PG 87, col. 3164
τόπεδον δακρύῃ καὶ θρηνῇ καὶ όδύρηται, καὶ σὺν
ἐκείνῳ πάλιν σπαράττηται. Θεὸς γὰρ ἦν 6 ἔκ Παρ-
θένου τῆς ἁγίας Θεοτόκου Μαρίας τικτόμενος, καὶ
δευτέραν δι’ ἡμᾶς καὶ χρονικὴν προσδεχόμενος γέν-
νησιν μετὰ τὴν πρώτην αὐτοῦ καὶ ἀΐδιον τὴν ὲκ lla-
τρὸς φυσικὴν καὶ άνὲκφραστον γέννησιν, κᾶν σεσαρ-
γιωμένος ἐτίκτετο διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς τοὺς σαρκικοὺς
ὁμοιότητα ο ὅλος Θεὸς ἁνυμνούμενος , ὅλος 6 αὐτὸς
προσφερόμενος ἄνθρωπος’ τέλειος Θεὸς 6 αὐτὸς γι-
νωσκόμενος. καὶ τέλειος ἄνθρωπος 6 αύτδς γνωριζό-
μενος ο ἐκ δύο γὰρ φύσεων ἔσχε τὴν ἕνωσιν θεότητος
καὶ άνθρωπότητος, καὶ ὲν δύο τελείαις δγνωρίζετο
φύσεσι, θεότητί τε καὶ άνθρωπότητι.
Οὔτε γὰρ τῇ ἑνώσει τροπή τις ἢ φυρμός ἐμεσίτευὲ
σεν, οὗτε τῇ διαφορᾷ καὶ δυάδι τῶν μορφῶν ἦτοι τῶν
οὐσιῶν μετά τὴν ἕνωσιν διαίρεσίς τις ἦ τομὴ εἱσ-
εκρίνετο · κᾶν τοῦτο μὲν λυπῇ τὸν μεμηνότα Νεστό-
ριον, ἐκεῖνο δὲ τήκῃ Εὐτυχῆ τὸν κακόφρονά. Τά γὰρ
” καθ’ ὑπόστασιν ἀλλήλοις ἑνούμενα οὔτε τροπὴν συν-
εισδέχεται, οὔτε γνωρίζει διαίρεσιν, οὔτε συγχύσεως
οἶδε τὰ ἴδια, οὔτε τομῆς λαμϐάνει τά σύμϐολα ο ὅπερ,
ὡς ἔοικεν, Εὑτυχὴς ἀγνοῶν καὶ Νεστόριος, καὶ τῆς
καθ’ ὑπόστασιν ἑνώσεως μὴ μαθόντες τὴν δύναμιν,
καθ’ ἢν 6 λόγος σεσάρκωται, καὶ ἠ σὰρξ ἔμψυχος καὶ* ‘
ἔννους ἀμεταϐλήτως τεθέωται, ό μὲν είς τὸ τῆς άνα-
χύσεως ἀκοντίζεται πέλαγος, 6 δὲ el; τὸ τῆς διαιρὲ-
σεως κατῶρὲρεται βάραθρον. Kal διά τοῦτο 6 μὲνκ
φεύγει καθομολογεῖν τὴν δυάδα τῶν φύσεων, ό δὲ μίαν
καθομολογεῖν τὴν τοῦ Θεοῦ Λόγου φύσιν σεσαρκωμέ-
νην συστέλλεται, ἢ καὶ μίαν αὑτοῦ σύνθετον λέγειν
ὑπόστασιν δέδοικε’ φόϐον oi δραπέται φοϐούμενοι,
οὗ φόϐος οὐδεὶς πολιτεύεται. Ἡμεῖς δὲ ρωμαλέῳιφρο·
νήματι τὴν ἑκατέρου τούτων δούλην παρελάσαντες
ἄνοιαν, καὶ ἐπὶ τῆν πέτραν τῆς εὐσεϐείας tuatim;
ἀδείμαντοι, καὶ· τὴν καθ’ ὑπόστασιν τοῦ Λόγου πρὸς
σάρκα τὴν ἐξ ἡμῶν τὴν ἔννουν καὶ ἔμψυχον κηρύτ-
τομεν σύμϐασιν, καὶ ἕνα Χριστὸν καὶ Υῐδν τὸν σαρ-
κωθέντα Λόγον πρεσϐεύομεν, καὶ. μίαν αὐτοῦ τὴν
ὑπόστασιν λέγομεν σύνθετον, καὶ ἐν δυσὶν αὑτὸν
ἀγορεύομεν φύσεσι, καὶ δύο τοῦ αὐτοῦ Θεοῦ Λόγου
γεννήσεις πιστεύομεν μίαν μὲν τὴν ὲκ Θεοῦ Πατρδς,
ἡν καὶ ἄχρονον καὶ ἀΐδιον οἴδαμεν ο καὶ δευτέραν τὴν
ex τῆς Θεοτόκου μητρὸς, ἣν καὶ πρόσφατον καὶ xpo-
νικὴν ἐπιστάμεθα· καὶ μίαν τοῦ Θεοῦ Λόγον φύσιν
ἐπ’ αὐτοῦ σεσαρκωμένην δοξάζομεν, ἀλλ’ οὐχ ὡς
’Δπολινάριος καὶ Εὖτυχὴς καὶ Διόσκορος λέγουσινυ
ἀλλ’ ὡς ὀ σοφός ἡμῖν παραδέδωκε Κύριλλος. Καὶ τὰ
τῶν φύσεων σώζεσθαι φάσκομεν ἴδια, καὶ τὴν τῶν.
phrouii ad Honorium. flauo.
(5) Ms. uoster, colimus. in.
ἐκείνῳ πάλιν σπαράττηται. Θεὸς γὰρ ἦν 6 ἔκ Παρ-
θένου τῆς ἁγίας Θεοτόκου Μαρίας τικτόμενος, καὶ
δευτέραν δι’ ἡμᾶς καὶ χρονικὴν προσδεχόμενος γέν-
νησιν μετὰ τὴν πρώτην αὐτοῦ καὶ ἀΐδιον τὴν ὲκ lla-
τρὸς φυσικὴν καὶ άνὲκφραστον γέννησιν, κᾶν σεσαρ-
γιωμένος ἐτίκτετο διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς τοὺς σαρκικοὺς
ὁμοιότητα ο ὅλος Θεὸς ἁνυμνούμενος , ὅλος 6 αὐτὸς
προσφερόμενος ἄνθρωπος’ τέλειος Θεὸς 6 αὐτὸς γι-
νωσκόμενος. καὶ τέλειος ἄνθρωπος 6 αύτδς γνωριζό-
μενος ο ἐκ δύο γὰρ φύσεων ἔσχε τὴν ἕνωσιν θεότητος
καὶ άνθρωπότητος, καὶ ὲν δύο τελείαις δγνωρίζετο
φύσεσι, θεότητί τε καὶ άνθρωπότητι.
Οὔτε γὰρ τῇ ἑνώσει τροπή τις ἢ φυρμός ἐμεσίτευὲ
σεν, οὗτε τῇ διαφορᾷ καὶ δυάδι τῶν μορφῶν ἦτοι τῶν
οὐσιῶν μετά τὴν ἕνωσιν διαίρεσίς τις ἦ τομὴ εἱσ-
εκρίνετο · κᾶν τοῦτο μὲν λυπῇ τὸν μεμηνότα Νεστό-
ριον, ἐκεῖνο δὲ τήκῃ Εὐτυχῆ τὸν κακόφρονά. Τά γὰρ
” καθ’ ὑπόστασιν ἀλλήλοις ἑνούμενα οὔτε τροπὴν συν-
εισδέχεται, οὔτε γνωρίζει διαίρεσιν, οὔτε συγχύσεως
οἶδε τὰ ἴδια, οὔτε τομῆς λαμϐάνει τά σύμϐολα ο ὅπερ,
ὡς ἔοικεν, Εὑτυχὴς ἀγνοῶν καὶ Νεστόριος, καὶ τῆς
καθ’ ὑπόστασιν ἑνώσεως μὴ μαθόντες τὴν δύναμιν,
καθ’ ἢν 6 λόγος σεσάρκωται, καὶ ἠ σὰρξ ἔμψυχος καὶ* ‘
ἔννους ἀμεταϐλήτως τεθέωται, ό μὲν είς τὸ τῆς άνα-
χύσεως ἀκοντίζεται πέλαγος, 6 δὲ el; τὸ τῆς διαιρὲ-
σεως κατῶρὲρεται βάραθρον. Kal διά τοῦτο 6 μὲνκ
φεύγει καθομολογεῖν τὴν δυάδα τῶν φύσεων, ό δὲ μίαν
καθομολογεῖν τὴν τοῦ Θεοῦ Λόγου φύσιν σεσαρκωμέ-
νην συστέλλεται, ἢ καὶ μίαν αὑτοῦ σύνθετον λέγειν
ὑπόστασιν δέδοικε’ φόϐον oi δραπέται φοϐούμενοι,
οὗ φόϐος οὐδεὶς πολιτεύεται. Ἡμεῖς δὲ ρωμαλέῳιφρο·
νήματι τὴν ἑκατέρου τούτων δούλην παρελάσαντες
ἄνοιαν, καὶ ἐπὶ τῆν πέτραν τῆς εὐσεϐείας tuatim;
ἀδείμαντοι, καὶ· τὴν καθ’ ὑπόστασιν τοῦ Λόγου πρὸς
σάρκα τὴν ἐξ ἡμῶν τὴν ἔννουν καὶ ἔμψυχον κηρύτ-
τομεν σύμϐασιν, καὶ ἕνα Χριστὸν καὶ Υῐδν τὸν σαρ-
κωθέντα Λόγον πρεσϐεύομεν, καὶ. μίαν αὐτοῦ τὴν
ὑπόστασιν λέγομεν σύνθετον, καὶ ἐν δυσὶν αὑτὸν
ἀγορεύομεν φύσεσι, καὶ δύο τοῦ αὐτοῦ Θεοῦ Λόγου
γεννήσεις πιστεύομεν μίαν μὲν τὴν ὲκ Θεοῦ Πατρδς,
ἡν καὶ ἄχρονον καὶ ἀΐδιον οἴδαμεν ο καὶ δευτέραν τὴν
ex τῆς Θεοτόκου μητρὸς, ἣν καὶ πρόσφατον καὶ xpo-
νικὴν ἐπιστάμεθα· καὶ μίαν τοῦ Θεοῦ Λόγον φύσιν
ἐπ’ αὐτοῦ σεσαρκωμένην δοξάζομεν, ἀλλ’ οὐχ ὡς
’Δπολινάριος καὶ Εὖτυχὴς καὶ Διόσκορος λέγουσινυ
ἀλλ’ ὡς ὀ σοφός ἡμῖν παραδέδωκε Κύριλλος. Καὶ τὰ
τῶν φύσεων σώζεσθαι φάσκομεν ἴδια, καὶ τὴν τῶν.
phrouii ad Honorium. flauo.
(5) Ms. uoster, colimus. in.