PG 84, col. 670
perturbemur. Εgo vero trepido, nc per eos circa
ipsas res illud confirmetur somnium, quod non ante
multum quidem tempus vidi, nimis autem coarctat
meam animam. Videbam namque me esse cum tua
religiositate, præsentibus aliis quibusdam non
pancis episcopis; loquens vero ad me dicebs ʼ,
Apollinarium hæreticum vivere. Me autem sæpius
cum admiratione interrogante, si vere viveret,
confirmabas eumdem virum superesse. Verum quo-
dammodo, improvise utique, in domum quuamdam
facti sumus, in qua Apollinarius senex valde jacebat
in lecto. Oportebat antem nos ad viri ipsius venire
colloquium. Quod dum esset futurum, ipse ad au-
rem mihi dixisti, quod ille impius nunquam per-
suaderetur acquiescere his quæ dicebantur a nobis.
Ego vero alterum quemdam præter ipsum sedentem
videns dicebam, quod ipse esset causa ut Apollina-
rius nostris verbis minime lecterctur. Dum vero
venimus ad colioquendum ego ct sanctitas tua, se-
des autem ego portabam tam mihi, quam tuæ
sanctitati, juxta illiuslectum subito video Apollina-
rium quidem stantem, et eulogias dispertientem,
sanctissimum vero Joannem jacentem in lecto, et
suscipientem ab eo; deinde et tuam religiositatem
supponentem ci manus, propter condescensionems
inique coactam. Ego autem stans ad mcipsum di-
cebam: « Qualis est condescensio ista? in sanctum
Spiritum peccat. In ipsam Domini inhumanationem
impia est. Et qualis est ista condescensio? » Et
hæc dicens evigilavi. Et oro ut phantasia sit som-
nium hoc, ct nihil significans.
poῃ cuPeT LX Is.
Epistola heodoreti episcopi, scripta ad Acacium Ber-
rhææ episcopum, de litteris quæ ab aÆgypto vene-
runt ad eumdem Acacium.
Ego quidem non solum vocatus, sed etiam nom
vocatus, vcllem scmper venire juxta tuam sancti-
tatem. Τantum autem ab hac intentione delinquo,
ut nec tuæ possim sanctitatis litteris obaudire.
Rursus enim languor mihi valide supervenit, et
pessimum Τercranium post regressum de montuo-
sis partibus incidi. Super hæc et magænificentissimus
atque gloriosissimus magister militum hic est,
propter quod et veniam peto. Et innotesco tuæ
sanctitati quod in litteris, quæ ab Alexandria di-
rectæ sunt, invenerim ca quidem, quæ ab eo dogma-
ticc dicta sunt, contraria his quæ olim sunt ab eo
exposita; consona vero magis doctrinæ Patrum.
Et valde affectus sum, et laudavi Dominum Chri-
stum super mutatione, quæ facta est per tuæ san-
ctitatis admonitiones. Aliquas vero partes epistolæ
multis vidi volutionibuset multiloquiis fslsis plenas.
Nam dum oporteret a nobis sex positas propositio-
nes , cum breves essent, approbari ab co, nescio
V AIRIoRI NOC.
³ ordinent. Id est, alium in sede mea constituant episcopum. B, ¹sc pos. propeit. Vide supra,
ipsas res illud confirmetur somnium, quod non ante
multum quidem tempus vidi, nimis autem coarctat
meam animam. Videbam namque me esse cum tua
religiositate, præsentibus aliis quibusdam non
pancis episcopis; loquens vero ad me dicebs ʼ,
Apollinarium hæreticum vivere. Me autem sæpius
cum admiratione interrogante, si vere viveret,
confirmabas eumdem virum superesse. Verum quo-
dammodo, improvise utique, in domum quuamdam
facti sumus, in qua Apollinarius senex valde jacebat
in lecto. Oportebat antem nos ad viri ipsius venire
colloquium. Quod dum esset futurum, ipse ad au-
rem mihi dixisti, quod ille impius nunquam per-
suaderetur acquiescere his quæ dicebantur a nobis.
Ego vero alterum quemdam præter ipsum sedentem
videns dicebam, quod ipse esset causa ut Apollina-
rius nostris verbis minime lecterctur. Dum vero
venimus ad colioquendum ego ct sanctitas tua, se-
des autem ego portabam tam mihi, quam tuæ
sanctitati, juxta illiuslectum subito video Apollina-
rium quidem stantem, et eulogias dispertientem,
sanctissimum vero Joannem jacentem in lecto, et
suscipientem ab eo; deinde et tuam religiositatem
supponentem ci manus, propter condescensionems
inique coactam. Ego autem stans ad mcipsum di-
cebam: « Qualis est condescensio ista? in sanctum
Spiritum peccat. In ipsam Domini inhumanationem
impia est. Et qualis est ista condescensio? » Et
hæc dicens evigilavi. Et oro ut phantasia sit som-
nium hoc, ct nihil significans.
poῃ cuPeT LX Is.
Epistola heodoreti episcopi, scripta ad Acacium Ber-
rhææ episcopum, de litteris quæ ab aÆgypto vene-
runt ad eumdem Acacium.
Ego quidem non solum vocatus, sed etiam nom
vocatus, vcllem scmper venire juxta tuam sancti-
tatem. Τantum autem ab hac intentione delinquo,
ut nec tuæ possim sanctitatis litteris obaudire.
Rursus enim languor mihi valide supervenit, et
pessimum Τercranium post regressum de montuo-
sis partibus incidi. Super hæc et magænificentissimus
atque gloriosissimus magister militum hic est,
propter quod et veniam peto. Et innotesco tuæ
sanctitati quod in litteris, quæ ab Alexandria di-
rectæ sunt, invenerim ca quidem, quæ ab eo dogma-
ticc dicta sunt, contraria his quæ olim sunt ab eo
exposita; consona vero magis doctrinæ Patrum.
Et valde affectus sum, et laudavi Dominum Chri-
stum super mutatione, quæ facta est per tuæ san-
ctitatis admonitiones. Aliquas vero partes epistolæ
multis vidi volutionibuset multiloquiis fslsis plenas.
Nam dum oporteret a nobis sex positas propositio-
nes , cum breves essent, approbari ab co, nescio
V AIRIoRI NOC.
³ ordinent. Id est, alium in sede mea constituant episcopum. B, ¹sc pos. propeit. Vide supra,