PG 84, col. 711
nitsti. De meo autemo domino sanctissimso et Deo
amicissimo episcopo Alexandro rogamus tuum san-
ctum caput, ut tua utens consueta sspientia susti-
neas patienter. Credimus enim, quod et ipse nsa
nobiscum voluntate consentiat: etsi nunc ambigit,
asbtilitatem nnaominum quæsens, ac mainimæ intd-
focta confessione contentuus.
Hanc quoque scripturam er nomine heodorcti epi-
scopi intersertt frenæus. Quæ utrum sit pera , ne-
scimus: quippe quam viventi ct ⁶ eullus legitur οὸ-
jecisse, vcl docuisse quod ejus ?ʼ sit. Nrc tamaen mihi,
si ejus est, incrcusabilis, fateor, vidctur cpistola. Nans
qnod pro omnibus potuerit rectr fidei inrentione
conscribi, illud ostendit, quod landet fidem uuitiræ
epistolæ bcati Cgrilli, quam non solus, ut probavimns,
exsecratur Alecander. 749 Sed nec ullus aius ap-
probavit eorum, qui cum Nestorio separati aὸ Eccle-
sina remansere. Quod autem in dejcctionem Nestorii
non consentiat ad præsens, hoc ci commmune cum cæ-
reris episcopis. Et prius fuit, et post non parva in
parte tunc usque permanserat concilio Qrientis : quo-
rum nullus quasi ab hærcticis tunc reversus cst ppœ-
nitens, quia suficiebat Ecclesiæ Dei cos mutare
santentiam. Aliud porro est de persona, aliud de fide
non recta sentire. Sicut aliud est ipsum malum furti
laudare, et aliud nondum tibi compertum furem
quasi insontem, eo quod insontem putaveris, vindicare.
Similis de dogmate ratio est. Nam non solum de Τheο-
dosio tunc principe, sed et de aliis pluribus legitur,
imo ct de sanctis Cælestino papa et Cgrillo Alexran-
drino, quod npprobaverint ejus ⁴injtia: quippe cuem
tantæ civitati, sicut et scripta eorum loquuntur, coπ-
senserant præsidera, dum prcsbgter Antiochiæ fueritς
euod canones nisi pro maqnis doctrinæ ac morum me-
ritis non permisissent. Τalis vero nt adhuc apud
Orientales tunc usqne putarctur, idcirco contigit, quia
negjabat se in Constantinopoli talia prædicasse, qua-
fia vulgabantur. Et insuper Joanni Antiochenp ⁵
episcopo rescribens, et Dei genitricem clarissime dice-
rat, et alia, quæ illum scribere potuisse mirantur,
qui ipsalegerunt. Et quod est amplius, ipsi fidei apud
Ephessms se assensisse conscripsit, quæ communiter
in unitivis Cgrilli et Joannis, medianre Paulo epi-
scopo, litteris continetur; in cuam tamen ficte consen-
sisse Nestorius postea deprehensus est: quippe cnjus
complces, quorum unus est istefrenæus, hanc fidsi
confessionem clarissime arguunt, quam tantopere
Τhrodoretus laudat. Nam reprehendens hic ipse lre-
næus supra scriptam heodoreti epistolam, et contrα
hanc laudans Afexandri, sic ait: Divino ardens xelo
VAAiotd8 NoÆ.
apud M. ʼ quod qjus, IM. cujus.
cxstat supra. (Epp. 4l). 8. V⁶ Epinola, ctc. IHc vcrba csnc lrenri, docet annotatio posita in finc superioris
epistolæ. I8. trbarh. hfra cap. 0 scriptum est Marbathimas Alibi (cap. 167) Harbath, mcum montem. I.
AOuONITIO NECESSARIA.
titulo cspitis 96 hsbes exemuplum, scito verba esse lrenæi.
amicissimo episcopo Alexandro rogamus tuum san-
ctum caput, ut tua utens consueta sspientia susti-
neas patienter. Credimus enim, quod et ipse nsa
nobiscum voluntate consentiat: etsi nunc ambigit,
asbtilitatem nnaominum quæsens, ac mainimæ intd-
focta confessione contentuus.
Hanc quoque scripturam er nomine heodorcti epi-
scopi intersertt frenæus. Quæ utrum sit pera , ne-
scimus: quippe quam viventi ct ⁶ eullus legitur οὸ-
jecisse, vcl docuisse quod ejus ?ʼ sit. Nrc tamaen mihi,
si ejus est, incrcusabilis, fateor, vidctur cpistola. Nans
qnod pro omnibus potuerit rectr fidei inrentione
conscribi, illud ostendit, quod landet fidem uuitiræ
epistolæ bcati Cgrilli, quam non solus, ut probavimns,
exsecratur Alecander. 749 Sed nec ullus aius ap-
probavit eorum, qui cum Nestorio separati aὸ Eccle-
sina remansere. Quod autem in dejcctionem Nestorii
non consentiat ad præsens, hoc ci commmune cum cæ-
reris episcopis. Et prius fuit, et post non parva in
parte tunc usque permanserat concilio Qrientis : quo-
rum nullus quasi ab hærcticis tunc reversus cst ppœ-
nitens, quia suficiebat Ecclesiæ Dei cos mutare
santentiam. Aliud porro est de persona, aliud de fide
non recta sentire. Sicut aliud est ipsum malum furti
laudare, et aliud nondum tibi compertum furem
quasi insontem, eo quod insontem putaveris, vindicare.
Similis de dogmate ratio est. Nam non solum de Τheο-
dosio tunc principe, sed et de aliis pluribus legitur,
imo ct de sanctis Cælestino papa et Cgrillo Alexran-
drino, quod npprobaverint ejus ⁴injtia: quippe cuem
tantæ civitati, sicut et scripta eorum loquuntur, coπ-
senserant præsidera, dum prcsbgter Antiochiæ fueritς
euod canones nisi pro maqnis doctrinæ ac morum me-
ritis non permisissent. Τalis vero nt adhuc apud
Orientales tunc usqne putarctur, idcirco contigit, quia
negjabat se in Constantinopoli talia prædicasse, qua-
fia vulgabantur. Et insuper Joanni Antiochenp ⁵
episcopo rescribens, et Dei genitricem clarissime dice-
rat, et alia, quæ illum scribere potuisse mirantur,
qui ipsalegerunt. Et quod est amplius, ipsi fidei apud
Ephessms se assensisse conscripsit, quæ communiter
in unitivis Cgrilli et Joannis, medianre Paulo epi-
scopo, litteris continetur; in cuam tamen ficte consen-
sisse Nestorius postea deprehensus est: quippe cnjus
complces, quorum unus est istefrenæus, hanc fidsi
confessionem clarissime arguunt, quam tantopere
Τhrodoretus laudat. Nam reprehendens hic ipse lre-
næus supra scriptam heodoreti epistolam, et contrα
hanc laudans Afexandri, sic ait: Divino ardens xelo
VAAiotd8 NoÆ.
apud M. ʼ quod qjus, IM. cujus.
cxstat supra. (Epp. 4l). 8. V⁶ Epinola, ctc. IHc vcrba csnc lrenri, docet annotatio posita in finc superioris
epistolæ. I8. trbarh. hfra cap. 0 scriptum est Marbathimas Alibi (cap. 167) Harbath, mcum montem. I.
AOuONITIO NECESSARIA.
titulo cspitis 96 hsbes exemuplum, scito verba esse lrenæi.