PG 8, col. 809
Ἡράκλειτον. Ἔν τε τῷ ε’ τῆς Πολιτείας· ‹‹ Τού-
τους (51) οὗν πάντας, φησὶ, καὶ ἄλλους τοιούτων
τινῶν μαθηματικοὺς, καὶ τῶν τεχνυδρίων (52),
φιλοσόφους θήσομεν; Οὐδαμῶς, εἶπεν (53), ἀλλ’
όμοίους μὶν φιλοσόφοις. Τοὺς δ’ ἀληθινοὺς, ἔφη, τί-
νας λέγειςς Τοὺς τῆς ἀληθείας, ἧν δ’ ἐγὼ φιλοθεά-
μονας, »ο Οὐ γὰρ ἐν γεωμετρίᾳ (54), αἰτήματα καὶ
ὑποθέσεις ἐχούσῃ, φιλοσοφία οὐδ’ ἐν μουσικῇ, στο-
χαστικῇ γε οὔσῃ ’ οὐδ’ ἐν ἀστρονομίᾳ, φυσικῶν,
καὶ ῥεόντων, καὶ εἷ’κότων βεϐυσμένῃ λόγωνο ἀλλ’ αὗ
τοῦ ἀγαθοῦ δι’ ἐπιστήμης καὶ τῆς ἀληθείας, ἑτέ-
ρων μὲν ὅντων τόιγαθοῦ “ὁδῶν (56) ’ὥσπερ δί ἐπὶ τά- Β
γαθόν. ⁹Ὠστ’ οὐδ’ αὐτὸς τήν ι( ἐγκύκλιον ›› παι-
δείαν (57) συντελεῖν πρὸς τάγαθόν δίδωσιν, συνεργεῖν
δὲ πρὸς τὸ διεγείρειν γαί συγγυμνάζειν πρὸς τὰ
νοητᾶ τήν ψυχήν. Εἶτ’ οὗν κατᾶ περίπτωσίν φασιν
ἆποφθέγξασθαί τινα τῆς ἀληθοῦς φιλοσοφίας τοὺς
Ἓλληνας, Θείας οῗκονομίας ἡ περίπτωσις· οὗ
γὰρ ταύτόματον ἐκθειάσει τις διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς
φιλοτιμίαν εἷ’τε κατᾶ συντυχίαν, οὐκ ἀπρονόη-
τος ἡ συντυχία· εἶτ’ αὗ φυσικὴν ἔννοιαν ἐσχηκέναι
τοὺς Ἕλληνας λέγοι, τὸν τῆς φύσεως δημιουργὸν ἕνα
γινώσκομεν’ καθὸ καὶ τὴν δικαιοσύνην φυσικὴν εἰρή-
καμεν· εἴτε μὴν κοινὸν ἐσχηκέναι νοῦν, τίς ὁ τούτου
πατὴρ, καὶ τίς κατὰ τὴν τοῦ νοῦ διανομήν δικαιο-
σύνη,σκοπήσωμεν. ἸΔν γὰρ (ι προαναφώνησίν ›› τις
εἷ’πῃ. καὶ α συνεκφώνησιν ›› αἰτιάσηται, προφητείας
εἷ’δη Λέγει. Ναὶ μὴν κατ’ ἔμφασιν ἀληθείας ἄλλοι
θέλουσιν εἰρῆσθαί τινα τοῖς φιλοσόφοις. Ὀ μὶν οὗν
θεσπέσιος Ἀπόστολος ἐφ’ ἡμῶν γραφει· ‹‹ Βλέπομεν
γὰρ νῦν ὡς δι’ ἐσόπτρου (58), ›› κατ’ ἀνάκλασιν ἐπ’
αὐτοῦ ἑαυτοὺς γινώσκοντες, κάκ τοῦ ἐν ἡμῖν θείου
τὸ ποιητικὸν α’ίτιον , ὡς οἷόν τε, συνθεωροῦντες.
α( Ρ. 3⁸14 ED. POTTER, 316 ΕΙ). PARIS.
(£30)ch ἄρα. Ηἐ ms.,_ tbcjipa πολυμσίθεια νόον
ἔχει. 'SvLsun'c._-— Secundum_Menagium, loco jam
dicto, scribendum : ὡς ἄρα ἡ πολυμάθεια νόον οὐχὶ
διδάσκει ‹‹ quod multarum rerumlscientia mentem
non docet ξι» Malim vero, ὡς ἄρα ἤδη πολυμαθῆ νόον
ἔχειν, οὐ διδάσκει· ‹‹ Quod multarum rerum peritam
habere mentem. non docet. η Nam hoc prOpius ad
verba Clementis accedit: et eo modo Heracliti
dictum protulit Athenaeus sub finem libri xm;
Πουλυμέθημοσύνης, τῇςΔ _ οὐ _ Δδιενειιῖκτερον Δοὐδὲν,
Ἵππων ὁ Ῠᾶθεος· ⁸,ἀλλὰ καὶξΗῇορκλειτος 93:65
φησι.“π,ολυ’μαθῆ νόον ἔχειν, οὐ διδάσκειν. Καὶ ὁ Τί-
μων δὲ ἔφη’
Ἐν δὲ πλατυσμὸς
Πουλυμαθημοσῦνης, τῆς οὐ κενεώτερον ἄλλο.
(ι Multa variaque doctrina. qua nil est vanius,
dixit Hippon, atheus :4 divinus autem Heraclitus,
nihil docere, ait. multiplici doctrina instructam
mentem. Quin et Timon dixit:
Inest autem amplificatio
Multap doctrina. qua nil vanius est. ι
Plerique hoc _modo Heracliti sententiam proferunt
Πολυμῐαθιη νόον οὐκ Stidcxez"ut_Laerti_us principio
Heracliti ; Julianus imp.orat._6; Gelliuslib.ult.c.ult.
(51) Τούτους. Ηωο apud Platonem exstant libtv
De'repub. p. 667, itemque apud Theodoretum De
ΡΑτιιοι. Gn. Vill.
τους (51) οὗν πάντας, φησὶ, καὶ ἄλλους τοιούτων
τινῶν μαθηματικοὺς, καὶ τῶν τεχνυδρίων (52),
φιλοσόφους θήσομεν; Οὐδαμῶς, εἶπεν (53), ἀλλ’
όμοίους μὶν φιλοσόφοις. Τοὺς δ’ ἀληθινοὺς, ἔφη, τί-
νας λέγειςς Τοὺς τῆς ἀληθείας, ἧν δ’ ἐγὼ φιλοθεά-
μονας, »ο Οὐ γὰρ ἐν γεωμετρίᾳ (54), αἰτήματα καὶ
ὑποθέσεις ἐχούσῃ, φιλοσοφία οὐδ’ ἐν μουσικῇ, στο-
χαστικῇ γε οὔσῃ ’ οὐδ’ ἐν ἀστρονομίᾳ, φυσικῶν,
καὶ ῥεόντων, καὶ εἷ’κότων βεϐυσμένῃ λόγωνο ἀλλ’ αὗ
τοῦ ἀγαθοῦ δι’ ἐπιστήμης καὶ τῆς ἀληθείας, ἑτέ-
ρων μὲν ὅντων τόιγαθοῦ “ὁδῶν (56) ’ὥσπερ δί ἐπὶ τά- Β
γαθόν. ⁹Ὠστ’ οὐδ’ αὐτὸς τήν ι( ἐγκύκλιον ›› παι-
δείαν (57) συντελεῖν πρὸς τάγαθόν δίδωσιν, συνεργεῖν
δὲ πρὸς τὸ διεγείρειν γαί συγγυμνάζειν πρὸς τὰ
νοητᾶ τήν ψυχήν. Εἶτ’ οὗν κατᾶ περίπτωσίν φασιν
ἆποφθέγξασθαί τινα τῆς ἀληθοῦς φιλοσοφίας τοὺς
Ἓλληνας, Θείας οῗκονομίας ἡ περίπτωσις· οὗ
γὰρ ταύτόματον ἐκθειάσει τις διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς
φιλοτιμίαν εἷ’τε κατᾶ συντυχίαν, οὐκ ἀπρονόη-
τος ἡ συντυχία· εἶτ’ αὗ φυσικὴν ἔννοιαν ἐσχηκέναι
τοὺς Ἕλληνας λέγοι, τὸν τῆς φύσεως δημιουργὸν ἕνα
γινώσκομεν’ καθὸ καὶ τὴν δικαιοσύνην φυσικὴν εἰρή-
καμεν· εἴτε μὴν κοινὸν ἐσχηκέναι νοῦν, τίς ὁ τούτου
πατὴρ, καὶ τίς κατὰ τὴν τοῦ νοῦ διανομήν δικαιο-
σύνη,σκοπήσωμεν. ἸΔν γὰρ (ι προαναφώνησίν ›› τις
εἷ’πῃ. καὶ α συνεκφώνησιν ›› αἰτιάσηται, προφητείας
εἷ’δη Λέγει. Ναὶ μὴν κατ’ ἔμφασιν ἀληθείας ἄλλοι
θέλουσιν εἰρῆσθαί τινα τοῖς φιλοσόφοις. Ὀ μὶν οὗν
θεσπέσιος Ἀπόστολος ἐφ’ ἡμῶν γραφει· ‹‹ Βλέπομεν
γὰρ νῦν ὡς δι’ ἐσόπτρου (58), ›› κατ’ ἀνάκλασιν ἐπ’
αὐτοῦ ἑαυτοὺς γινώσκοντες, κάκ τοῦ ἐν ἡμῖν θείου
τὸ ποιητικὸν α’ίτιον , ὡς οἷόν τε, συνθεωροῦντες.
α( Ρ. 3⁸14 ED. POTTER, 316 ΕΙ). PARIS.
(£30)ch ἄρα. Ηἐ ms.,_ tbcjipa πολυμσίθεια νόον
ἔχει. 'SvLsun'c._-— Secundum_Menagium, loco jam
dicto, scribendum : ὡς ἄρα ἡ πολυμάθεια νόον οὐχὶ
διδάσκει ‹‹ quod multarum rerumlscientia mentem
non docet ξι» Malim vero, ὡς ἄρα ἤδη πολυμαθῆ νόον
ἔχειν, οὐ διδάσκει· ‹‹ Quod multarum rerum peritam
habere mentem. non docet. η Nam hoc prOpius ad
verba Clementis accedit: et eo modo Heracliti
dictum protulit Athenaeus sub finem libri xm;
Πουλυμέθημοσύνης, τῇςΔ _ οὐ _ Δδιενειιῖκτερον Δοὐδὲν,
Ἵππων ὁ Ῠᾶθεος· ⁸,ἀλλὰ καὶξΗῇορκλειτος 93:65
φησι.“π,ολυ’μαθῆ νόον ἔχειν, οὐ διδάσκειν. Καὶ ὁ Τί-
μων δὲ ἔφη’
Ἐν δὲ πλατυσμὸς
Πουλυμαθημοσῦνης, τῆς οὐ κενεώτερον ἄλλο.
(ι Multa variaque doctrina. qua nil est vanius,
dixit Hippon, atheus :4 divinus autem Heraclitus,
nihil docere, ait. multiplici doctrina instructam
mentem. Quin et Timon dixit:
Inest autem amplificatio
Multap doctrina. qua nil vanius est. ι
Plerique hoc _modo Heracliti sententiam proferunt
Πολυμῐαθιη νόον οὐκ Stidcxez"ut_Laerti_us principio
Heracliti ; Julianus imp.orat._6; Gelliuslib.ult.c.ult.
(51) Τούτους. Ηωο apud Platonem exstant libtv
De'repub. p. 667, itemque apud Theodoretum De
ΡΑτιιοι. Gn. Vill.