PG 88, col. 1253
is igitur totum Byzantinnrum Opus, quatenus in’boc oppidotypisexscrilmtur, ita "mu-
derabitur, ut singulas plagulas correctas, antequam sub'pralum immittantur, ad exa-
men revocet; isque ut" constansin accentibus 'et orthographia servetur ratio curabit.
:I‘enend‘am‘ autem‘hsib‘i preposuit eam qua riris primariis, qui cuin maxime Graecos li-
bros edunt, placuit. Ego _véro, si arbitrii mei esset, vulgarem potius servassem, quam
Graeci hodie—sequuntur. Perspecta certe res est, horum "majores" jam inde a saeculo Χ
apices_inter__s_cribendum apposuisse, ita ut pronuntiandi__'modu'm ‘eflormarent: itaque
hossaltem libros: Annam, Nicetam, cateros: in accentibus ad Alexandrinorum gram-
mancorum canoras revocare,‘mibi.q‘u.idem non alia ratione‘fieri ridetur quam si in_ La-
tinos ultima atatis eum orthographia modum inducere placereta quoin Plauto rece-
dere nefas foret. Agathias autem, atque ipse Procopius, longe propius ad inferioris illius
quam ad proba atatis scriptores acceduntflsed illa res, u_t'plura alia quain summis di-
cendi auctoribus magna sunt, in hujusmodi libris minimi momenti est. Ut tamen verum
confitear; ipse, perspicuitatis gratia,‘ tacitus mutavi quod a scripturis orthographia pro-
fectum esse non dubito: μέλλειῦ enim semper in utroE1ue codice unohtantum λ“ scribitur
Neque magis indicandum esse putavi quotiesN ἐφέλκυστικδν ex codice adderem.
Epigrammata libenter _omisissem ἰ : cum retinere necesse esset, multo plura et emen-
datiora iis dedi qua Vulcanius ex Anthologia Planudea collegerat: cuncta scilicet qua
in‘Pala’titta servata sunt, additis iis qua in capite περὶ eiusqu exstabant, quo plenius
habuit _Planudes quam nos epigrammatum collectionis' exemplum. [_n his _criticurit non
egi, nisi quod perpaucis locis 'aut aliorum emendationem aut Planudeam lectionem Pa-
. Latina pratuli. 'Latina, elegis comprehensa, qua {psalmus Scaliger, atque Janus Dousae
Gracis'Agathia fecerunt, in virorum honorem retinui: quo facto ne illa quidem omitti
poluerth qua in eodem gencrnedconfecita addiditque iiulcanius. η __ . λ η _
ξ His expositis, jam finem'prai'ationi _ faeiam, cum. de libris quos adhibui, siglisque quas
in _scholiis posuiqua necessaria sunt exposUero.
livcodex'iieb‘di'geranus : _chartaceus ,ς scriptus circa annum impensis Thema
Reudigeri, i_n Italia ;7 et quidem procul dubio Roma, a duobus_tribusve' amanuensibus
nenmgfirt, ιη naua; et quidem procul dumo Romae, a du0bus tribusve amauuensmus
credo 'bliothecaVaticana scriptoribus _:_qu_orum saltem primum fuisse Gracum _ex _du-
ctibus clare patet; ostremus “autem alienigena fuit, Graecaque lingua fere rudis. Εςο,
scriptum esse ex codice Vaticano non dubito. auo Persona usus fuerit. Internunctionem
scriptum esse ex codice Vaticano non dubito, quo Persona usus fuerit. interpunctionem
ad sensum accommodatam vix usquam habet; sed interjectis septenis vel octonis pl. m.
yocabulis“ puncta ponit. In margine correctiones aut conjecturas "exhibet nonnullas, quas
Leunclaviujp auctorem habere credo, qui eum a. 1576, ιῑῑθηὰυιη acceperat. Quem codi-
cem cum _V_ulcanius secum communicari peteret, responsum gest eum non comparere:
neque id falso; inscriptio enimtestaturanno demum 1658, iterum illatum essein bi-
bliOthecam Rehdigeranam a _Cbristiano Hofmanno ab Hofmannswaldau, poeta insulso et
obsceno ;_ at _ cive,’ ut hinc, colligere licet, non inutili.
Luco. Lugdunensis, bibliotheca academica, 54 inter libros Vulcanii, qui Agathiam ex
eo edidit: in catalogo p.346: -_—_Bombycinus, sac. xiv; interpunctione satisaccurate
distinctus _; ip prioribus—libris valde mendosus, in posterioribus "multo prastantior. Sub-
jiciuntur inlini: duo epigrammata; alterum Agatbiadeludo tabula Zenonisaugq alte-
ξίιῐιι,⁸ quod hic_quidem'ei§em Agatbia, in Anthologia rere Leonida Alexandrinpmtpibuij
tur.__ldh. l. ισόψτξφον inscribitur, addito utriusque distichi tine numero ςχ, id est, 6_(.i(l‘l_),“qui
ex litterarum valere pro numeris positarum conficitur; dummodo secundum distichon
cum Lugdunensi scribatur: _ ί Α _ Α
VUL. Vulgata, i. _e. Lugdunensis cum editionibusquaegilla originem ducunt.
En. PR. Editio princeps Vulcani-qua prodiit Lugduni 1§94.
ιω. pa. nemo princeps vmcan11,-qua prouut Lugduni mea.
Pan. Parisina, a. 1βὸ , in corpore scriptorum historia Byzantina. ο ν 1 .
ΓΔΒ. rartsma, a. 10w, m corpore scr] torum niswria uyzanuna.
Enn. Editiopes,_pri_nceps etnParisina, υεῇ a. prototypo, inigdunensi codice,_ desciscunt.
(Venetam negligentissimeiexgParisina transcripiam esse, nihilque omnino propria dotis
habere, nemo _e’st qui. nesciat.)
1mm. Versio Christophori Persona, ut exstat in editione Basilecnsi Perna.
CL. ,(‘onjectura Classeni.
Scribebam' Bonna postr. Kal. Jan. MDCCCXXVIII.
⁸ Omisimus ut ab instituto nostro omnino aliena. Enn. Pun.
derabitur, ut singulas plagulas correctas, antequam sub'pralum immittantur, ad exa-
men revocet; isque ut" constansin accentibus 'et orthographia servetur ratio curabit.
:I‘enend‘am‘ autem‘hsib‘i preposuit eam qua riris primariis, qui cuin maxime Graecos li-
bros edunt, placuit. Ego _véro, si arbitrii mei esset, vulgarem potius servassem, quam
Graeci hodie—sequuntur. Perspecta certe res est, horum "majores" jam inde a saeculo Χ
apices_inter__s_cribendum apposuisse, ita ut pronuntiandi__'modu'm ‘eflormarent: itaque
hossaltem libros: Annam, Nicetam, cateros: in accentibus ad Alexandrinorum gram-
mancorum canoras revocare,‘mibi.q‘u.idem non alia ratione‘fieri ridetur quam si in_ La-
tinos ultima atatis eum orthographia modum inducere placereta quoin Plauto rece-
dere nefas foret. Agathias autem, atque ipse Procopius, longe propius ad inferioris illius
quam ad proba atatis scriptores acceduntflsed illa res, u_t'plura alia quain summis di-
cendi auctoribus magna sunt, in hujusmodi libris minimi momenti est. Ut tamen verum
confitear; ipse, perspicuitatis gratia,‘ tacitus mutavi quod a scripturis orthographia pro-
fectum esse non dubito: μέλλειῦ enim semper in utroE1ue codice unohtantum λ“ scribitur
Neque magis indicandum esse putavi quotiesN ἐφέλκυστικδν ex codice adderem.
Epigrammata libenter _omisissem ἰ : cum retinere necesse esset, multo plura et emen-
datiora iis dedi qua Vulcanius ex Anthologia Planudea collegerat: cuncta scilicet qua
in‘Pala’titta servata sunt, additis iis qua in capite περὶ eiusqu exstabant, quo plenius
habuit _Planudes quam nos epigrammatum collectionis' exemplum. [_n his _criticurit non
egi, nisi quod perpaucis locis 'aut aliorum emendationem aut Planudeam lectionem Pa-
. Latina pratuli. 'Latina, elegis comprehensa, qua {psalmus Scaliger, atque Janus Dousae
Gracis'Agathia fecerunt, in virorum honorem retinui: quo facto ne illa quidem omitti
poluerth qua in eodem gencrnedconfecita addiditque iiulcanius. η __ . λ η _
ξ His expositis, jam finem'prai'ationi _ faeiam, cum. de libris quos adhibui, siglisque quas
in _scholiis posuiqua necessaria sunt exposUero.
livcodex'iieb‘di'geranus : _chartaceus ,ς scriptus circa annum impensis Thema
Reudigeri, i_n Italia ;7 et quidem procul dubio Roma, a duobus_tribusve' amanuensibus
nenmgfirt, ιη naua; et quidem procul dumo Romae, a du0bus tribusve amauuensmus
credo 'bliothecaVaticana scriptoribus _:_qu_orum saltem primum fuisse Gracum _ex _du-
ctibus clare patet; ostremus “autem alienigena fuit, Graecaque lingua fere rudis. Εςο,
scriptum esse ex codice Vaticano non dubito. auo Persona usus fuerit. Internunctionem
scriptum esse ex codice Vaticano non dubito, quo Persona usus fuerit. interpunctionem
ad sensum accommodatam vix usquam habet; sed interjectis septenis vel octonis pl. m.
yocabulis“ puncta ponit. In margine correctiones aut conjecturas "exhibet nonnullas, quas
Leunclaviujp auctorem habere credo, qui eum a. 1576, ιῑῑθηὰυιη acceperat. Quem codi-
cem cum _V_ulcanius secum communicari peteret, responsum gest eum non comparere:
neque id falso; inscriptio enimtestaturanno demum 1658, iterum illatum essein bi-
bliOthecam Rehdigeranam a _Cbristiano Hofmanno ab Hofmannswaldau, poeta insulso et
obsceno ;_ at _ cive,’ ut hinc, colligere licet, non inutili.
Luco. Lugdunensis, bibliotheca academica, 54 inter libros Vulcanii, qui Agathiam ex
eo edidit: in catalogo p.346: -_—_Bombycinus, sac. xiv; interpunctione satisaccurate
distinctus _; ip prioribus—libris valde mendosus, in posterioribus "multo prastantior. Sub-
jiciuntur inlini: duo epigrammata; alterum Agatbiadeludo tabula Zenonisaugq alte-
ξίιῐιι,⁸ quod hic_quidem'ei§em Agatbia, in Anthologia rere Leonida Alexandrinpmtpibuij
tur.__ldh. l. ισόψτξφον inscribitur, addito utriusque distichi tine numero ςχ, id est, 6_(.i(l‘l_),“qui
ex litterarum valere pro numeris positarum conficitur; dummodo secundum distichon
cum Lugdunensi scribatur: _ ί Α _ Α
VUL. Vulgata, i. _e. Lugdunensis cum editionibusquaegilla originem ducunt.
En. PR. Editio princeps Vulcani-qua prodiit Lugduni 1§94.
ιω. pa. nemo princeps vmcan11,-qua prouut Lugduni mea.
Pan. Parisina, a. 1βὸ , in corpore scriptorum historia Byzantina. ο ν 1 .
ΓΔΒ. rartsma, a. 10w, m corpore scr] torum niswria uyzanuna.
Enn. Editiopes,_pri_nceps etnParisina, υεῇ a. prototypo, inigdunensi codice,_ desciscunt.
(Venetam negligentissimeiexgParisina transcripiam esse, nihilque omnino propria dotis
habere, nemo _e’st qui. nesciat.)
1mm. Versio Christophori Persona, ut exstat in editione Basilecnsi Perna.
CL. ,(‘onjectura Classeni.
Scribebam' Bonna postr. Kal. Jan. MDCCCXXVIII.
⁸ Omisimus ut ab instituto nostro omnino aliena. Enn. Pun.