PG 85, col. 1857
ΛΟΓΟΣ ΑΣΚΗΊΊΚΟΣ ΚΑΙ “AN? ΠΑΡΗΓΟΡΗΠΚΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ ΠΡΟΤΡΕΨΑΝΤΑΣ
ΜΟΝΛΧΟΥΣ, ΤΩΝ P’ ΚΕΦΑΛᾹΙΩΝ ΊΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΣΥΝΑΙΙΟΠΛΗΡΩΝ.
Μὴ θελήσῃς ποτε ὑπὲρ μοναχὸν, κοσμικον μακα-
ρίσαι, ἔχοντα γυναῖκα, καὶ παῖδας, καὶ ίλαρευόμε-
νον, διὰ τὸ εῦ ποιεῖν πολλοὺς, καὶ ἀφθόνως τὴν
ἐλεημοσύνην ἐργάζεσθαι, xal μηδέ ὅλως ὑπὸ τῶν
δαιμόνων πειράζεσθαι, νομίζων σεαυτὸν ἐκείνου
ὑπάρχειν ἐλάττονα πρὸς τὴν τοῦ Θεοῦ εὐαρέστησιν·
μηδέ ταλάνιζε σεαυτὸν, ὥσπερ ἀπολλύμενον. Ού
λέγω γάρ ὅτι ἀμέμπτως βιοῖς, προσκαρτερῶν μονα-
χοῖς, ἀλλ’ εἰ καὶ πάνυ ἁμαρτωλὸς τυγχάνεις, ή θλί-
ψις τῆς ψυχῆς σου καὶ ή κακοπάθεια, τιμιωτέρα
ἐστὶ παρά τῷ Θεῷ, τῆς τοῦ βιωτικοῦ ὑπερϐαλλούσης
ἀρετῆς. Ἠ λύπη σου ή πολλὴ, καὶ ή ἀθυμία, καὶ οί
στεναγμοὶ, καὶ ή ἀδημονία, καὶ τά δάκρυα, καὶ 6
τοῦ συνειδότος βασανισμὸς, καὶ ὴ ἀπορία τοῦ λο-
γισμοῦ, καὶ τδ κατακρίνεσθαι τῇ διανοίᾳ, καὶὸ
κοπετδς, καὶ 6 θρῆνος τοῦ νοὸς, καὶ 6 ὀλολυγμὸς
τῆς καρδίας, καὶ 6 συντριμμδς, καὶ ή ταλαιπωρία,
καὶ ή στυγνότης, καὶ ἡ ἐξουδένωσις, ταῦτα πάντα καὶ
τὰ τοιαῦτα, άπερ πολλάκις συμϐαίνει τοῖς εἰς τὴν
σιδηρᾶν κάμινον τῶν πειρασμῶν βαλλομένοις, τι-
μιὼτερά ἐστι καὶ εὐπροσδεκτότερα καθ’ ὑπερϐολὴν
τῆς εύαρεστήσεως τοῦ κοσμικοῦ. Πρόσεχε οῦν μὴ
ῦποπέσῃς τῇ μέμψει τῆς λεγούσης θείας Γραφῆς
ἐκ προσώπου σου, ὅτι Τί ὠφελήθημεν ἱκέται πορευ-
θέντες ἐνώπιον Κυρίου, καὶ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ δια-
τρίϐοντες άείς Δῆλον ὃτι πᾶς δοῦλος ἐγγὺς ὐπ-
ἀρχων οἰκοδεσπότου, ἐσθ’ ὅτε καὶ μάστιγας λαμϐά-
νει, καὶ κονδύλους, καὶ μέμψεις, καὶ όνειδισμούς ·
οἱ δὲ ἔξω ὅντες, τέως μακράν εἱσι τῶν πληγῶν ὼς
ἀλλότριοι, ἢνόθοι, ἢ ἀμελούμενοι. Τί οῦν ὠφελή-
θημεν, φησὶν, ἡμεῖς μὲν θλιϐεροῖς περιπίπτοντες
ψυχῇ τε καὶ σώματι, οἰ πάντοτε εὐχόμενοι τε καὶ
ψάλλοντες ⁸ οἱ δέ μήτε εὐχόμενοι, μήτε ἀγρυπνοῦν-
τες, χαίρουσι, καὶ εὐφραίνονται, καὶ⁹ κατευοδοῦνται,
καὶ εὐθύμως διεξάγουσιν τὸν βίονςι καὶ, ὡς λέγει
6 προφήτης, Ἰδοὺ ἀνοικοδομοῦνται οἷκοι ἀλλότριοι,
καὶ ἡμεῖς μακαρίζομεν ἀλλοτρίους; xal ἐπάγει
λέγων, Ταῦτα κατελάλησαν οἰ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, οἱ
τὴν γνῶσιν ἔχοντες. Ἀλλ’ ὅμως χρὴ εἰδέναι, ὄτι
οὐδὲν ξένον πάσχουσιν θλιϐόμενοι, καὶ διαφόρως
λυπούμενοι τὰ τοῦ Δεσπότω αὐτῶν ὑπομένοντες διὰ
πολλῶν πειρασμῶν. Ἤκουσαν γὰρ αὐτοῦ λέγοντος
ἐν τοῖς Εὐαγγελίοιςο ι Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι κλαύ -
σετε, καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς οῖ πλησίον μου,όδὲ
κόσμος χαρήσεται. ι Ἀλλ’ ἐτι μικρὸν, καὶ ἐπισκέψο-
μαι ὑμᾶς διὰ τοῦ Παρακλήτου, καὶ ἐκδιώξω τὴν
ἀθυμίαν ὑμῶν, καὶ ἀνακτήσομαι ὐμάς λογισμοῖς
οὐρανίου ζωῆς, καὶ ἀναπαύσειικ, καὶ δάκρυσι γλυ-
κεροίς, ὧν ὀλίγας ἡμέρας ἐστερήθητε πειραζόμενοιο
καὶ ἐπιδώσω ὑμῖν τὸν μασθὸν τῆς χάριτός μου, καθά
μήτηρ τῷ βρέφει τῷ κλαυθμμριζομένῳ , καὶ ἐν·
ΜΟΝΛΧΟΥΣ, ΤΩΝ P’ ΚΕΦΑΛᾹΙΩΝ ΊΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΣΥΝΑΙΙΟΠΛΗΡΩΝ.
Μὴ θελήσῃς ποτε ὑπὲρ μοναχὸν, κοσμικον μακα-
ρίσαι, ἔχοντα γυναῖκα, καὶ παῖδας, καὶ ίλαρευόμε-
νον, διὰ τὸ εῦ ποιεῖν πολλοὺς, καὶ ἀφθόνως τὴν
ἐλεημοσύνην ἐργάζεσθαι, xal μηδέ ὅλως ὑπὸ τῶν
δαιμόνων πειράζεσθαι, νομίζων σεαυτὸν ἐκείνου
ὑπάρχειν ἐλάττονα πρὸς τὴν τοῦ Θεοῦ εὐαρέστησιν·
μηδέ ταλάνιζε σεαυτὸν, ὥσπερ ἀπολλύμενον. Ού
λέγω γάρ ὅτι ἀμέμπτως βιοῖς, προσκαρτερῶν μονα-
χοῖς, ἀλλ’ εἰ καὶ πάνυ ἁμαρτωλὸς τυγχάνεις, ή θλί-
ψις τῆς ψυχῆς σου καὶ ή κακοπάθεια, τιμιωτέρα
ἐστὶ παρά τῷ Θεῷ, τῆς τοῦ βιωτικοῦ ὑπερϐαλλούσης
ἀρετῆς. Ἠ λύπη σου ή πολλὴ, καὶ ή ἀθυμία, καὶ οί
στεναγμοὶ, καὶ ή ἀδημονία, καὶ τά δάκρυα, καὶ 6
τοῦ συνειδότος βασανισμὸς, καὶ ὴ ἀπορία τοῦ λο-
γισμοῦ, καὶ τδ κατακρίνεσθαι τῇ διανοίᾳ, καὶὸ
κοπετδς, καὶ 6 θρῆνος τοῦ νοὸς, καὶ 6 ὀλολυγμὸς
τῆς καρδίας, καὶ 6 συντριμμδς, καὶ ή ταλαιπωρία,
καὶ ή στυγνότης, καὶ ἡ ἐξουδένωσις, ταῦτα πάντα καὶ
τὰ τοιαῦτα, άπερ πολλάκις συμϐαίνει τοῖς εἰς τὴν
σιδηρᾶν κάμινον τῶν πειρασμῶν βαλλομένοις, τι-
μιὼτερά ἐστι καὶ εὐπροσδεκτότερα καθ’ ὑπερϐολὴν
τῆς εύαρεστήσεως τοῦ κοσμικοῦ. Πρόσεχε οῦν μὴ
ῦποπέσῃς τῇ μέμψει τῆς λεγούσης θείας Γραφῆς
ἐκ προσώπου σου, ὅτι Τί ὠφελήθημεν ἱκέται πορευ-
θέντες ἐνώπιον Κυρίου, καὶ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ δια-
τρίϐοντες άείς Δῆλον ὃτι πᾶς δοῦλος ἐγγὺς ὐπ-
ἀρχων οἰκοδεσπότου, ἐσθ’ ὅτε καὶ μάστιγας λαμϐά-
νει, καὶ κονδύλους, καὶ μέμψεις, καὶ όνειδισμούς ·
οἱ δὲ ἔξω ὅντες, τέως μακράν εἱσι τῶν πληγῶν ὼς
ἀλλότριοι, ἢνόθοι, ἢ ἀμελούμενοι. Τί οῦν ὠφελή-
θημεν, φησὶν, ἡμεῖς μὲν θλιϐεροῖς περιπίπτοντες
ψυχῇ τε καὶ σώματι, οἰ πάντοτε εὐχόμενοι τε καὶ
ψάλλοντες ⁸ οἱ δέ μήτε εὐχόμενοι, μήτε ἀγρυπνοῦν-
τες, χαίρουσι, καὶ εὐφραίνονται, καὶ⁹ κατευοδοῦνται,
καὶ εὐθύμως διεξάγουσιν τὸν βίονςι καὶ, ὡς λέγει
6 προφήτης, Ἰδοὺ ἀνοικοδομοῦνται οἷκοι ἀλλότριοι,
καὶ ἡμεῖς μακαρίζομεν ἀλλοτρίους; xal ἐπάγει
λέγων, Ταῦτα κατελάλησαν οἰ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, οἱ
τὴν γνῶσιν ἔχοντες. Ἀλλ’ ὅμως χρὴ εἰδέναι, ὄτι
οὐδὲν ξένον πάσχουσιν θλιϐόμενοι, καὶ διαφόρως
λυπούμενοι τὰ τοῦ Δεσπότω αὐτῶν ὑπομένοντες διὰ
πολλῶν πειρασμῶν. Ἤκουσαν γὰρ αὐτοῦ λέγοντος
ἐν τοῖς Εὐαγγελίοιςο ι Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι κλαύ -
σετε, καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς οῖ πλησίον μου,όδὲ
κόσμος χαρήσεται. ι Ἀλλ’ ἐτι μικρὸν, καὶ ἐπισκέψο-
μαι ὑμᾶς διὰ τοῦ Παρακλήτου, καὶ ἐκδιώξω τὴν
ἀθυμίαν ὑμῶν, καὶ ἀνακτήσομαι ὐμάς λογισμοῖς
οὐρανίου ζωῆς, καὶ ἀναπαύσειικ, καὶ δάκρυσι γλυ-
κεροίς, ὧν ὀλίγας ἡμέρας ἐστερήθητε πειραζόμενοιο
καὶ ἐπιδώσω ὑμῖν τὸν μασθὸν τῆς χάριτός μου, καθά
μήτηρ τῷ βρέφει τῷ κλαυθμμριζομένῳ , καὶ ἐν·