PG 85, col. 1029
παραρυέντος τοῦ ούρανοῦ πέρι , εἴτε κατὰ σπουδὴν
αὐτοῦ , είτε τῆς ἀκολουθίας τῶν λεγομένων καὶ τῆς
ἁρμονίας ἀπαιτούσης (οὐ γὰρ δὴ ὲπιμέμνημαι τοῦτό
γε) τοιαύτην τινὰ πρότασιν ἐποιεῖτο.
ΑΜΜΩΝῘΟΣ. Καλὸν 6 οὐρανὸς χρῆμα καταφαί-
νεται, ἢ οῦς
ΧΡιΣτιΑΝοΣ. Καλὸν, ἦν δ’ ὲγὼ.
ΑΜΜ. ’Λγαθδς δὲ καὶ 6 τούτου Δημιουργός;
ΧΡΙΣΤ. Πῶς γὰρ οῦ ;
AMM. El τοίνυν, ἦ δ’ ὂς μὲν, 6 οὐρανὸς, (62) ἀγαθὸς
δὲ καὶ ὁ τοῦδε τοῦ παντὸς Πατὴρ καὶ Ποιητὴς, πῶς
οῦ τὸ καλὸν τῷ ἁγαθῷ τὸν ἅπαντα αἰῶνα συνέπε-
σθαι καὶ συνεζεῦχθαι Χριστιανῶν βούλονται παῖ·
δες (6'5); Καὶ εἰ καλὸν (64), ὥσπερ οῦν ὡμολόγηται,
τόδε τὺ πᾶν, πῶς τὸ καλῶς ἔχον καὶ ἁρμοσθὲν εὖ,
λύειν ἐθέλειν, οὐ κακοῦ (65) ςὸπερ διανοεῖσθαι περὶ
τοῦ Πρώτου ἐκείνου οὗθ’ ὅλως (66) θέμις. Φθόνος
⁷ γὰρ ἔξω τάγαθοῦ καὶ ἑνός (67)· καὶ παντὸς δὲ θείου
χοροῦ. Ἥ οὐ φαίνεται ; ’
ΧΡΙΣΤ. Πάνυ γε.
ΔΜΜ. Καὶ τοῦτό γε ἄθρει.
ΧΡΙΣΤ. Τὸ ποῖον δή;
AMM. Ἀγαθὸν τὸν Θεὸν συνομολογοῦσι ;
ΧΡΙΣΤ. Πῶς γὰρ ob;
AMM. Καλὸν δὲ καὶ τὸ «av;
serui. δεῇ-ι Οὐδὲ rip 6 Αἰγύπτιος τῷ Νείλῳ θαῤῥεί
ὅνῳ, οὐδὲ παραδίδωσιν αὐτῷ, τὰ σπέρματα, πρὶν
ονῳ, ουοε πα αοιοωσιν αυτῳ τα σπέρματα, πρὶν
ξτῷ ἀρότρῳ ,ἕεύξῃ βοῦν, πρὶν ,τέμῃ αὔλακα, πρὶν
πονῆσῃ’ μακρά - surpere τοῦτο ήδη έκαλεί τὸν πο-
ταμδνἚὰτὶ τὰ αὑτοῦ ἔργα · αὕτη μίξις τοῦ ποταμοῦ
προς γεῳργίαν ιιιαὶ ngrata}. πρὸς ξπόνους καὶξκαρπῶν
,πρὸς ’ταλαιπωρίαντᾼϐιιί deargttione inundationem
priet-edente contradicunt alii. BA.
(61) Ἐν ὑψηλῷ τινι ,βήματι σοφιστικῶς μάλα
καί σοϐαρῶς. βήμ.. qui prOprie θρόνος. Σοῲιστι-
κῶς · nempe κουφολόγον οἱ σοφισταὶ χρῆμα καὶ ἁλα-
ζὼν Ἰτέχνη · PhiIOStr. lib. vu, c. 8. Easdem ταὼς
ποικί ου;.δόΞη καὶ μαθηταῖς ἐπαιρομένους ὡς πτε-
ποικίλουξ, δόξῃ καὶ μαθηταῖςίὲπαιρομένουςῄὡς ms-
ῐς · Die I’rus. orat. xu, 572. Sed quantulacunque
ις · υιο rrus. orat. xu, οη. ben quantulacunque
62m ad Platonem et Isocratem. ΤΑιι. Arrogantissi-
mum hominum genus etiam de loco professionisisu-
blimi quatrebapt auctoritatem sibi. Parissime The-
mistius initio PliilOSOphi Orat. 2LT! δὲ συνέχεσθε
ὑπὸ θάμϐους ;_ ὅτι που ύμῖν καινὸν καὶ ἀλλόκοτον
καταφαίνεται ἄνδρα τοῦ φιλοσ
E‘i‘i..‘i".‘.‘.~i§.°‘f?if§i?fi
καταφαινεται ανορα του φιΑοσ ιας ονοματος αςιου ·
rem: es ‘5,4&f“??"‘£9.é“’9°7‘;g°“ mtvftvraifieew
ἐπὶ Μθρόνου τινὸς ⁸ὑψηλοῦ μάλα σοφιστικῶς καὶ σο-
θαρῶς μέλλοντα ὑμᾶς προκαλέσασθαι. Vide elegan-
tissimum et doctissimum Cresollii Theatrum lib'. tu,
cap. 15. Σοφιστικῶς. Persuasione sapientia: sibi
soli placentem timidumque, qualemj‘heophpstum
suuni salse inducit et erudit [Encas Gazaaus ΒΑ.
(62) (1054), El τοίνυν, ἦ δ’ ὃς, καλὸν μὲν
χρῆμα 6 οὐ. -
(63) Fuerat Christianus hic sophista; inde nog
verat'doetrinam ipsorum, et scelerato animo ad
subvertendam procedebat, ut facileex hoeopus_culo
colligas. Non autem persona haec Amuionium Sac-
caincoanomento ferre potest, ut nonnulli incensis
derate putant. ls enim, cognomentum a saccis suis
nactus,’longe ante hujus scriptoris tempera vixit,
αὐτοῦ , είτε τῆς ἀκολουθίας τῶν λεγομένων καὶ τῆς
ἁρμονίας ἀπαιτούσης (οὐ γὰρ δὴ ὲπιμέμνημαι τοῦτό
γε) τοιαύτην τινὰ πρότασιν ἐποιεῖτο.
ΑΜΜΩΝῘΟΣ. Καλὸν 6 οὐρανὸς χρῆμα καταφαί-
νεται, ἢ οῦς
ΧΡιΣτιΑΝοΣ. Καλὸν, ἦν δ’ ὲγὼ.
ΑΜΜ. ’Λγαθδς δὲ καὶ 6 τούτου Δημιουργός;
ΧΡΙΣΤ. Πῶς γὰρ οῦ ;
AMM. El τοίνυν, ἦ δ’ ὂς μὲν, 6 οὐρανὸς, (62) ἀγαθὸς
δὲ καὶ ὁ τοῦδε τοῦ παντὸς Πατὴρ καὶ Ποιητὴς, πῶς
οῦ τὸ καλὸν τῷ ἁγαθῷ τὸν ἅπαντα αἰῶνα συνέπε-
σθαι καὶ συνεζεῦχθαι Χριστιανῶν βούλονται παῖ·
δες (6'5); Καὶ εἰ καλὸν (64), ὥσπερ οῦν ὡμολόγηται,
τόδε τὺ πᾶν, πῶς τὸ καλῶς ἔχον καὶ ἁρμοσθὲν εὖ,
λύειν ἐθέλειν, οὐ κακοῦ (65) ςὸπερ διανοεῖσθαι περὶ
τοῦ Πρώτου ἐκείνου οὗθ’ ὅλως (66) θέμις. Φθόνος
⁷ γὰρ ἔξω τάγαθοῦ καὶ ἑνός (67)· καὶ παντὸς δὲ θείου
χοροῦ. Ἥ οὐ φαίνεται ; ’
ΧΡΙΣΤ. Πάνυ γε.
ΔΜΜ. Καὶ τοῦτό γε ἄθρει.
ΧΡΙΣΤ. Τὸ ποῖον δή;
AMM. Ἀγαθὸν τὸν Θεὸν συνομολογοῦσι ;
ΧΡΙΣΤ. Πῶς γὰρ ob;
AMM. Καλὸν δὲ καὶ τὸ «av;
serui. δεῇ-ι Οὐδὲ rip 6 Αἰγύπτιος τῷ Νείλῳ θαῤῥεί
ὅνῳ, οὐδὲ παραδίδωσιν αὐτῷ, τὰ σπέρματα, πρὶν
ονῳ, ουοε πα αοιοωσιν αυτῳ τα σπέρματα, πρὶν
ξτῷ ἀρότρῳ ,ἕεύξῃ βοῦν, πρὶν ,τέμῃ αὔλακα, πρὶν
πονῆσῃ’ μακρά - surpere τοῦτο ήδη έκαλεί τὸν πο-
ταμδνἚὰτὶ τὰ αὑτοῦ ἔργα · αὕτη μίξις τοῦ ποταμοῦ
προς γεῳργίαν ιιιαὶ ngrata}. πρὸς ξπόνους καὶξκαρπῶν
,πρὸς ’ταλαιπωρίαντᾼϐιιί deargttione inundationem
priet-edente contradicunt alii. BA.
(61) Ἐν ὑψηλῷ τινι ,βήματι σοφιστικῶς μάλα
καί σοϐαρῶς. βήμ.. qui prOprie θρόνος. Σοῲιστι-
κῶς · nempe κουφολόγον οἱ σοφισταὶ χρῆμα καὶ ἁλα-
ζὼν Ἰτέχνη · PhiIOStr. lib. vu, c. 8. Easdem ταὼς
ποικί ου;.δόΞη καὶ μαθηταῖς ἐπαιρομένους ὡς πτε-
ποικίλουξ, δόξῃ καὶ μαθηταῖςίὲπαιρομένουςῄὡς ms-
ῐς · Die I’rus. orat. xu, 572. Sed quantulacunque
ις · υιο rrus. orat. xu, οη. ben quantulacunque
62m ad Platonem et Isocratem. ΤΑιι. Arrogantissi-
mum hominum genus etiam de loco professionisisu-
blimi quatrebapt auctoritatem sibi. Parissime The-
mistius initio PliilOSOphi Orat. 2LT! δὲ συνέχεσθε
ὑπὸ θάμϐους ;_ ὅτι που ύμῖν καινὸν καὶ ἀλλόκοτον
καταφαίνεται ἄνδρα τοῦ φιλοσ
E‘i‘i..‘i".‘.‘.~i§.°‘f?if§i?fi
καταφαινεται ανορα του φιΑοσ ιας ονοματος αςιου ·
rem: es ‘5,4&f“??"‘£9.é“’9°7‘;g°“ mtvftvraifieew
ἐπὶ Μθρόνου τινὸς ⁸ὑψηλοῦ μάλα σοφιστικῶς καὶ σο-
θαρῶς μέλλοντα ὑμᾶς προκαλέσασθαι. Vide elegan-
tissimum et doctissimum Cresollii Theatrum lib'. tu,
cap. 15. Σοφιστικῶς. Persuasione sapientia: sibi
soli placentem timidumque, qualemj‘heophpstum
suuni salse inducit et erudit [Encas Gazaaus ΒΑ.
(62) (1054), El τοίνυν, ἦ δ’ ὃς, καλὸν μὲν
χρῆμα 6 οὐ. -
(63) Fuerat Christianus hic sophista; inde nog
verat'doetrinam ipsorum, et scelerato animo ad
subvertendam procedebat, ut facileex hoeopus_culo
colligas. Non autem persona haec Amuionium Sac-
caincoanomento ferre potest, ut nonnulli incensis
derate putant. ls enim, cognomentum a saccis suis
nactus,’longe ante hujus scriptoris tempera vixit,