PG 83, col. 187
dem ex paterna processisse substantia, carnem au-
. tem ex Virgine esse confessi sunt. Quomodo igitur
Nicaani concilii nomen obtenditur, et nova inducun-
tur quaa nunquam nostri sensere majores? — Ejus—
dem ιο, contra Apollinarium.'Noli 145 igitur (45),
et tu, secundum naturam interpretari, quod pra:-
_ ter divinitatis naturam est. Nam etsi eredas a
Christo veram (44) carnem esse susceptam, et oll‘c-
ras tranfigurandum corpus (45) altaribus, non dis-
tinguas tamen naturam divinitatis et corporis, et
-tibi dicitur: ‹ Si recte offeras, non recte autem di-
vidas, peccasti, quiesce.“ (46). ι Divide enim (47) Β
quod meum, divide quod suum Verbi est. Ego quod
erat illius non habebam,et ille quod meum estnon
habebat. Suscepit quod meum est, ut impertiret
quod suum est. Suscepit non ut confunderet, sed
ut repleret.—Ejusdem, post pauca". Desinant ergo
dicere naturam Verbi in corporis naturam esse
mutatam, ne pari interpretatione videatur natura
Verbi in contagium mutata peccati. Aliud est enim
quod assumpsit, et aliud quod assumptum est.Virtus
venit in Virginem, sicut et angelus ad eam dixit:
ι Quia virtus Altissimi obumbrabit te ¹³. ι Sed na-
tum est corpus ex Virgine: et ideo cmlestis quidem
descensio, sed humana conceptio est. Non ergo ea-
dem carnis potuit esse divinitatisque natura.
σύμφθορος (5ί). Ἕτερον γάρ ἐστι τὸ προσλαϐὸν, καὶ ἔτερόν ἐστι τὸ προσληφθέν. Δύναμις ἦλθεν ἐπὶ
τὴν Παρθένον, ὡς ό ἄγγελος πρὸς αὐτὴν λέγει, ι Ὀτι δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι. ι Ἀλλ’ ἐκ τοῦ
σώματος ἦν τῆς Παρθένου τὸ τεχθέν ° καὶ διὰ τοῦτο, θεία μὲν ἡ κατάϐασις (55), η δὲ σύλληψις ἀνθρω-
πίνη. Οὐκ αὐτὴ οῦν ἠδύνατο τοῦ τε (56) σώματος πνεῦμα, καὶ τῆς θεότητος φύσις.
Sancti Basilii episwpi Cwsarew.
Ex oratione (48) de gratiarum actione. Quare cum
amicum lacrymis prosecutus est, naturae humanae
societatem ipse ostendit, etnos ab excessu in utram-
que partem liberavit, nec mollius frangi adversis,
nec sine sensu tristium esse permittens. Quemad-
modum igitur esuriit Dominus solido cibo ipsi ab-
sumpto, et sitiit bumiditate 146 in corpore exhau-
¹⁶ Dc inearn. sacram.,c. 4.
¹¹ Gen. tv, 7. "
μδ) Νοίὶᾼίςιξηιτ :- divin_. naturam est._ll:ec quidem
ab intcrpretationegGrmca haud parum dill'erunt, no-
luimus aut_em quidquam mutare, quia Latina cum
textu ed. Benedict. exactissime conveniunt.
(inperant. inserenda fuit haec vox, quae etiam
exstat iu edit. Bened.
(ῤ5) transfig. corpus. Miramur, ab editoribus Be-
nednin scholiohuic loco (t. ll, p. 709) subjecto,
serio defendi, Nostrumnpurn haec allegaret,
voluisse dogmati detranssubstaut iatione patrocinari.
Sed de; hac quzestione aptior crit dicendi locus
tomo V, si de [ide Theodoreti contra Garnerium
disputabimus.
(iifil) qcuiesce. Abest a textu Ambrosii in edit. Bc~
ξι. σ .
neu. I. (Σ.
47) enim. Pariter abest. l. (δ,
48) Oratione, seu potius llmuilia.
. tem ex Virgine esse confessi sunt. Quomodo igitur
Nicaani concilii nomen obtenditur, et nova inducun-
tur quaa nunquam nostri sensere majores? — Ejus—
dem ιο, contra Apollinarium.'Noli 145 igitur (45),
et tu, secundum naturam interpretari, quod pra:-
_ ter divinitatis naturam est. Nam etsi eredas a
Christo veram (44) carnem esse susceptam, et oll‘c-
ras tranfigurandum corpus (45) altaribus, non dis-
tinguas tamen naturam divinitatis et corporis, et
-tibi dicitur: ‹ Si recte offeras, non recte autem di-
vidas, peccasti, quiesce.“ (46). ι Divide enim (47) Β
quod meum, divide quod suum Verbi est. Ego quod
erat illius non habebam,et ille quod meum estnon
habebat. Suscepit quod meum est, ut impertiret
quod suum est. Suscepit non ut confunderet, sed
ut repleret.—Ejusdem, post pauca". Desinant ergo
dicere naturam Verbi in corporis naturam esse
mutatam, ne pari interpretatione videatur natura
Verbi in contagium mutata peccati. Aliud est enim
quod assumpsit, et aliud quod assumptum est.Virtus
venit in Virginem, sicut et angelus ad eam dixit:
ι Quia virtus Altissimi obumbrabit te ¹³. ι Sed na-
tum est corpus ex Virgine: et ideo cmlestis quidem
descensio, sed humana conceptio est. Non ergo ea-
dem carnis potuit esse divinitatisque natura.
σύμφθορος (5ί). Ἕτερον γάρ ἐστι τὸ προσλαϐὸν, καὶ ἔτερόν ἐστι τὸ προσληφθέν. Δύναμις ἦλθεν ἐπὶ
τὴν Παρθένον, ὡς ό ἄγγελος πρὸς αὐτὴν λέγει, ι Ὀτι δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι. ι Ἀλλ’ ἐκ τοῦ
σώματος ἦν τῆς Παρθένου τὸ τεχθέν ° καὶ διὰ τοῦτο, θεία μὲν ἡ κατάϐασις (55), η δὲ σύλληψις ἀνθρω-
πίνη. Οὐκ αὐτὴ οῦν ἠδύνατο τοῦ τε (56) σώματος πνεῦμα, καὶ τῆς θεότητος φύσις.
Sancti Basilii episwpi Cwsarew.
Ex oratione (48) de gratiarum actione. Quare cum
amicum lacrymis prosecutus est, naturae humanae
societatem ipse ostendit, etnos ab excessu in utram-
que partem liberavit, nec mollius frangi adversis,
nec sine sensu tristium esse permittens. Quemad-
modum igitur esuriit Dominus solido cibo ipsi ab-
sumpto, et sitiit bumiditate 146 in corpore exhau-
¹⁶ Dc inearn. sacram.,c. 4.
¹¹ Gen. tv, 7. "
μδ) Νοίὶᾼίςιξηιτ :- divin_. naturam est._ll:ec quidem
ab intcrpretationegGrmca haud parum dill'erunt, no-
luimus aut_em quidquam mutare, quia Latina cum
textu ed. Benedict. exactissime conveniunt.
(inperant. inserenda fuit haec vox, quae etiam
exstat iu edit. Bened.
(ῤ5) transfig. corpus. Miramur, ab editoribus Be-
nednin scholiohuic loco (t. ll, p. 709) subjecto,
serio defendi, Nostrumnpurn haec allegaret,
voluisse dogmati detranssubstaut iatione patrocinari.
Sed de; hac quzestione aptior crit dicendi locus
tomo V, si de [ide Theodoreti contra Garnerium
disputabimus.
(iifil) qcuiesce. Abest a textu Ambrosii in edit. Bc~
ξι. σ .
neu. I. (Σ.
47) enim. Pariter abest. l. (δ,
48) Oratione, seu potius llmuilia.