PG 79, col. 1107
τίθενται, τῆς ἀκηδίας τὴν ψυχὴν περιεχούσης, ποτὲ
μελῳδεῖσθαι τάς λέξεις ἐρεθίζουσι, τοῦ νοεροῦ ὄμμα-
τος καθάπερ ἰσχὺν τὴν τροφὴν ἐκ τοῦ φωτὸς λαμόἀρ
νοντος. '0 γὰρ τῇ ὀπτασίᾳ τῶν ὑψηλῶν ἐπεκτεινό-
μενος δξυδερκέστερον δμμα λήψεται, κατὰ τὸ ὑπό-
δειγμα Ἐλισσαιέ. Ὅταν λογισμός σου ἐπιστῇ καρδίᾳ
πολέμιος, μὴ ἀλλα ἀντ’ ἄλλων δι’ εὐχῆς ἐπιζήτει,
acati δὲ τοῦ πολεμίου τὺ ξίφος τῶν δακρύων ὰκόνα·
οὕτω γάρ σφοδροτάτως ἂν τῇ μάχῃ προσρήξωμεν,
θᾶττον αὐτὸν ἀφ’ ἡμῶν ἀποστῆναι ποιήσομεν. Φιλο-
κάλει σὺν τῷ ἔργῳ τῶν χειρῶν, καὶ μάλα τῆς εὐχῆς
τὴν μνήμην ’ τὸ μὲν γὰρ ού πάντοτε, τὸ δὲ ἀδιάλει-
πτον ἔχει τῆς ἐργασίας τὸν πόρον. Μὴ ἁναϐἁλλου
δοῦναι τῆς εὐχῆς τὸ χρέος, λογισμοῦ ἀκούων διὰ
πρόσϐασιν ἔργων, καὶ μὴ θορυσοῦ ἐν τῷ ἔργῳ τα-
ράττων τδ σῶμα, ἵνα μὴ συνταράξεις καὶ εὐχῆς τὴν
καρδίαν. Ὠσπερ δ ἐκτὸς ἡμῶν ἄνθρωπος χερσὶν ἐρ⁵
γάζεται πρὸς τὸ μὴ ἐπιϐαρῆσαί τινα, οὕτως ὁ ἐν
ταῖς φρεσὶν ιργαζέσθω, πρὸς τὸ μὴ ὲπιδαρηθῆναι
τδν νοῦν. Τότε γὰρ οί λογισμοὶ τὴν οἰκείαν ἐργασίαν
τῇ ψυχῇ προσφέρουσιν, δταν αὐτὴν ταῖς κατά Θεὸν
ἐννοίαις ἀργὴν καταλάϐωσιν. ’Δροτρία, τὰ μὲν ἔργα
τῶν χειρῶν si; τὸ φιλάνθρωπον, τὴν ’δὲ φρένα τοῦ λο⁹
γιστικοῦ εἰς τὸ φιλόσοφον, ἵνα τὸ μὲν ξένων ξενία,
mi. ὀκνηρίας ἐμπρησμὸς, τὸ δὲ, θεωρίας στρατηγὸς,
καὶ λογισμῶν ἀποϐρασμός· τῶν λογισμῶν ταῖς ἡδομ-
ναῖς μετά θάρσους ὲπιπλήξωμεν, ἃπασαν είς αὐτοὺς
τὴν ὀργὴν περιτρέποντες, ἵνα μὴ, ἡδονῇ τὰ παρ’ αύ-
τῶν δεχόμενοι, πρᾶοι πρὸς αὐτοὺς ἀντιστρόφως γεέ-
νώμεθα.
eas iracundiam convertentes, ne voluptate, ea qua: ab ipsis proveniunt, excipientes, mites erga ipsas
contrario modo evadamus.
ΚΕΦΑΛ. l'.
Ἑτοίμαζε σεαυτὸν πρᾶον εῖναι, καὶ μαχητὴν, τὸ
μὲν τῷ ὁμοφύλῳ, τὸ δὲτῷ πολεμίην ὲν τούτῳ γάρ ἡ
χρῆσις τοῦ θυμοῦ, ἑν τῷ κατὰ τὴν ἔχθραν ἀντιμάχε-
σθαι τῷ ὄφει· ἐν δὲ τούτῳ καὶ τοῦ πράου τὸ ἐπιεικὲς,
ὲν τῷ κατά τὴν ἀγάπην μακροθυμεῖν τῷ ἀδελ-
φῷ, καὶ πολεμεῖν τῷ λογισμῷ. Ὀ πρᾶος οὖν ἔστω
μαχητὴς διαιρουμένης τῆς πραότητος ἐκ τῶν δολο-
φρόνων λογισμῶν, καθάπερ καῖ της μάχης ἐκ τῶν
τῆς⁶φύσεως ὁμογενῶνο μὴ ἀντιστρέψῃς τοῦ θυμοῦ
-ξὴνλχρῆσιν είς τὴν παρὰ φύσιν, ὥστε θυμοῦσθαι μὲν
τῷ ἀδελφῷ, κατά τὴν ὁμοίωσιν τοῦ διρεως, φιλιοῦσθαι
δὲ τῷ ὄφει κατὰ τὴν συγκατάθεσιν τῶν λογισμῶν.
'0 πραῢς, κᾶν πάσχῃ τὰ δεινά, τῆς ἀγάπης οὐκ ἕξ-
ίσταταιο εἵνεκεν γὰρ ταύτης μακροθυμεῖ καὶ στέγει,
χρηστεύεται καὶ ὑπομένει. Ei γὰρ τῆς ἀγάπης τὸ μιν.⁴
κροθυμεῐν, οὐ τῆς ἀγάπης τὸ θυμομαχεῖν· θυμὸς γὰρ
λύπην διεγείρει. καὶ μῆνιν, ἀγάπη δὲ τὰ τρία μειοῖ.
Et παγίαν ἔχεις ιν τῇ ἀγάπῃ τὴν βάσιν, μᾶλλον
πρόσεχε ταύτῃ, ἥπερ τῷ πταίοντι σε’ φόϐῳ, καὶ
ἀγάπῃ δούλευε τῶ Θεῶ τὸ μὲν ὡς Δεσπότη καὶ κοι-
μελῳδεῖσθαι τάς λέξεις ἐρεθίζουσι, τοῦ νοεροῦ ὄμμα-
τος καθάπερ ἰσχὺν τὴν τροφὴν ἐκ τοῦ φωτὸς λαμόἀρ
νοντος. '0 γὰρ τῇ ὀπτασίᾳ τῶν ὑψηλῶν ἐπεκτεινό-
μενος δξυδερκέστερον δμμα λήψεται, κατὰ τὸ ὑπό-
δειγμα Ἐλισσαιέ. Ὅταν λογισμός σου ἐπιστῇ καρδίᾳ
πολέμιος, μὴ ἀλλα ἀντ’ ἄλλων δι’ εὐχῆς ἐπιζήτει,
acati δὲ τοῦ πολεμίου τὺ ξίφος τῶν δακρύων ὰκόνα·
οὕτω γάρ σφοδροτάτως ἂν τῇ μάχῃ προσρήξωμεν,
θᾶττον αὐτὸν ἀφ’ ἡμῶν ἀποστῆναι ποιήσομεν. Φιλο-
κάλει σὺν τῷ ἔργῳ τῶν χειρῶν, καὶ μάλα τῆς εὐχῆς
τὴν μνήμην ’ τὸ μὲν γὰρ ού πάντοτε, τὸ δὲ ἀδιάλει-
πτον ἔχει τῆς ἐργασίας τὸν πόρον. Μὴ ἁναϐἁλλου
δοῦναι τῆς εὐχῆς τὸ χρέος, λογισμοῦ ἀκούων διὰ
πρόσϐασιν ἔργων, καὶ μὴ θορυσοῦ ἐν τῷ ἔργῳ τα-
ράττων τδ σῶμα, ἵνα μὴ συνταράξεις καὶ εὐχῆς τὴν
καρδίαν. Ὠσπερ δ ἐκτὸς ἡμῶν ἄνθρωπος χερσὶν ἐρ⁵
γάζεται πρὸς τὸ μὴ ἐπιϐαρῆσαί τινα, οὕτως ὁ ἐν
ταῖς φρεσὶν ιργαζέσθω, πρὸς τὸ μὴ ὲπιδαρηθῆναι
τδν νοῦν. Τότε γὰρ οί λογισμοὶ τὴν οἰκείαν ἐργασίαν
τῇ ψυχῇ προσφέρουσιν, δταν αὐτὴν ταῖς κατά Θεὸν
ἐννοίαις ἀργὴν καταλάϐωσιν. ’Δροτρία, τὰ μὲν ἔργα
τῶν χειρῶν si; τὸ φιλάνθρωπον, τὴν ’δὲ φρένα τοῦ λο⁹
γιστικοῦ εἰς τὸ φιλόσοφον, ἵνα τὸ μὲν ξένων ξενία,
mi. ὀκνηρίας ἐμπρησμὸς, τὸ δὲ, θεωρίας στρατηγὸς,
καὶ λογισμῶν ἀποϐρασμός· τῶν λογισμῶν ταῖς ἡδομ-
ναῖς μετά θάρσους ὲπιπλήξωμεν, ἃπασαν είς αὐτοὺς
τὴν ὀργὴν περιτρέποντες, ἵνα μὴ, ἡδονῇ τὰ παρ’ αύ-
τῶν δεχόμενοι, πρᾶοι πρὸς αὐτοὺς ἀντιστρόφως γεέ-
νώμεθα.
eas iracundiam convertentes, ne voluptate, ea qua: ab ipsis proveniunt, excipientes, mites erga ipsas
contrario modo evadamus.
ΚΕΦΑΛ. l'.
Ἑτοίμαζε σεαυτὸν πρᾶον εῖναι, καὶ μαχητὴν, τὸ
μὲν τῷ ὁμοφύλῳ, τὸ δὲτῷ πολεμίην ὲν τούτῳ γάρ ἡ
χρῆσις τοῦ θυμοῦ, ἑν τῷ κατὰ τὴν ἔχθραν ἀντιμάχε-
σθαι τῷ ὄφει· ἐν δὲ τούτῳ καὶ τοῦ πράου τὸ ἐπιεικὲς,
ὲν τῷ κατά τὴν ἀγάπην μακροθυμεῖν τῷ ἀδελ-
φῷ, καὶ πολεμεῖν τῷ λογισμῷ. Ὀ πρᾶος οὖν ἔστω
μαχητὴς διαιρουμένης τῆς πραότητος ἐκ τῶν δολο-
φρόνων λογισμῶν, καθάπερ καῖ της μάχης ἐκ τῶν
τῆς⁶φύσεως ὁμογενῶνο μὴ ἀντιστρέψῃς τοῦ θυμοῦ
-ξὴνλχρῆσιν είς τὴν παρὰ φύσιν, ὥστε θυμοῦσθαι μὲν
τῷ ἀδελφῷ, κατά τὴν ὁμοίωσιν τοῦ διρεως, φιλιοῦσθαι
δὲ τῷ ὄφει κατὰ τὴν συγκατάθεσιν τῶν λογισμῶν.
'0 πραῢς, κᾶν πάσχῃ τὰ δεινά, τῆς ἀγάπης οὐκ ἕξ-
ίσταταιο εἵνεκεν γὰρ ταύτης μακροθυμεῖ καὶ στέγει,
χρηστεύεται καὶ ὑπομένει. Ei γὰρ τῆς ἀγάπης τὸ μιν.⁴
κροθυμεῐν, οὐ τῆς ἀγάπης τὸ θυμομαχεῖν· θυμὸς γὰρ
λύπην διεγείρει. καὶ μῆνιν, ἀγάπη δὲ τὰ τρία μειοῖ.
Et παγίαν ἔχεις ιν τῇ ἀγάπῃ τὴν βάσιν, μᾶλλον
πρόσεχε ταύτῃ, ἥπερ τῷ πταίοντι σε’ φόϐῳ, καὶ
ἀγάπῃ δούλευε τῶ Θεῶ τὸ μὲν ὡς Δεσπότη καὶ κοι-