PG 84, col. 107
alteri, in qua idern fere argumentum de Virgine Α modo sola ratio haberetur objectionum, quas no-
Vill. Nestorius, ut erat prae superbia impatiens
pcenitentias, atque etiam admonitionis, sprevit amica
Orientalium consilia, sprevit et imperium sedis
apostolicae, quod legati (Egyptii Constantinopolim
appulsi detulerant : contentam enim litteris, tum
Ctelestini summi pontificis, tum Cyrilli Alexandrini
episcopi. denuntiationem, callide irritam reddiderat.
Efl‘ecerat enim suis artibus, ut Theodosius impe-
rator generalem synodum Ephesi habendam indi—
ceret, et evocatoria sanctione caveret, ne quid in-
terim in alterutram partem tentaretur ; sed causa Β Nam cum primum anathematismum reprehenderet,
integra deferretur ad episcopos rite congregatos.
153 Sanctionem vafer haereticus, priusquam res,
de qua litteris a Joanne didicerat, in urbe regia
innotesceret, aulicorum ope auro suo corruptorum
subripuerat. eaque arte summi pontificis senten-
tiam synodicamqtte Cyrilli cum suis duotlecim ca-
,pitulis ludificaverat. ld ausus est, quae fuit hominis
impudentia, datis ad sanctum Caelestinum litteris,
non obscure innuere. ι I‘iissimis, inquit “, impe-
ratoribus placuit, Domino adjuvante, etiam syno-
dum inexcusabiliter totius orbis terrarum indicere
propter inquisitionem aliarum rerum ecclesiasti-
carum: nam dubitationem verborum non aestimo
habituram inquisitionem difficilem, nec impedi—
mento esse futuram ad tractatum divinitatis Do-
mini lesu. ι
Sed cum intelligeret sparsa per urbem fuisse
Cyrilli capitula, una cum litteris Romana: et [Egy-
ptiae synodi, magnasque inde animorum etiam in
aula conversiones elIici, nec suis se concionibus
duabus id peregisse, quod moliretur, anathema-
tismos Cyrilli primum in ipsa urbe regia contra-
riis anathematismis refellit. Deinde, missis Antio-
chiam synodicarum exemplis, Joannem rogavit ut
ι duobus sui concilii viris, Theodoreto Cyrensi
et Andrea Samosateno, capita duodecim a Cyrillo
praescripta curaret argui, qhasi Apollinaris impie—
tatem continerent. Joannis mandato uterque paruit:
am" tamen alius’ Theo‘lowms nempe acerbius: D miserabilis quaedam concursio causarum. Erat ipsi
remissius Andreas : siquidem ille conviciis atque
etiam calumniis non abstinuit, iste objecit tantum
voces, quas putaret inconsiderate prolatas. Theo-
doretus Cyrillum velut haareticum aggressus est ;
Andreas, quem catholicum agnoscebat, pene in-
vitus vexabat: atque hinc forsitan etl'ectum ut,
quo tempore veniretur ad concilium, qui campus
quidam certaminis futurus erat, Cyrensis advola-
verit pugna: avidus, Sam’osatenus morbum simu-
laverit, ue veniret eo, ubi necessitas foret veritatis
impugnanda. Ita de Andrea opinari par esset, si
³⁸ Parte ιι Operam Marii Mercatoris. (P. 81 edit. Garn.). ⁸⁷ 1n Hodego, cap. 22.
Vill. Nestorius, ut erat prae superbia impatiens
pcenitentias, atque etiam admonitionis, sprevit amica
Orientalium consilia, sprevit et imperium sedis
apostolicae, quod legati (Egyptii Constantinopolim
appulsi detulerant : contentam enim litteris, tum
Ctelestini summi pontificis, tum Cyrilli Alexandrini
episcopi. denuntiationem, callide irritam reddiderat.
Efl‘ecerat enim suis artibus, ut Theodosius impe-
rator generalem synodum Ephesi habendam indi—
ceret, et evocatoria sanctione caveret, ne quid in-
terim in alterutram partem tentaretur ; sed causa Β Nam cum primum anathematismum reprehenderet,
integra deferretur ad episcopos rite congregatos.
153 Sanctionem vafer haereticus, priusquam res,
de qua litteris a Joanne didicerat, in urbe regia
innotesceret, aulicorum ope auro suo corruptorum
subripuerat. eaque arte summi pontificis senten-
tiam synodicamqtte Cyrilli cum suis duotlecim ca-
,pitulis ludificaverat. ld ausus est, quae fuit hominis
impudentia, datis ad sanctum Caelestinum litteris,
non obscure innuere. ι I‘iissimis, inquit “, impe-
ratoribus placuit, Domino adjuvante, etiam syno-
dum inexcusabiliter totius orbis terrarum indicere
propter inquisitionem aliarum rerum ecclesiasti-
carum: nam dubitationem verborum non aestimo
habituram inquisitionem difficilem, nec impedi—
mento esse futuram ad tractatum divinitatis Do-
mini lesu. ι
Sed cum intelligeret sparsa per urbem fuisse
Cyrilli capitula, una cum litteris Romana: et [Egy-
ptiae synodi, magnasque inde animorum etiam in
aula conversiones elIici, nec suis se concionibus
duabus id peregisse, quod moliretur, anathema-
tismos Cyrilli primum in ipsa urbe regia contra-
riis anathematismis refellit. Deinde, missis Antio-
chiam synodicarum exemplis, Joannem rogavit ut
ι duobus sui concilii viris, Theodoreto Cyrensi
et Andrea Samosateno, capita duodecim a Cyrillo
praescripta curaret argui, qhasi Apollinaris impie—
tatem continerent. Joannis mandato uterque paruit:
am" tamen alius’ Theo‘lowms nempe acerbius: D miserabilis quaedam concursio causarum. Erat ipsi
remissius Andreas : siquidem ille conviciis atque
etiam calumniis non abstinuit, iste objecit tantum
voces, quas putaret inconsiderate prolatas. Theo-
doretus Cyrillum velut haareticum aggressus est ;
Andreas, quem catholicum agnoscebat, pene in-
vitus vexabat: atque hinc forsitan etl'ectum ut,
quo tempore veniretur ad concilium, qui campus
quidam certaminis futurus erat, Cyrensis advola-
verit pugna: avidus, Sam’osatenus morbum simu-
laverit, ue veniret eo, ubi necessitas foret veritatis
impugnanda. Ita de Andrea opinari par esset, si
³⁸ Parte ιι Operam Marii Mercatoris. (P. 81 edit. Garn.). ⁸⁷ 1n Hodego, cap. 22.