PG 88, col. 954
minis (ira: et vanae gloriae inquam) non posset scr-
vire. Vatiae gloria: mancipium duplicem vitam vivit;
nam habitu corporis seu veste versatur cum mona-
chis, animo vero et cogitationibus in sarculo. Stu-
deamus Deo placere, et caelestem gloriam degusta-
bimus, qua gustata omnem mundi gloriam con-
temnamus. Demiror vero si quis unquam ranam
gloriam contempsit, qui caelestem non gustavit. Non
raro nos a vana gloria virtutum thesauris spoliati
ct exuti, conversi postea illam multo solertius spo-
liavimus. Animadverti quosdam virtutis et spiritus
sancti studia cum vana gloria 280 cmpissc, sed
postmodum abjecto malo exordio, optimo line ob
mutatam mentem opus conclusisse. Quicunque
natura) donis, acumine, inquam, ingenii, docili-
tate, lectione, commoda pronuntiatione, praeclara
indole, et hoc genus aliis naturae ornamentis, nun
labore partis, sed nobiscum natis extollitur, nuu~
quam ccelestibus quae naturam superant, bonis pu-
tietur. Qui enim in modico infidelis est ⁸³, in multo
quoque infidelis, ct vana gloria intumescat. Sunt
qui, ut supremam animi tranquillitatem, et ccelestium
donorum thesaurum, et perpetrandorum miraculo—
rum gratiam, et rerum futurarum cognitionem as-
sequantur, sua corpora vexant et affligunt, cum
ignorent miseri bujusmodi donorum prmrogativas
non laboribus, sed humilitate pari et comparari.
Quisquis pro conatibus suis dona reposcit, lu-
bricum valde rerum suarum fundamentum ponit.
Qui vero debitorem se agnoscit, ille inexspectatis
et subitis et emlo thesauris locupletabitur. Cave
fidas ventilatori seu potius praestigiatori cum tibi
Observavit quispiam ex iis qui acutius hujusmodi
pervidere soliti sunt, et quod vidit exposuit. Cum,
inquit, 281 in cmtu fratrum sederem, venerunt
duo improbi daemones, alter vanae gloriae, alter su-
perbiae, qui utrinque latera mea stipabant, ct alter
ille digito vanae gloriae pupugit latus meum, horta-
tus ιιι publice enarrarem visum aliquod aut opus
quod in solitudine perpetrassem. Cum vero genium
hunc improbum a me repulisscm illud precatus:
Avertantur retrorsum et erubescant, qui cogitant
mihi mata ⁸⁷ : tum statim qui ab sinistris mihi as-
sedit, in aurem insusurravit z' Euge euge, praeclare
fecisti, et magnus evasisti, qui impudentissimam
genitricem meam devicisti. Cui ego recte quod se-
quiturin versu, Avertantur statim erubescentes, qui
dicunt mihi : Euge, euge, praeclare fecisti. Quatrenti
mihi cx eodem patre, quomodo vana gloria superbiae ‘
vire. Vatiae gloria: mancipium duplicem vitam vivit;
nam habitu corporis seu veste versatur cum mona-
chis, animo vero et cogitationibus in sarculo. Stu-
deamus Deo placere, et caelestem gloriam degusta-
bimus, qua gustata omnem mundi gloriam con-
temnamus. Demiror vero si quis unquam ranam
gloriam contempsit, qui caelestem non gustavit. Non
raro nos a vana gloria virtutum thesauris spoliati
ct exuti, conversi postea illam multo solertius spo-
liavimus. Animadverti quosdam virtutis et spiritus
sancti studia cum vana gloria 280 cmpissc, sed
postmodum abjecto malo exordio, optimo line ob
mutatam mentem opus conclusisse. Quicunque
natura) donis, acumine, inquam, ingenii, docili-
tate, lectione, commoda pronuntiatione, praeclara
indole, et hoc genus aliis naturae ornamentis, nun
labore partis, sed nobiscum natis extollitur, nuu~
quam ccelestibus quae naturam superant, bonis pu-
tietur. Qui enim in modico infidelis est ⁸³, in multo
quoque infidelis, ct vana gloria intumescat. Sunt
qui, ut supremam animi tranquillitatem, et ccelestium
donorum thesaurum, et perpetrandorum miraculo—
rum gratiam, et rerum futurarum cognitionem as-
sequantur, sua corpora vexant et affligunt, cum
ignorent miseri bujusmodi donorum prmrogativas
non laboribus, sed humilitate pari et comparari.
Quisquis pro conatibus suis dona reposcit, lu-
bricum valde rerum suarum fundamentum ponit.
Qui vero debitorem se agnoscit, ille inexspectatis
et subitis et emlo thesauris locupletabitur. Cave
fidas ventilatori seu potius praestigiatori cum tibi
Observavit quispiam ex iis qui acutius hujusmodi
pervidere soliti sunt, et quod vidit exposuit. Cum,
inquit, 281 in cmtu fratrum sederem, venerunt
duo improbi daemones, alter vanae gloriae, alter su-
perbiae, qui utrinque latera mea stipabant, ct alter
ille digito vanae gloriae pupugit latus meum, horta-
tus ιιι publice enarrarem visum aliquod aut opus
quod in solitudine perpetrassem. Cum vero genium
hunc improbum a me repulisscm illud precatus:
Avertantur retrorsum et erubescant, qui cogitant
mihi mata ⁸⁷ : tum statim qui ab sinistris mihi as-
sedit, in aurem insusurravit z' Euge euge, praeclare
fecisti, et magnus evasisti, qui impudentissimam
genitricem meam devicisti. Cui ego recte quod se-
quiturin versu, Avertantur statim erubescentes, qui
dicunt mihi : Euge, euge, praeclare fecisti. Quatrenti
mihi cx eodem patre, quomodo vana gloria superbiae ‘