PG 79, col. 100
τάτης ὑποταγῆς τὸν πολυτίμητον στέφανον ἀναδήση.
AE’. —— Τῷ αὐτῷ.
Οὐδὲν τὸ σύνολον παραὸλάψει τὴν σὴν ὑποταγὴν,
καὶ μετριοφροσύνην, ή πολλὴ κατά τὸν προφορικὸν
λόγον ίδιωτία τοῦ σοῦ ἀϐὅᾶ.
AG". - EENQNI.
ι Ὀ Θεὸς ήμῶν ἀγαπᾷ ἐλεημοσύνην καὶ κρίσιν, ι
ιαοὼς εἴρηκε Δαυίδ ο ἵνα μήτε 6 ἔλεος χαυνώσῃ ἡμᾶς,
μήτε μόνη ἠ κρίσις ἀπόγνωσιν ἐνεργάσηται. ι Ἐὰν
γὰρ, φησὶ, παρατηρήσας] ἀνομίας 6 Θεὸς, ⁸τίς ὑποστή-
σεταις ι βούλεταί σε 6 κριτὴς ὲλεῆσαι, καί⁵ τὸν ἐαυ-
τοῦ οἰκτείρμὸν μεταδοῦναι, ήὲάν εὕρῃ σε μετά τὴν
ἁμαρτίαν τεταπεινωμένον, καὶ τῶν δουλεύοντων τῷ
Ξ)εῷ πρὸς τὸ συγκαμεῖν τοῦ ίαοῆναι τὴν ἁμαρτωλὸν
ψυχήν σου, ὲάν Θεάσηταί σε 6 Κύριος ἐλεεινὸν γενό-
μενον, ὲπιχωρηγήσει σοι ἄφθονον τὴν ἑαυτοῦ ἐλεημο-
σύνην. Ἐὰν δὲ καρδίαν ὑπερήφανον, καὶ ἄπιστον, καὶ
ἀμετανόητον Θεωρήσῃ, καὶ μηδαμῶς φοδουμένην
τὸ μέλλον κριτήριον, τότε δὴ, τότε ἀγαπᾷ 6 Θεὸς
τὴν κρίσιν, ὥσπερ ίατρὸς καταντλήμασι, καί⁵ περι-
πλάσμασιν ἁπαλοῖς βούλεται καταστεῖλαι τὸ οῐδημα.
Ἐπάν δὲ ίδῃ ἀνενδότως, κα)⁵ σκληρῶς ἀντιτυποῦντα
τὸν ὄγκον, ῥίψας τὸ ἔλαιον, καὶ τὴν μαλακὴν ἀγωγὴν,
αἱρεῖται λοιπὸν τὴν τοῦ σιδήρου χρῆσιν. ’Δγαπᾷ
τοίνυν ἐλεημοσύνην καὶ κρίσιν 6 Κύριος· ἐλεημοσύ-
νην μὲν ἐπὶ τῶν μετανοούντων, κρίσιν δὲ έπὶ τῶν
σκληρῶν καὶ ἀνενδότων.
AZ’. — ΕΥΣΤΛΘΙῼ ΚΟΥΒΙΚΟΥΛᾹΡΙῼ.
Ὅλην τὴν ἡμέραν τοῦ βίον τούτου 6 δίκαιος μα-
στιγοῦται ὲν λύπαις, ὲν ὀδύναις, ὲν ὀνειδισμοῖς, ὲν
πολλοῖς μόχθοις θλίδεται μαστιγούμενος. Μή τοίνυν
ξενίζον, ὅταν βλέπῃς τὸν ἀγαθὸν ἄνδρα ταλαιπω-
ροῦντα διαφόρως καὶ καταπονούμενον. ι ’ον γὰρ
ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υίὸν ὃν
παραδέχεται. ⁵) Καίο ι Ἐγενόμην, φησὶ, μεμαστιο
γωμένος ὃλην τὴν ἡμέραν, καὶ 6 ἔλεγχός μου είς τὰς
πρωίας. ι Ού γάρ περιέμεινεν 6 ἔλεγχος μέχρις
ἀκμάσῃ τὸν ἧλιον. Ἢλεγχον ἐμαυτὸν ἐξομολογού-
μενος, εἴ τι ἐπταισα, καὶ χωρίς μαρτύρων δημο-
σιεύων μου τάς ἁμαρτίας.
AH'. — ΞΕΝΑΓΟΡᾼ ΔΙΑΚΟΝῼ.
Ἦ παροῦσα νῦν ἔνδεια τῶν χρησίμων, καὶ τὸ μὴ
ῥᾳδίως, μηδὲ ταχέως αὐτῶν ἐπιτυγχάνειν ἡμᾶς, καὶ
τὸ μή δῆλον εἷναί ποτε, καὶ πῶς ὲπιτευξὼμεθα τῶν
αἰτημάτων ἡμῶν, πάντα ταῦτα γυμνάσια τῆς ἐλπί-
δος ὑπάρχειο χρὴ γὰρ ἐλπίσαι ἐπὶ τὸν Θεὸν τὸν
δυνατὸν δοῦναι τά ἀγαθὰ, ὅταν ὑστερώμεθα, καὶ
σπανιζὼμεθα τούτων.
ΛΘ. — Τῷ αὐτῷ.
Ἐλπίσωμεν ἐπὶ τὸν Θεὸν, ἀδελφὲ, ἐλπίσωμεν, κᾶν
³⁸ Prov. ιιι, 12. ³⁸ Psal. ωιτη, 14.
AE’. —— Τῷ αὐτῷ.
Οὐδὲν τὸ σύνολον παραὸλάψει τὴν σὴν ὑποταγὴν,
καὶ μετριοφροσύνην, ή πολλὴ κατά τὸν προφορικὸν
λόγον ίδιωτία τοῦ σοῦ ἀϐὅᾶ.
AG". - EENQNI.
ι Ὀ Θεὸς ήμῶν ἀγαπᾷ ἐλεημοσύνην καὶ κρίσιν, ι
ιαοὼς εἴρηκε Δαυίδ ο ἵνα μήτε 6 ἔλεος χαυνώσῃ ἡμᾶς,
μήτε μόνη ἠ κρίσις ἀπόγνωσιν ἐνεργάσηται. ι Ἐὰν
γὰρ, φησὶ, παρατηρήσας] ἀνομίας 6 Θεὸς, ⁸τίς ὑποστή-
σεταις ι βούλεταί σε 6 κριτὴς ὲλεῆσαι, καί⁵ τὸν ἐαυ-
τοῦ οἰκτείρμὸν μεταδοῦναι, ήὲάν εὕρῃ σε μετά τὴν
ἁμαρτίαν τεταπεινωμένον, καὶ τῶν δουλεύοντων τῷ
Ξ)εῷ πρὸς τὸ συγκαμεῖν τοῦ ίαοῆναι τὴν ἁμαρτωλὸν
ψυχήν σου, ὲάν Θεάσηταί σε 6 Κύριος ἐλεεινὸν γενό-
μενον, ὲπιχωρηγήσει σοι ἄφθονον τὴν ἑαυτοῦ ἐλεημο-
σύνην. Ἐὰν δὲ καρδίαν ὑπερήφανον, καὶ ἄπιστον, καὶ
ἀμετανόητον Θεωρήσῃ, καὶ μηδαμῶς φοδουμένην
τὸ μέλλον κριτήριον, τότε δὴ, τότε ἀγαπᾷ 6 Θεὸς
τὴν κρίσιν, ὥσπερ ίατρὸς καταντλήμασι, καί⁵ περι-
πλάσμασιν ἁπαλοῖς βούλεται καταστεῖλαι τὸ οῐδημα.
Ἐπάν δὲ ίδῃ ἀνενδότως, κα)⁵ σκληρῶς ἀντιτυποῦντα
τὸν ὄγκον, ῥίψας τὸ ἔλαιον, καὶ τὴν μαλακὴν ἀγωγὴν,
αἱρεῖται λοιπὸν τὴν τοῦ σιδήρου χρῆσιν. ’Δγαπᾷ
τοίνυν ἐλεημοσύνην καὶ κρίσιν 6 Κύριος· ἐλεημοσύ-
νην μὲν ἐπὶ τῶν μετανοούντων, κρίσιν δὲ έπὶ τῶν
σκληρῶν καὶ ἀνενδότων.
AZ’. — ΕΥΣΤΛΘΙῼ ΚΟΥΒΙΚΟΥΛᾹΡΙῼ.
Ὅλην τὴν ἡμέραν τοῦ βίον τούτου 6 δίκαιος μα-
στιγοῦται ὲν λύπαις, ὲν ὀδύναις, ὲν ὀνειδισμοῖς, ὲν
πολλοῖς μόχθοις θλίδεται μαστιγούμενος. Μή τοίνυν
ξενίζον, ὅταν βλέπῃς τὸν ἀγαθὸν ἄνδρα ταλαιπω-
ροῦντα διαφόρως καὶ καταπονούμενον. ι ’ον γὰρ
ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υίὸν ὃν
παραδέχεται. ⁵) Καίο ι Ἐγενόμην, φησὶ, μεμαστιο
γωμένος ὃλην τὴν ἡμέραν, καὶ 6 ἔλεγχός μου είς τὰς
πρωίας. ι Ού γάρ περιέμεινεν 6 ἔλεγχος μέχρις
ἀκμάσῃ τὸν ἧλιον. Ἢλεγχον ἐμαυτὸν ἐξομολογού-
μενος, εἴ τι ἐπταισα, καὶ χωρίς μαρτύρων δημο-
σιεύων μου τάς ἁμαρτίας.
AH'. — ΞΕΝΑΓΟΡᾼ ΔΙΑΚΟΝῼ.
Ἦ παροῦσα νῦν ἔνδεια τῶν χρησίμων, καὶ τὸ μὴ
ῥᾳδίως, μηδὲ ταχέως αὐτῶν ἐπιτυγχάνειν ἡμᾶς, καὶ
τὸ μή δῆλον εἷναί ποτε, καὶ πῶς ὲπιτευξὼμεθα τῶν
αἰτημάτων ἡμῶν, πάντα ταῦτα γυμνάσια τῆς ἐλπί-
δος ὑπάρχειο χρὴ γὰρ ἐλπίσαι ἐπὶ τὸν Θεὸν τὸν
δυνατὸν δοῦναι τά ἀγαθὰ, ὅταν ὑστερώμεθα, καὶ
σπανιζὼμεθα τούτων.
ΛΘ. — Τῷ αὐτῷ.
Ἐλπίσωμεν ἐπὶ τὸν Θεὸν, ἀδελφὲ, ἐλπίσωμεν, κᾶν
³⁸ Prov. ιιι, 12. ³⁸ Psal. ωιτη, 14.