PG 84, col. 105
mandra Sancti Euprepii prope Antiochiam, eique A tantum regia, nec in Oriente solum, sed etiam in
scriptis semper, alloquio identidem fruebantur,
prout nempe Antiochiam, statis synodorum‘tempo—
ribus, veniebat. Ibique propter incredibilem om-
nium opinionem detinebatur aliquandiu, ut audien-
tium cupiditatem expleret. Inde arcta Nestorii
Theodoretigue necessitudo.Etsi tanta erat Theodo-
retum inter et Nestorium amicitia: necessitas, non
fuit tamen una utriusque indoles, eademque animi
propensio: Theodoreto sincera mens, Nestorio
subdola ; rem ipsam pietatis Theodoretus sectaba-
tur, Nestorius speciem : amicis ille pene serviebat, Β
ut dominis; iste utebatur tanquam mancipiis.
Verbo dicam, id esse voluit Theodoretus, quod
Nestorius videri.
Π. Fertur ³⁸ falsa quaedam de Nestorio fama,
quod, cum accitus ConstantinOpolim per Ciliciam
transiret, ubi Mopsuestia est, Theodorum Mopsue-
stia: praesulem admodum senem, quippe expletis
fere sex et triginta episcopatus annis, convenerit,
simulque agitaverit consilia de haeresi, quam uter-
que dudum in sinu fovebat, quamque Theodorus
etiam scriptis, sed hactenus pressis, mandarat,
151 pro tempore et loco aperienda : quando
nempe Nestorius tantam potentiam auctoritatemque
apud principum animos adeptus fuisset, iquanta ο
opus erat ad tam audax facinus tentandum. Id
quamvis ab Evagrio, auctore caeteroquin nobili,
tradatur, pugnat tamen cum ratione temporum:
nam diem extremum obierat Theodorus, prius-
quam de praeficiendo Ecclesiae Constantinopolitanze
Nestorio cogitaretur. Non enim prius cogitatum,
quam , defuncto Sisinnio, divideretur in partes
urbis regiae clerus, aliis alium praesulem volentibus.
Atqui defunctus est Sisinnius die 24 Decembris,
ann. 427, quo anno Theodori obitus contigit. Quo-
modo igitur Nestorius, qui, non ante Martium men-
sem anni 428, Constantinopolim per Ciliciam pe-
tiit, Theodorum convenire potuerit ?
Fuit porro Theodori Nestoriique hmresis inju-
'riosa supra‘modum Christo, Mariae Virgini, et toti Ι) soluta recens erat synodus autumnalis, remanse-
hominum generi: Christo enim invidebat divini-
tatem, Virgini nomen Deipartc, hominibus spem
salutis. Christum quippe asserebat non esse Deum
teipsa, sed purum hominem, Deo Verbo habitudine
solaeopulatum. Unde fit consequens, ut nec beata
Virgo peperisse Deum dici posset, nec homines
salutem sperare, ut qua: ab homine exspectari ne-
queat. Tantam impietatem, cum primum oppor-
tune potuit, qua concionibus, qua colloquiis, qua
malignis artibus sparsit Nestorius, non in urbe
’ζΕτδςι-ἰιιε Ιίὺέ ι, cap. 2.
{Non -ἱ pum. Eamde'm sententiam ⁸ἰῃ Notis ad Joannis Antiocheni epistolam (_e_d_i‘t. prioris p. 5.9), quas
{qu dabimus, tuetur Garnerius; sed in dissftertiavfedit. prioris pag. 469 et tm, 'de rei veritate du-
m“. ΡΑτιιοι. Gn. LXXXIV.
scriptis semper, alloquio identidem fruebantur,
prout nempe Antiochiam, statis synodorum‘tempo—
ribus, veniebat. Ibique propter incredibilem om-
nium opinionem detinebatur aliquandiu, ut audien-
tium cupiditatem expleret. Inde arcta Nestorii
Theodoretigue necessitudo.Etsi tanta erat Theodo-
retum inter et Nestorium amicitia: necessitas, non
fuit tamen una utriusque indoles, eademque animi
propensio: Theodoreto sincera mens, Nestorio
subdola ; rem ipsam pietatis Theodoretus sectaba-
tur, Nestorius speciem : amicis ille pene serviebat, Β
ut dominis; iste utebatur tanquam mancipiis.
Verbo dicam, id esse voluit Theodoretus, quod
Nestorius videri.
Π. Fertur ³⁸ falsa quaedam de Nestorio fama,
quod, cum accitus ConstantinOpolim per Ciliciam
transiret, ubi Mopsuestia est, Theodorum Mopsue-
stia: praesulem admodum senem, quippe expletis
fere sex et triginta episcopatus annis, convenerit,
simulque agitaverit consilia de haeresi, quam uter-
que dudum in sinu fovebat, quamque Theodorus
etiam scriptis, sed hactenus pressis, mandarat,
151 pro tempore et loco aperienda : quando
nempe Nestorius tantam potentiam auctoritatemque
apud principum animos adeptus fuisset, iquanta ο
opus erat ad tam audax facinus tentandum. Id
quamvis ab Evagrio, auctore caeteroquin nobili,
tradatur, pugnat tamen cum ratione temporum:
nam diem extremum obierat Theodorus, prius-
quam de praeficiendo Ecclesiae Constantinopolitanze
Nestorio cogitaretur. Non enim prius cogitatum,
quam , defuncto Sisinnio, divideretur in partes
urbis regiae clerus, aliis alium praesulem volentibus.
Atqui defunctus est Sisinnius die 24 Decembris,
ann. 427, quo anno Theodori obitus contigit. Quo-
modo igitur Nestorius, qui, non ante Martium men-
sem anni 428, Constantinopolim per Ciliciam pe-
tiit, Theodorum convenire potuerit ?
Fuit porro Theodori Nestoriique hmresis inju-
'riosa supra‘modum Christo, Mariae Virgini, et toti Ι) soluta recens erat synodus autumnalis, remanse-
hominum generi: Christo enim invidebat divini-
tatem, Virgini nomen Deipartc, hominibus spem
salutis. Christum quippe asserebat non esse Deum
teipsa, sed purum hominem, Deo Verbo habitudine
solaeopulatum. Unde fit consequens, ut nec beata
Virgo peperisse Deum dici posset, nec homines
salutem sperare, ut qua: ab homine exspectari ne-
queat. Tantam impietatem, cum primum oppor-
tune potuit, qua concionibus, qua colloquiis, qua
malignis artibus sparsit Nestorius, non in urbe
’ζΕτδςι-ἰιιε Ιίὺέ ι, cap. 2.
{Non -ἱ pum. Eamde'm sententiam ⁸ἰῃ Notis ad Joannis Antiocheni epistolam (_e_d_i‘t. prioris p. 5.9), quas
{qu dabimus, tuetur Garnerius; sed in dissftertiavfedit. prioris pag. 469 et tm, 'de rei veritate du-
m“. ΡΑτιιοι. Gn. LXXXIV.