PG 85, col. 893
ίστανται, ἀλλ’ ὡσαύτως ἔχουσιν al οὐσίαι οἷαι τὸ
πρῶτον προῆλθον. Οὐ γὰρ τὸ λογικὸν τῇ ψυχῇ συμ-
ϐεϐηκὸςὼς μεταχωρεῖν, ἀλλ’ οὐσίας διαφορά βεϐαίως
ἱδρυμένη (26)· καὶ ὅλως ἀδύνατον τὸν λόγον είς
ἀλογίαν μετατίθεσθαι ι εί μὴ καὶ τὸ ἀλογυν φήσουσιν
ὑφαρπάζειν τοῦ λόγου τὴν φύσιν. Ταῦτα ὀψέ ποτε
διαλογισάμενοι, ὑπερπηδήσαντες τά ἀλογα τῶν ζώων
μεταϐαλόντες, οὐκ είς δνον φασιν, ἀλλ’ (ΞἾ) ὀνώδη
ἄνθρωπον ἀναϐιῶναι τὸν ἀνθρωπονο οὐδ’ εἰς λέοντα,
ἀλλ’ είς λεοντώδη ἄνθρωπον (28). Οὐ γὰρ τὴν φύσιν,
am τὴν τῶν σωμάτων μορφὴν μεταμπίσχεσθαι (29) '
ὥσπερ ἐπὶ τῆς σκηνῆς oi τῆς τραγῳδίας ὑποκριταὶ,
οἶ νῦν μὲν τὸν ’Δλκμαίωνα, νῦν δὲ τὸν Ὀρέστην
ὑποκρίνονται.
dum, et bruta animalia silentio praetereunda arbitrati, hominem, inquiunt, non in asinum, verum
in hominem asininum ; neque in leonem, sed in leoninum hominem reviviscere. Non enim naturam,
sed corporum formam transmutari : quemadmodum in scena qui personas tragicas suscipiunt, ac
modo Alcmeonis, modo Orestis personam gerunt.
ΔΞΙΘ. Λίνον λίνῳ συνάπτουσι (50) , τδ τοῦρλόγου
Θεόφραστε· καὶ⁸ κακῷ τὸ κακὸν ίάσαντο. Τί γὰρ
{ost εὼματος τὴν ψυχὴν ἀπαλλάττεσθαι, εί πάλιν εἰς
ἐτερον (51) σῶμα καταπέμπεταις Περίεργος ἠ τε·
λευτὴ , καὶ μάτην είς μέσον παρεισφέρεται. Ἔδει
γὰρ τῶν πονηροτάτων ἐπιτείνειν (32) τὸν βίον , είς
ὅσον ἔδει τὴν τιμωρίαν παρεκτείνεσθαι (55). Καὶ
ἄλλως, εί πρὸς ἀκολασίαν ἐκπέσοι ψυχῆς καὶ ὑπὸ c
μυρίων ἐπιθυμιῶν ὥσπερ δεσποινῶν (54) ἐν τῷδε τῷ
βίῳ κρατουμένη, καὶ αἰσχρῶς δουλεύουσα· διά τοῦτο
πάλιν ὕπὸ τῆς δίκης ἐκπεμπομένη είς ὀνώδη ἀνθρω-
πον ἀναδιῴή (55) ; ὡς ἂν ἔτι μᾶλλον ἐπιθυμίαις δου-
λεύοι (56), κακίας χορηγίαν (57) τὴν τιμωρίαν ἐδέ-
(ΞΒ) E_x Eadd. Paris. hic inserendum ὁ μὲν πολυ-
μαθὴς , ὁ δὲ ἔνθους.
(ἓρ) Qodd. Paris. ἱδρυμένης.
(27) Et; videtur supplendum.
(28) Jamblicbum laudat, velut optime mentem
Platonis assecutum; qui scripserit animas hominum
non nisi in homines redire; Nemesius sub finem
cap. 2, quod est De anima, ubi ista sunt huc l'a-
cientia, p. l_l6 ξ Μάλιστα δὲ oi ,ἀπὸ Πλάτωνος περὶ
to δόγμα-τοῦτο, διηνέχθησαν· simu; γὰρ Πλάτωνος,
τᾲς μὲν θυμικάς καὶ ἀργίλους καὶ apisci-etp}; ψυχας D zalgdrtaetb~gt_mv_,_ Sttid‘as. Ba.
λύκων καὶ λεόντων σώματα μεταμφιέννυσθαι, τὰς’δέ
περὶ τὴν ἀκολασίαν ὴσχολημέναςῄὅνωνυ καὶ τῶν τοι·
αὐτων ᾁναλαμϐᾀνειν- adigeret, οί μὲν κυρίως ἥκουσαν
τοὺς λύκους-καὶ τοὺς λέοντας καὶ τοὺς ὅνους, οἱ δὲ
⁸τροπικῶς αὐτὸνᾼείρηκέναι διέγνωσαν τὰ ἢθη διὰ τῶν
ζώων παρε-μφαίνρνταε-Κρόνιος μὲν γάρ ἐν’τῷ περὶ
ςωων παρεμφαινοντα. ιλρονιος εν γαρ εν τῳ περι
παλιγγενεσίας (οὕτω δὲ καλεῖᾐτςν μετενσωμάτωσιν)
λογικὰς πάσας ίβορλεται · ομοίως τε καὶ ο Θεόδωρος
ὁ Πλατωνικὸς ἐν’τῷ, Ὅτι-ἡψυχὴ πάντα τὰ εἴδη ἐστί·
καί Πορφύριος ὀμόίῳς.μ’1ἀμθλιχος δέτὴν-ἐναντίαν
τούτοιςίδραμὼν κατ’ εἶδος ζῴων ψυχῆς ἐἶδος εἶναι
λέγει2 lin—oui) εἴδη διὰφρρκ. Γέγραπται-γοῦν αὐτῷ
μονόδιόλον ἐπίγρᾲφον, ’ξοτι ουκ-ἀπ’ ἀνθρώπων εἰς
ἄλογα, οὐδὲ ἀπὸ ξάνρν ἀλᾴγωνμεὶς ἀνθρώπους αί μετενο
σωματώσειςγίνονται, ἀλλ’ ἀπὸ ζώων είς ζῶα καὶ
ἀπὸ ἀνθρώπων ei; ἀνθρῴπους. Καί μοι δοκεῖ μᾶλλον
αἳτο ανυρωπων εις ανυ ωπηυς. nat μηι οοκει μᾶλλον
οὖτοςένεκα τούτου mgis; κατεστοχάσθαι μὴ μόνον
γ αννμυυονιννο ,δύο μὐι ννιοςι μᾺΙι
τῇς "liram Mans». ἀλλά - castra: ᾁληορίαξμὺ-
τῆς, etc. ΙΙΙυά lamblichi mouobiblion citat hoc loco
πρῶτον προῆλθον. Οὐ γὰρ τὸ λογικὸν τῇ ψυχῇ συμ-
ϐεϐηκὸςὼς μεταχωρεῖν, ἀλλ’ οὐσίας διαφορά βεϐαίως
ἱδρυμένη (26)· καὶ ὅλως ἀδύνατον τὸν λόγον είς
ἀλογίαν μετατίθεσθαι ι εί μὴ καὶ τὸ ἀλογυν φήσουσιν
ὑφαρπάζειν τοῦ λόγου τὴν φύσιν. Ταῦτα ὀψέ ποτε
διαλογισάμενοι, ὑπερπηδήσαντες τά ἀλογα τῶν ζώων
μεταϐαλόντες, οὐκ είς δνον φασιν, ἀλλ’ (ΞἾ) ὀνώδη
ἄνθρωπον ἀναϐιῶναι τὸν ἀνθρωπονο οὐδ’ εἰς λέοντα,
ἀλλ’ είς λεοντώδη ἄνθρωπον (28). Οὐ γὰρ τὴν φύσιν,
am τὴν τῶν σωμάτων μορφὴν μεταμπίσχεσθαι (29) '
ὥσπερ ἐπὶ τῆς σκηνῆς oi τῆς τραγῳδίας ὑποκριταὶ,
οἶ νῦν μὲν τὸν ’Δλκμαίωνα, νῦν δὲ τὸν Ὀρέστην
ὑποκρίνονται.
dum, et bruta animalia silentio praetereunda arbitrati, hominem, inquiunt, non in asinum, verum
in hominem asininum ; neque in leonem, sed in leoninum hominem reviviscere. Non enim naturam,
sed corporum formam transmutari : quemadmodum in scena qui personas tragicas suscipiunt, ac
modo Alcmeonis, modo Orestis personam gerunt.
ΔΞΙΘ. Λίνον λίνῳ συνάπτουσι (50) , τδ τοῦρλόγου
Θεόφραστε· καὶ⁸ κακῷ τὸ κακὸν ίάσαντο. Τί γὰρ
{ost εὼματος τὴν ψυχὴν ἀπαλλάττεσθαι, εί πάλιν εἰς
ἐτερον (51) σῶμα καταπέμπεταις Περίεργος ἠ τε·
λευτὴ , καὶ μάτην είς μέσον παρεισφέρεται. Ἔδει
γὰρ τῶν πονηροτάτων ἐπιτείνειν (32) τὸν βίον , είς
ὅσον ἔδει τὴν τιμωρίαν παρεκτείνεσθαι (55). Καὶ
ἄλλως, εί πρὸς ἀκολασίαν ἐκπέσοι ψυχῆς καὶ ὑπὸ c
μυρίων ἐπιθυμιῶν ὥσπερ δεσποινῶν (54) ἐν τῷδε τῷ
βίῳ κρατουμένη, καὶ αἰσχρῶς δουλεύουσα· διά τοῦτο
πάλιν ὕπὸ τῆς δίκης ἐκπεμπομένη είς ὀνώδη ἀνθρω-
πον ἀναδιῴή (55) ; ὡς ἂν ἔτι μᾶλλον ἐπιθυμίαις δου-
λεύοι (56), κακίας χορηγίαν (57) τὴν τιμωρίαν ἐδέ-
(ΞΒ) E_x Eadd. Paris. hic inserendum ὁ μὲν πολυ-
μαθὴς , ὁ δὲ ἔνθους.
(ἓρ) Qodd. Paris. ἱδρυμένης.
(27) Et; videtur supplendum.
(28) Jamblicbum laudat, velut optime mentem
Platonis assecutum; qui scripserit animas hominum
non nisi in homines redire; Nemesius sub finem
cap. 2, quod est De anima, ubi ista sunt huc l'a-
cientia, p. l_l6 ξ Μάλιστα δὲ oi ,ἀπὸ Πλάτωνος περὶ
to δόγμα-τοῦτο, διηνέχθησαν· simu; γὰρ Πλάτωνος,
τᾲς μὲν θυμικάς καὶ ἀργίλους καὶ apisci-etp}; ψυχας D zalgdrtaetb~gt_mv_,_ Sttid‘as. Ba.
λύκων καὶ λεόντων σώματα μεταμφιέννυσθαι, τὰς’δέ
περὶ τὴν ἀκολασίαν ὴσχολημέναςῄὅνωνυ καὶ τῶν τοι·
αὐτων ᾁναλαμϐᾀνειν- adigeret, οί μὲν κυρίως ἥκουσαν
τοὺς λύκους-καὶ τοὺς λέοντας καὶ τοὺς ὅνους, οἱ δὲ
⁸τροπικῶς αὐτὸνᾼείρηκέναι διέγνωσαν τὰ ἢθη διὰ τῶν
ζώων παρε-μφαίνρνταε-Κρόνιος μὲν γάρ ἐν’τῷ περὶ
ςωων παρεμφαινοντα. ιλρονιος εν γαρ εν τῳ περι
παλιγγενεσίας (οὕτω δὲ καλεῖᾐτςν μετενσωμάτωσιν)
λογικὰς πάσας ίβορλεται · ομοίως τε καὶ ο Θεόδωρος
ὁ Πλατωνικὸς ἐν’τῷ, Ὅτι-ἡψυχὴ πάντα τὰ εἴδη ἐστί·
καί Πορφύριος ὀμόίῳς.μ’1ἀμθλιχος δέτὴν-ἐναντίαν
τούτοιςίδραμὼν κατ’ εἶδος ζῴων ψυχῆς ἐἶδος εἶναι
λέγει2 lin—oui) εἴδη διὰφρρκ. Γέγραπται-γοῦν αὐτῷ
μονόδιόλον ἐπίγρᾲφον, ’ξοτι ουκ-ἀπ’ ἀνθρώπων εἰς
ἄλογα, οὐδὲ ἀπὸ ξάνρν ἀλᾴγωνμεὶς ἀνθρώπους αί μετενο
σωματώσειςγίνονται, ἀλλ’ ἀπὸ ζώων είς ζῶα καὶ
ἀπὸ ἀνθρώπων ei; ἀνθρῴπους. Καί μοι δοκεῖ μᾶλλον
αἳτο ανυρωπων εις ανυ ωπηυς. nat μηι οοκει μᾶλλον
οὖτοςένεκα τούτου mgis; κατεστοχάσθαι μὴ μόνον
γ αννμυυονιννο ,δύο μὐι ννιοςι μᾺΙι
τῇς "liram Mans». ἀλλά - castra: ᾁληορίαξμὺ-
τῆς, etc. ΙΙΙυά lamblichi mouobiblion citat hoc loco