PG 78, col. 1697
nolo habere: quo sic vilem rixandi necessitatem. Servum quippe Domini rixari non convenit. Con-
templa igitur, et insuper habita libri jactura, effeci. ne molestiae quidquam facesseretur illi fratri. 6
τινος ἀγαπητοῦ μοι μοναχοῦ, ὅτι ἔσχε τινὰ διάκονον
ἀγαπητὸν τῆς λαύρας τού ἀὸϐᾶ Γερασίμου ο καὶ
οὐκ οῖδα πόθεν ἔσχεν είς ἐμὲ ὑπόνοιαν περὶ πράγμα·
τος φέροντος αύτῷ λύπην, καὶ ἤρξατο στυγνάζειν μοι.
Ἰδὼν αὐτὸν ἐγὼ στυγνὸν, ἠρώτησα μαθεῖν τὴν αἰτίανο
καὶ λέγει μοι, ὅτι Τόδε,τὸ πρᾶγμα ἐποίησας· ἐγὼ δὲ
μὴ συνειδὼς ἐμαυτὸν τοιοῦτον πρᾶγμα ποιῆσαι,
ἠρξάμην πληροφορεῖν αὐτόν. Καὶ λέγει μοι’ Συγχώ-
ρησόν μοι’ ού πληροφορΟὗμαι. Ἀναχωρήσας οὖν ὲγὼ
είς τὸ κελλίον μου , ἠρξάμην ὲρευνᾷν τὴν καρδίαν
μου, εί τοιοῦτον πέπραχα πρᾶγμα· καὶ οὐχ εὔρι-
σκον. Βλέπω οὖν αύτὸν κατέχοντα ποτήριον καὶ δι-
δόντα’ καὶ ὤμνυον αὐτῷ ὲν αύτῷ ὅτι ού σύνοιδα
ἐμαυτὸν τοιοῦτο ποιῆσαι. Οὐκ ἐπείσθη. Ἐλθὼν οὖν
πάλιν είς ὲμαυτὸν, καὶ μνησθεὶς τῶν λόγων τούτων
τῶν ἁγίων, ml πιστεύσας αὐτοῖς. στρέφω μικρὸν τὸν
λογισμόν μου, καὶ λέγω ἐμαυτῷ· '0 διάκονος γνησίως
ἀγαπᾷ με· καὶ ἐξ ἀγάπης κινούμενος ἐθάρρησέ μοι
ὃ εἶχεν ἡ καρδία αὐτοῦ περὶ ἐμοῦ , ἵνα νήψω καὶ τοῦ
λοιποῦ φυλάξω, καὶ μὴ ποιήσω αύτὸ· πλὴν ψυχὴ
ἀθλία , ἐπειδὴ λέγεις, ὃτι Οὐκ ἐποίησα τὸ πρᾶγμα
τοῦτο· μυρία.κακὰ πέπρακταί σοι, καὶ ἐπελάθου
αὐτῶν· ποῦ εἰσιν ἃ. ἐποίησας χθὲς ἦ πρὸ δέκα ἡμε-
ρῶν; μέμνησαι αύτῶν; Οὐκοῦν καὶ τοῦτο ἐποίησας,
ὡς ἐκεῖνα, καὶ ἔλαθες ὡς καὶ τὰ πρῶτα· καὶ ὴρξάο
μην εὐχαριστεῖν τῷ Θεῷ , καὶ τῷ διακόνῳ , ὅτι δι’
αὐτοῦ ἠξίωσέ με Θεὸς ἐπιγνῶναι τὸ σφάλμα μου καὶ¹
μετανοῆσαι περὶ αὐτού. Ἀναστὰς οὖν ὲν τοιούτοις
λογισμοῖς, ἦλθον μετανοῆσαι τῷ διακόνῳ, καὶ εὐχα-
ριστῆσαι αύτῷ· καὶ ἔκρουσα είς τὴν θύραν· καὶ ἀνοίο
ξας βάλλει μοι μετάνοιαν πρῶτος λέγων⁹ ,Συγχώρη-
σόν μοι ὅτι ὑπὸ δαιμόνων ὲχλευάσθην ὑπονοήσας περὶ
σοῦ είς τὸ πρᾶγμα ὲκεῖνω ὲν ἀληθείᾳ γὰρ ἐπληρο-
φόρησέ μοι 6 Θεὸς, ὅτι οὐκ ἔχεις πρᾶγμα’ καὶ οὐδὲ
ἀφῆκέ με πληροφορῆσαι αὑτὸν, λέγων’ Οὐκ ἔστι
χρεία. Καὶ ἔλεγεν 6 μακάριος· Ἰδοὺ ἡ γνησία τα-
πείνωσις πῶς διέθηκε τὴν καρδίαν τοῦ ποθοῦντος
αὑτήν. Σὺν τούτῳ δὲ ἐμέμνητο καὶ τοῦ γέροντος τοῦ
κλεπτομένου ὑπὸ τοῦ γειτνιῶντος αὑτὸν, ὅτι εἰδὼς
οὐκ ῆλεγξεν αὐτόν ποτε · ἀλλὰ καὶ περισσότερον εἰρ-
γάζετο, καί φησι· Τάχα χρείαν ἔχει 6 ἀδελφὸςο
Ἐθαύμαζε τὰ σπλάγχνα τῶν ἁγίων καὶ διηγήσατο
λέγων, ὃτι Ποτὲ γενόμενος ὲν τῇ πεδιάδι διηγήσατό
μοί τις τῶν ἡγουμένων, ὅτι Ἔμενεν ἐγγὺς τοῦ κοι-
νοϐίου ἡμῶν γέρων τις· ἦν δὲ ἁγαθωτατης ψυχῆς
ὲγειτνίαζε δὲ ἀδελφός· καὶ ἀπόντος τού γέροντος
ἐγερθεὶς ὁ ἁδελφὸς ἤνοιξε τὴν κὲλλαν αὐτοῦ , καὶ
είσελθὼν ἓλαῦε τὰ σκεύη αὑτοῦ καὶτὰ βιϐλία. Ὠς
οὖν ἦλθεν ίγέρων ἀνοίξας τὸ κελλίον, καί μὴ εὑρὼν
τὰ σκεύη αὑτοῦ, ἦλθε πρὸς τὸν ἀδελφὸν ἀναγγεῖλαι
αὐτῷ· εὗρεν ἀκμὴν οὖν τὰ σκεύη αὐτοῦ ἐν τῷ μέσῳ
οὔπω γὰρ ἦν 6 ἀδελφὸς συστείλας αὐτὰ· καὶ μὴ
θέλων ὁ γέρων καταισχῦναι αὑτὸν μηδὲ ἐλέγξαι,
προσεποιήσατο ὅτι ἔνυξεν ἑαυτὸν ἠ γαστήρο καὶ
templa igitur, et insuper habita libri jactura, effeci. ne molestiae quidquam facesseretur illi fratri. 6
τινος ἀγαπητοῦ μοι μοναχοῦ, ὅτι ἔσχε τινὰ διάκονον
ἀγαπητὸν τῆς λαύρας τού ἀὸϐᾶ Γερασίμου ο καὶ
οὐκ οῖδα πόθεν ἔσχεν είς ἐμὲ ὑπόνοιαν περὶ πράγμα·
τος φέροντος αύτῷ λύπην, καὶ ἤρξατο στυγνάζειν μοι.
Ἰδὼν αὐτὸν ἐγὼ στυγνὸν, ἠρώτησα μαθεῖν τὴν αἰτίανο
καὶ λέγει μοι, ὅτι Τόδε,τὸ πρᾶγμα ἐποίησας· ἐγὼ δὲ
μὴ συνειδὼς ἐμαυτὸν τοιοῦτον πρᾶγμα ποιῆσαι,
ἠρξάμην πληροφορεῖν αὐτόν. Καὶ λέγει μοι’ Συγχώ-
ρησόν μοι’ ού πληροφορΟὗμαι. Ἀναχωρήσας οὖν ὲγὼ
είς τὸ κελλίον μου , ἠρξάμην ὲρευνᾷν τὴν καρδίαν
μου, εί τοιοῦτον πέπραχα πρᾶγμα· καὶ οὐχ εὔρι-
σκον. Βλέπω οὖν αύτὸν κατέχοντα ποτήριον καὶ δι-
δόντα’ καὶ ὤμνυον αὐτῷ ὲν αύτῷ ὅτι ού σύνοιδα
ἐμαυτὸν τοιοῦτο ποιῆσαι. Οὐκ ἐπείσθη. Ἐλθὼν οὖν
πάλιν είς ὲμαυτὸν, καὶ μνησθεὶς τῶν λόγων τούτων
τῶν ἁγίων, ml πιστεύσας αὐτοῖς. στρέφω μικρὸν τὸν
λογισμόν μου, καὶ λέγω ἐμαυτῷ· '0 διάκονος γνησίως
ἀγαπᾷ με· καὶ ἐξ ἀγάπης κινούμενος ἐθάρρησέ μοι
ὃ εἶχεν ἡ καρδία αὐτοῦ περὶ ἐμοῦ , ἵνα νήψω καὶ τοῦ
λοιποῦ φυλάξω, καὶ μὴ ποιήσω αύτὸ· πλὴν ψυχὴ
ἀθλία , ἐπειδὴ λέγεις, ὃτι Οὐκ ἐποίησα τὸ πρᾶγμα
τοῦτο· μυρία.κακὰ πέπρακταί σοι, καὶ ἐπελάθου
αὐτῶν· ποῦ εἰσιν ἃ. ἐποίησας χθὲς ἦ πρὸ δέκα ἡμε-
ρῶν; μέμνησαι αύτῶν; Οὐκοῦν καὶ τοῦτο ἐποίησας,
ὡς ἐκεῖνα, καὶ ἔλαθες ὡς καὶ τὰ πρῶτα· καὶ ὴρξάο
μην εὐχαριστεῖν τῷ Θεῷ , καὶ τῷ διακόνῳ , ὅτι δι’
αὐτοῦ ἠξίωσέ με Θεὸς ἐπιγνῶναι τὸ σφάλμα μου καὶ¹
μετανοῆσαι περὶ αὐτού. Ἀναστὰς οὖν ὲν τοιούτοις
λογισμοῖς, ἦλθον μετανοῆσαι τῷ διακόνῳ, καὶ εὐχα-
ριστῆσαι αύτῷ· καὶ ἔκρουσα είς τὴν θύραν· καὶ ἀνοίο
ξας βάλλει μοι μετάνοιαν πρῶτος λέγων⁹ ,Συγχώρη-
σόν μοι ὅτι ὑπὸ δαιμόνων ὲχλευάσθην ὑπονοήσας περὶ
σοῦ είς τὸ πρᾶγμα ὲκεῖνω ὲν ἀληθείᾳ γὰρ ἐπληρο-
φόρησέ μοι 6 Θεὸς, ὅτι οὐκ ἔχεις πρᾶγμα’ καὶ οὐδὲ
ἀφῆκέ με πληροφορῆσαι αὑτὸν, λέγων’ Οὐκ ἔστι
χρεία. Καὶ ἔλεγεν 6 μακάριος· Ἰδοὺ ἡ γνησία τα-
πείνωσις πῶς διέθηκε τὴν καρδίαν τοῦ ποθοῦντος
αὑτήν. Σὺν τούτῳ δὲ ἐμέμνητο καὶ τοῦ γέροντος τοῦ
κλεπτομένου ὑπὸ τοῦ γειτνιῶντος αὑτὸν, ὅτι εἰδὼς
οὐκ ῆλεγξεν αὐτόν ποτε · ἀλλὰ καὶ περισσότερον εἰρ-
γάζετο, καί φησι· Τάχα χρείαν ἔχει 6 ἀδελφὸςο
Ἐθαύμαζε τὰ σπλάγχνα τῶν ἁγίων καὶ διηγήσατο
λέγων, ὃτι Ποτὲ γενόμενος ὲν τῇ πεδιάδι διηγήσατό
μοί τις τῶν ἡγουμένων, ὅτι Ἔμενεν ἐγγὺς τοῦ κοι-
νοϐίου ἡμῶν γέρων τις· ἦν δὲ ἁγαθωτατης ψυχῆς
ὲγειτνίαζε δὲ ἀδελφός· καὶ ἀπόντος τού γέροντος
ἐγερθεὶς ὁ ἁδελφὸς ἤνοιξε τὴν κὲλλαν αὐτοῦ , καὶ
είσελθὼν ἓλαῦε τὰ σκεύη αὑτοῦ καὶτὰ βιϐλία. Ὠς
οὖν ἦλθεν ίγέρων ἀνοίξας τὸ κελλίον, καί μὴ εὑρὼν
τὰ σκεύη αὑτοῦ, ἦλθε πρὸς τὸν ἀδελφὸν ἀναγγεῖλαι
αὐτῷ· εὗρεν ἀκμὴν οὖν τὰ σκεύη αὐτοῦ ἐν τῷ μέσῳ
οὔπω γὰρ ἦν 6 ἀδελφὸς συστείλας αὐτὰ· καὶ μὴ
θέλων ὁ γέρων καταισχῦναι αὑτὸν μηδὲ ἐλέγξαι,
προσεποιήσατο ὅτι ἔνυξεν ἑαυτὸν ἠ γαστήρο καὶ