PG 8, col. 1036
περιλακτίζοντες (98) τὰς γαστέρας πρὸ τῆς ἀποτὲξεῶς
ζώων τινῶν, ’ίνα δὴ γάλακτι ἀναεκραμὲνην σάρκα
θοινάζωνται, τάφον τῶν κυοφορουμένων τὴν εἷς γὲ-
νεσιν κτισθεῖσαν μήτραν πεποιήκασι, διαρρήδην τοῦ
νομοθέτου κελεύοντος Ἀλλ’ οὐδὶ ἑψήσεις (99) ἄρνα
ἐν γάλακτι μητρὸς αὐτοῦ· μή γὰρ γινέοθω ἡ τοῦ
ζῶντος τροφὴ ἣδυσμα τοῦ ἀναιρεθέντος ζώου, φησὶν,
ἠσάρξμγ μηδὲ τὸ τῆς ζωῆς αἴτιον συνεργὸν τῇ
τοῦ σώματος καταναλώσει γινέσθω.. Ὀ δὲ dare»;
νόμος διαγορεύει, βοῦν ἀλοῶντα μὴ φιμοῦψ δεῖ
γὰρ (3) καὶ τὸν ἐργάτην τροφῆς ἀξιοῦσθαι· ἀπα-
γορεύει τε ἐν ταῦτῷ καταζευγνύναι πρὸς ἄροτρον
Β γῆς (4) βοῦν καί ὄνον (5)’ τάχα* μὲν καὶ⁷ τοῦ περὶ. τὰ
ζῶα ἀνοικείουστοχασάμενος, δηλῶν δ’ ἅμα, μηδένα τῶν
ὲτεροεθνῶν ἀδικεῖν καὶ ὑπὸ ζυγὸν ἄγειν, οὐδὲν ἔχοντας
αἰτιάσασθαι ἢ ὅτι τὸ ἀλλογενὶς, ὅπερ ἐστὶν ἀναίτιον,
μήτε κακία, μήτε (6) ἀπὸ κακίας ὁρμώμενον. Ἐμοὶ
δὲ δοκεῖ καὶ μηνύειν ἡ ἀλληγορία, μή δεῖν ἐπίσης
καθαρῷ καὶ ἀκαθάρτῳ, πιστῷ τε καὶ ἀπίστῳ τῆς
τοῦ Λόγου μεταδιδόναι γεωργίας· διότι τὸ μὲν ἐστι
καθαρὸν, ὁ βοῦς, ὄνος δὲ τῶν ἀκαθάρτων λελόγισται.
Δαψιλευόμενος δὲ τῇ φιλανθρωπίᾳ ὁ χρηστὸς Λόγος,
ιι. xlv, 21. (b) Deut. xxv, 4 ; Ι Tim. ν, 18.
νόμον, ὃς... διαγορεόει.η‹ι βοῦν ἀλοῶντα μή φιμοῦν. n
Illa quoque lea: laudabilis, quae vetat, ἱι ί)όυῖ tritu-
ranti os obturari. »
(3) Δεῖ γᾶρ. ⁸ῌιιιιο rationem praecedenti legis pras-
(ο) nar. γαρ. {nunc rationem praecedenti legis pras-
cepto οΑοιιιιοοῐιι ép_ostolus_._l‘ im._v. l_8._ Est autem
ipsiusphristi etl'atum Ξ ᾌξιος γὰρ ρέγάτης τοῦ μι.
σθοῦλαᾷτοῦ ἐστι. I_.uc.x, 7_; Μξιιιιιὶ x, '10-.
(4-). ῌαταζευγνύναι *πρὸς ’ἀροτρονξ γῆς , Γῆς re-
dundat, ut paulo ante σάρξ. Unde'_id in Latina
versione recte omisit interpres. Nisi potius scri-
bendum‘sit ἄροτον γῇς, arationem terra. : vel ἄρου-
Ξέζυῖῑῖ. (Ἑξιέ Ρὶιίιομοοο jam citato, ζευγνύναι πρὸς
ρουραν dixit. ⁷ ’
Δβοῦν -κῄ- ὄνον. Μόσχον καὶ ὄνον , Deuter,
xxn‘, 10. sed‘Clemens Philonem sequitur, cujus
verba sunt haec, pag."7l2: ’ᾼπαγόρεύ-ειῑιγάρυ ἐν
ταῦτῷ ζευγνύναι- πρὸξ-ἄρουραν βοῦν ’καὶ ἐςνοὺ οὔ
μόνον τοῦ περὶ τὰ ζῶα ἀνοικέίου στοχασάμενος, διότι
τᾷνμὲν ἐστι καθαρὸν, ὄνος δὲ τῶν οὗ καθαρῶν. . . . .
το μεν εστι καυαρον, ονος σε των οὐ καθαρῶν. . . . .
ἀλλ’ ὅμως οθῦτε τῇς τῶν ἀκαθάρτων. ἀσφαλείας-ὤικι-
ν ου καυαρων. . . . .
γώρησεν, οὔτε τρῖς ’καθαροῖςΑὲφῆκεν texui: προ δικης
χρῆσθναι, μονονοὺκ ἄντικρυςῃβόῶν καῖ”κεκροίγὼς τοῖς
ὦτα ἔχουσιν ἐν ψυχῇ, μηδένα-τῶν-. ἕτεροὲθίῷνί-ἀδιέ
1-.,.“,,’,“,” λθ ’ ι n οι ³ ι
κεῖν, οξξδενὸς ἔχοντας’ αίτίοὶσασθαι, ὅτι μὴ ’τὸ ἀλλο-
γενῇς, ὅπερ ἐστίν ἀναίτι-ονχὸσα sip, μήτεΙ κακία
πρ κακιςύν, ἔξω παντός ἐγκλήματός-’ἵσταταμ Velut
enim ibidem, ne arandi causa sub idem Jugum mit-
tantur bos__et asinus; non‘solum quoniam genere plu-
rimum differunt; bos enim purus, asimus impurus
est: . . attamen impurorum; etiam securitati
prospicitur, purorum robori non plus, quam aequum
est, permittur, lege tantum non acclamante hiben-
tibus aures anima, nemini alienigene injuriam in—
ferre, in quo nil praeterea sit culpabile, quam quod
exterpogenere sit, quod imputari in culpdmnon (le-
bet. Quidquid enim nec vitium est, nec~ a vitio pro-
ficiscitur, culpa vacat.
(β) μήτε κακίαΔ μ. S_ic_ edidimus, Philonem se-
cuti. Prius scriptum fuit, κακίᾳ, in dativo casu.
Unde locum hupc sic vertit interpres, nec fit vitio,
nec ea: vitio proficiscitur. .
ζώων τινῶν, ’ίνα δὴ γάλακτι ἀναεκραμὲνην σάρκα
θοινάζωνται, τάφον τῶν κυοφορουμένων τὴν εἷς γὲ-
νεσιν κτισθεῖσαν μήτραν πεποιήκασι, διαρρήδην τοῦ
νομοθέτου κελεύοντος Ἀλλ’ οὐδὶ ἑψήσεις (99) ἄρνα
ἐν γάλακτι μητρὸς αὐτοῦ· μή γὰρ γινέοθω ἡ τοῦ
ζῶντος τροφὴ ἣδυσμα τοῦ ἀναιρεθέντος ζώου, φησὶν,
ἠσάρξμγ μηδὲ τὸ τῆς ζωῆς αἴτιον συνεργὸν τῇ
τοῦ σώματος καταναλώσει γινέσθω.. Ὀ δὲ dare»;
νόμος διαγορεύει, βοῦν ἀλοῶντα μὴ φιμοῦψ δεῖ
γὰρ (3) καὶ τὸν ἐργάτην τροφῆς ἀξιοῦσθαι· ἀπα-
γορεύει τε ἐν ταῦτῷ καταζευγνύναι πρὸς ἄροτρον
Β γῆς (4) βοῦν καί ὄνον (5)’ τάχα* μὲν καὶ⁷ τοῦ περὶ. τὰ
ζῶα ἀνοικείουστοχασάμενος, δηλῶν δ’ ἅμα, μηδένα τῶν
ὲτεροεθνῶν ἀδικεῖν καὶ ὑπὸ ζυγὸν ἄγειν, οὐδὲν ἔχοντας
αἰτιάσασθαι ἢ ὅτι τὸ ἀλλογενὶς, ὅπερ ἐστὶν ἀναίτιον,
μήτε κακία, μήτε (6) ἀπὸ κακίας ὁρμώμενον. Ἐμοὶ
δὲ δοκεῖ καὶ μηνύειν ἡ ἀλληγορία, μή δεῖν ἐπίσης
καθαρῷ καὶ ἀκαθάρτῳ, πιστῷ τε καὶ ἀπίστῳ τῆς
τοῦ Λόγου μεταδιδόναι γεωργίας· διότι τὸ μὲν ἐστι
καθαρὸν, ὁ βοῦς, ὄνος δὲ τῶν ἀκαθάρτων λελόγισται.
Δαψιλευόμενος δὲ τῇ φιλανθρωπίᾳ ὁ χρηστὸς Λόγος,
ιι. xlv, 21. (b) Deut. xxv, 4 ; Ι Tim. ν, 18.
νόμον, ὃς... διαγορεόει.η‹ι βοῦν ἀλοῶντα μή φιμοῦν. n
Illa quoque lea: laudabilis, quae vetat, ἱι ί)όυῖ tritu-
ranti os obturari. »
(3) Δεῖ γᾶρ. ⁸ῌιιιιο rationem praecedenti legis pras-
(ο) nar. γαρ. {nunc rationem praecedenti legis pras-
cepto οΑοιιιιοοῐιι ép_ostolus_._l‘ im._v. l_8._ Est autem
ipsiusphristi etl'atum Ξ ᾌξιος γὰρ ρέγάτης τοῦ μι.
σθοῦλαᾷτοῦ ἐστι. I_.uc.x, 7_; Μξιιιιιὶ x, '10-.
(4-). ῌαταζευγνύναι *πρὸς ’ἀροτρονξ γῆς , Γῆς re-
dundat, ut paulo ante σάρξ. Unde'_id in Latina
versione recte omisit interpres. Nisi potius scri-
bendum‘sit ἄροτον γῇς, arationem terra. : vel ἄρου-
Ξέζυῖῑῖ. (Ἑξιέ Ρὶιίιομοοο jam citato, ζευγνύναι πρὸς
ρουραν dixit. ⁷ ’
Δβοῦν -κῄ- ὄνον. Μόσχον καὶ ὄνον , Deuter,
xxn‘, 10. sed‘Clemens Philonem sequitur, cujus
verba sunt haec, pag."7l2: ’ᾼπαγόρεύ-ειῑιγάρυ ἐν
ταῦτῷ ζευγνύναι- πρὸξ-ἄρουραν βοῦν ’καὶ ἐςνοὺ οὔ
μόνον τοῦ περὶ τὰ ζῶα ἀνοικέίου στοχασάμενος, διότι
τᾷνμὲν ἐστι καθαρὸν, ὄνος δὲ τῶν οὗ καθαρῶν. . . . .
το μεν εστι καυαρον, ονος σε των οὐ καθαρῶν. . . . .
ἀλλ’ ὅμως οθῦτε τῇς τῶν ἀκαθάρτων. ἀσφαλείας-ὤικι-
ν ου καυαρων. . . . .
γώρησεν, οὔτε τρῖς ’καθαροῖςΑὲφῆκεν texui: προ δικης
χρῆσθναι, μονονοὺκ ἄντικρυςῃβόῶν καῖ”κεκροίγὼς τοῖς
ὦτα ἔχουσιν ἐν ψυχῇ, μηδένα-τῶν-. ἕτεροὲθίῷνί-ἀδιέ
1-.,.“,,’,“,” λθ ’ ι n οι ³ ι
κεῖν, οξξδενὸς ἔχοντας’ αίτίοὶσασθαι, ὅτι μὴ ’τὸ ἀλλο-
γενῇς, ὅπερ ἐστίν ἀναίτι-ονχὸσα sip, μήτεΙ κακία
πρ κακιςύν, ἔξω παντός ἐγκλήματός-’ἵσταταμ Velut
enim ibidem, ne arandi causa sub idem Jugum mit-
tantur bos__et asinus; non‘solum quoniam genere plu-
rimum differunt; bos enim purus, asimus impurus
est: . . attamen impurorum; etiam securitati
prospicitur, purorum robori non plus, quam aequum
est, permittur, lege tantum non acclamante hiben-
tibus aures anima, nemini alienigene injuriam in—
ferre, in quo nil praeterea sit culpabile, quam quod
exterpogenere sit, quod imputari in culpdmnon (le-
bet. Quidquid enim nec vitium est, nec~ a vitio pro-
ficiscitur, culpa vacat.
(β) μήτε κακίαΔ μ. S_ic_ edidimus, Philonem se-
cuti. Prius scriptum fuit, κακίᾳ, in dativo casu.
Unde locum hupc sic vertit interpres, nec fit vitio,
nec ea: vitio proficiscitur. .