνα κρίνῃ τὴν οίκουμέ- c
νην ὲν δικαιοσύνῃ, καθὰ γέγραπται.
minem facta dicatur ⁵³, hominem tamen illum simul Dei Verbum exstitisse intelligamus, qui, mortis
imperio destructo, tanquam unus Dominus et Filius in Patris gloria suo tempore venturus est. or-
bem terrarum in justitia, ut scriptum est“, iudicaturus.
’Δναγκαίως δὲ κάκεῖνο προσθήσομενο καταγγέλ-
λοντες γάρ τὸν κατά σάρκα θάνατον τοῦ μονογενοῦς
Υἰοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦτ’ ἐστιν, Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν τε
ὲκ νεκρῶν ἀναϐίωσιν, καὶ τὴν είς οὐρανοὺς ἀνάληψιν
ὁμολογοῦντες, τὴν ἀναίμακτον ὲν ταῖς Ἐκκλησίαις
τελοῦμεν θυσίαν "'0. πρόσιμέν τε οὕτω ταῖς μυστικαῖς
εὐλογίαις καὶ ἀγιαζόμεθα, μέτοχοι γενόμενοι τῆς τε
ἁγίας σαρκὸς, καὶ τοῦ τιμίου αἵματος τοῦ πάντων
ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ. Καὶ οὐχ ὡς σάρκα κοινὴν
δεχόμενοι, μὴ γένοιτο · οὔτε μὴν ὡς ἀνδρὸς ἡγιασμέ-
νου, καὶ συναφθέντος τῷ Λόγῳ κατὰ τὴν ἑνότητα
τῆς ἀξίας, ήγουν ὡς θείαν ἐνοίκησιν ἐσχηκότος ο ἀλλ’
ὡς ζωοποιὸν ἀληθῶς, καὶ ἰδίαν αὐτοῦ τοῦ Λόγου.
Ζωὴ γάρ ὢν κατά φύσιν ὡς Θεὸς, ἐπειδὴ γέγονεν ἓν
πρὸς τὴν ἑαυτοῦ σάρκα, ζωοποιὸν ἀπέφηνεν αὑτήν.
Ὥστε κᾶν λέγῃ πρὸς ἡμᾶς · ι Ἂμὴν, ἀμὴν λέγω
ὑμῖν, ὲάν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ Υίοῦ τοῦ ἀνθρώ-
που, καὶ¹ πίητε αὑτοῦ τὸ αἷμα ο ι οὐχ ὡς ἀνθρώπου
⁸⁸ llebr.§,-_ εξ. ⁸³ Galat. ιι, 20. ⁶⁰ Coloss. ι, 18.
xcvn, 9. ⁵⁵ lCor. χι, 26.
Variae lectiones codicis Seguieriani.
ω’* λατρείαν.