PG 85, col. 853
Μῆτιν δὲ προύφαινον ἀπ’ αὐτῶν καὶ πόρον οἷον,
Κεύθοντα (11) κρυφίων πολυμέρμερον αίὲν ἀνωγὴν,
Ἐκ δὲ θυηπολίων μειλίγματα μοῦνον ἔχοντα·
Ἀλλα δὲ οὐκ ἀϊουσι καὶ ού σπονδῶν ἀλέγουσιν,
Ἀλλά μόνον φάεος τοῖσιν μέλει εὐρώεντος.
Ἀλλά καὶ ὣς ἐσίδον, ζοφερῆς οὗ εἵνεκα βουλῆς
Βαῖνον πειθόμενοι, ὅππως φάεος μεταδῶσιν
Ἀστρασιν οὐ φαέθουσι κεραννύμενοι κατά βαιόν.
Θάμϐος ἔχεν δέ με πάμπαν, ἐπεὶ μεσάτου ἐσόπωπα,
Ὀττι κεν ἠερίοις ζοφεροῖς ὃλὸοιο μέμηλεν.
Καὶ θέμιδας δ’ αὐτῶν μεγάλως θάμϐησα νοήσας,
’Δσπερ μεσσάτιον θέντ’ ἀλλήλοισιν ἔσεσθαι,
Ὅρκους πιστοτάτους γε φυλασσόμενοι κατά θυμόν.
Κεῖθι καὶ εὐσεσίη , φιλίη θ’ ἅμα, καὶ ταχυτῆτες,
Καὶ μῆτις σφεδανὴ, ὄφρ’ ἀλλήλοισι μιγεῖεν,
Ἦνπερ ἀγὸς κατέλεξε κακορραφίης ὑποθήμων·
Καὶ πινυτοὺς γὰρ ἔτευξεν, ἀπ’ ἠέρος είρύσας ἆσθμα,
Γλῶσσαν δ’ εὐεπίης, γαίης ἀπὸ φυτοκόμοιο,
Ἐκ δέ γε νερτερίων, δολομήχανα πάντα διδάξας.
Ἔνθεν βαλϐίδα κόσμου ὃλην κατερύει ἐπιϐήσας,
Καὶ φύσιος λελαθέσθαι ἄτερ (12) Θεοῦ εὐσεϐέοντος.
Κωτίλλων γὰρ ἃπαντα ἐς ἐμπορίην κατέθηκε,
Πάντα δέ γε σκεδάσας ἀλίτης κρατέει ἐπὶ γαίην.
Αὐτῷ μοι πείθεσθ’, ὅτι δαίμονα ἔδρακον αὐτὸν,
Λοιὸαῖς καὶ θυσίαις μειλιξάμενος πολέεσσι.
Πείθεσθ’, ὄττι καὶ αὑτὸν ἰδὼν ἐπέεσσι προσηύδων,
Καὶ φιλίων ἐπέων κείνου κλύον· ἐν δέ με πᾶσιν
Ἠίθεον προσέειπε καλὸν φύσει, ὥσπερ Ἰαμὸρὴν,
Μύστην δὲ κρατερὸν, κείνου ἀντάξιον ἔργων.
Καὶ δή μοι κατένευσεν ἀγὸν κόσμοιο τελεῦσαι
Αὐτῷ συμπονέοντα, ἐπεὶ βιοτῆς ἴδεν ἔργα.
Ἔνθεν κυδαίνων με κακῶν στίφος ἐγγυάλιξε
Λυπρὸν δαιμονίων, καὶ ἐκθριῦσκοντι ἔειπεν ’
Κυπριανὲ, κρατερός τις ἔφυς βροτός · ἐκ δὲ καθέδρης
Ἀνστάς προῦπεμψεν θάμσος δ’ όρόωσι παρέσχεν,
Ἔνθεν ὁμῶς γεραροί με τίον κείνου μάλα πάντες.
Μορφὴν δὲ χρυσῷ ἰνδάλλετο ἀνθεμόεντι (15),
Μαρμαρυγῇ γληνῶν κομόων · κορυφῇ δέ τ’ ἔπειτα
Στέμματ’ ἔχων πλοχμοῖσιν ἀρηρότα καὶ λιθάδεσσιν,
τΩν σέλας ἀγλαΐῃ κείνην κατεκόσμεε χώρην ο
Κόσμος δ’ εἵμαθ’ ὅμοιος · ἀτὰρ στρεφθεὶς χθόνα σεῖε.
Κύκλῳ δὲ κλισμῶν πολέες» στάσαν ἀσπιδιῶται,
Μορφὰς ἐς οὖδας ἔχοντες, ἀρηρότες εὖτε φάλαγγες,
Ἀστράπτων κατὰ κεῖνο πέδον, Θεὸς ὡς ἐν Ὀλύμπῳ,
Τείρεσι παμφαίνων, φυτηκομίην δ’ ἐπαέξων,
Πᾶσιν δ’ οἷσπερ ἔτευξε Θεὸς πανομοίια τεύχων,
Vers. 240
(10) Totum hunc locnin‘va‘lde obscurum , a vers.
nimirum 191, ad vers. 200, hisce verbis pertractat.
editio pag. 591. Obzoipoc διείλαντο αἰθέρα τρόποις
spumea]; ἑξηκονταπέντε, καὶ φύσιν ἕκαστον ἔχοντα
κοινωνὸν ἐνεργείας ὑλικῆς ,ᾐκοιὶΔ συμῦουλίςι χρωμέ-
νους τῇ τοῦ άρῄοντος διαταγῇ. καὶ παραμηνῦοντα τὴν
βουλὴν τοίς κινήμασι, καὶ, κρύπτοντα μυστικὴν ἐν-
‘V νυν, ηυιιιτνυινν ’ ηυι
Κεύθοντα (11) κρυφίων πολυμέρμερον αίὲν ἀνωγὴν,
Ἐκ δὲ θυηπολίων μειλίγματα μοῦνον ἔχοντα·
Ἀλλα δὲ οὐκ ἀϊουσι καὶ ού σπονδῶν ἀλέγουσιν,
Ἀλλά μόνον φάεος τοῖσιν μέλει εὐρώεντος.
Ἀλλά καὶ ὣς ἐσίδον, ζοφερῆς οὗ εἵνεκα βουλῆς
Βαῖνον πειθόμενοι, ὅππως φάεος μεταδῶσιν
Ἀστρασιν οὐ φαέθουσι κεραννύμενοι κατά βαιόν.
Θάμϐος ἔχεν δέ με πάμπαν, ἐπεὶ μεσάτου ἐσόπωπα,
Ὀττι κεν ἠερίοις ζοφεροῖς ὃλὸοιο μέμηλεν.
Καὶ θέμιδας δ’ αὐτῶν μεγάλως θάμϐησα νοήσας,
’Δσπερ μεσσάτιον θέντ’ ἀλλήλοισιν ἔσεσθαι,
Ὅρκους πιστοτάτους γε φυλασσόμενοι κατά θυμόν.
Κεῖθι καὶ εὐσεσίη , φιλίη θ’ ἅμα, καὶ ταχυτῆτες,
Καὶ μῆτις σφεδανὴ, ὄφρ’ ἀλλήλοισι μιγεῖεν,
Ἦνπερ ἀγὸς κατέλεξε κακορραφίης ὑποθήμων·
Καὶ πινυτοὺς γὰρ ἔτευξεν, ἀπ’ ἠέρος είρύσας ἆσθμα,
Γλῶσσαν δ’ εὐεπίης, γαίης ἀπὸ φυτοκόμοιο,
Ἐκ δέ γε νερτερίων, δολομήχανα πάντα διδάξας.
Ἔνθεν βαλϐίδα κόσμου ὃλην κατερύει ἐπιϐήσας,
Καὶ φύσιος λελαθέσθαι ἄτερ (12) Θεοῦ εὐσεϐέοντος.
Κωτίλλων γὰρ ἃπαντα ἐς ἐμπορίην κατέθηκε,
Πάντα δέ γε σκεδάσας ἀλίτης κρατέει ἐπὶ γαίην.
Αὐτῷ μοι πείθεσθ’, ὅτι δαίμονα ἔδρακον αὐτὸν,
Λοιὸαῖς καὶ θυσίαις μειλιξάμενος πολέεσσι.
Πείθεσθ’, ὄττι καὶ αὑτὸν ἰδὼν ἐπέεσσι προσηύδων,
Καὶ φιλίων ἐπέων κείνου κλύον· ἐν δέ με πᾶσιν
Ἠίθεον προσέειπε καλὸν φύσει, ὥσπερ Ἰαμὸρὴν,
Μύστην δὲ κρατερὸν, κείνου ἀντάξιον ἔργων.
Καὶ δή μοι κατένευσεν ἀγὸν κόσμοιο τελεῦσαι
Αὐτῷ συμπονέοντα, ἐπεὶ βιοτῆς ἴδεν ἔργα.
Ἔνθεν κυδαίνων με κακῶν στίφος ἐγγυάλιξε
Λυπρὸν δαιμονίων, καὶ ἐκθριῦσκοντι ἔειπεν ’
Κυπριανὲ, κρατερός τις ἔφυς βροτός · ἐκ δὲ καθέδρης
Ἀνστάς προῦπεμψεν θάμσος δ’ όρόωσι παρέσχεν,
Ἔνθεν ὁμῶς γεραροί με τίον κείνου μάλα πάντες.
Μορφὴν δὲ χρυσῷ ἰνδάλλετο ἀνθεμόεντι (15),
Μαρμαρυγῇ γληνῶν κομόων · κορυφῇ δέ τ’ ἔπειτα
Στέμματ’ ἔχων πλοχμοῖσιν ἀρηρότα καὶ λιθάδεσσιν,
τΩν σέλας ἀγλαΐῃ κείνην κατεκόσμεε χώρην ο
Κόσμος δ’ εἵμαθ’ ὅμοιος · ἀτὰρ στρεφθεὶς χθόνα σεῖε.
Κύκλῳ δὲ κλισμῶν πολέες» στάσαν ἀσπιδιῶται,
Μορφὰς ἐς οὖδας ἔχοντες, ἀρηρότες εὖτε φάλαγγες,
Ἀστράπτων κατὰ κεῖνο πέδον, Θεὸς ὡς ἐν Ὀλύμπῳ,
Τείρεσι παμφαίνων, φυτηκομίην δ’ ἐπαέξων,
Πᾶσιν δ’ οἷσπερ ἔτευξε Θεὸς πανομοίια τεύχων,
Vers. 240
(10) Totum hunc locnin‘va‘lde obscurum , a vers.
nimirum 191, ad vers. 200, hisce verbis pertractat.
editio pag. 591. Obzoipoc διείλαντο αἰθέρα τρόποις
spumea]; ἑξηκονταπέντε, καὶ φύσιν ἕκαστον ἔχοντα
κοινωνὸν ἐνεργείας ὑλικῆς ,ᾐκοιὶΔ συμῦουλίςι χρωμέ-
νους τῇ τοῦ άρῄοντος διαταγῇ. καὶ παραμηνῦοντα τὴν
βουλὴν τοίς κινήμασι, καὶ, κρύπτοντα μυστικὴν ἐν-
‘V νυν, ηυιιιτνυινν ’ ηυι