PG 89, col. 1101
εὑρήσε-ς συνεργέστερόν σοι τὸ γῆρας πρὸς πᾶσαν
θείαν ἐντολὴν ὑπὲρ τὴν νεότητα. Ἑν γάρ τῇ νεότητι
-ῖκαὶ ὁ τῶν σωμάτων ἔρως ἐν ἡμῖν ἁνάπτεταιο ἐν
νεότητι, καὶ ἡ τῆς φυλαργυρίας ¹ι κάμινος πολεμεῖ,
καὶ τά πλείστα πάθη, ήγουνὴ κενοδοξία, καὶ ἡ φιλ-
αργυρία, καὶ ἡ γαστριμαργία, καὶ ἡ μνησικακία,
καὶ ἡ πλεονεξία. Καὶ καθάπερ δύο τινῶν παλαιὸνς
των, ἐὰν ὁ εἷς ἀσθενὴς ᾖ, ὁ ἔτερος δυνατώτερος πάν-
τως εὑρίσκεται. Οὕτως καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ
σώματος τῶν ὀρέξεων, καὶτῶν δυνάμεων τῆς σαρκὸς
παλαιουμένων καὶ γηρώντων, ἐὰν ὅλως βουληθῇ ἡ
ψυχὴ, ἔχει ἡ ψυχὴ πρὸς τὴν τῶν θείων ἐντολῶν τήν
ρησιν ἰσχὺν καί δύναμιν, καὶ μάλιστα πρὸς κατάνυ-
ξιν καὶ δάκρυα. Δάκρυα δὲ ἐγὼ τὰ κατὰ Θεὸν φημι.
Εἰσὶ γὰρ δάκρυα φυσικά, οἷα ἐπὶ τοῖς νεκροῖς ἐπι-
χέομεν. Καὶ είσί δάκρυα Σατανικᾶ, ειπερ τινὲς διὰ
κενοδοξίαν καὶ δι’ ἔρωτα Σατανικὸν κλαίουσιν. Εἰσὶ
δὲ δάκρυα ἐκ μέθης καὶ πολυύγρου τρυφῆς. Εἰσὶ δὲ
δάκρυα καθαρτικὰ ἐκ φόϐου Θεοῦ, καί ἐννοίας θα-
νάτου καὶ κολάσεως ἡμῖν γινόμενα, ἐν οἷς ἂν χρονί-
σωμεν, καὶ πονήσωμεν, εἰς δάκρυα πνευματικὰ ἐρ-
χόμεθα· οὐκ ἔτι φόϐον, ἀλλὰ πόθον πρὸς θεὸν ἔχοντες
διὰ παρακλήσεως καὶ ἑλλάμψεως, καὶ ἀγαλλιάσεως
τοῦ ἁγίου Πνεύ ματος.
Τοιαῦτα δάκρυα ὲκ πόθου θείου ἐδάκρυσε πρὸς
Θεὸν ὁ εἰπών· ι Ἑκολλὴθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω
σου’ ι καὶ ἀλλαχοῦ λέγων ο ι Ἐξεκαύθη καρδία
μου, καὶ οί νεφροί μου ἡλλοιὼθησαν. '0 Θεὸς τῆς
καρδίας μου, καὶ ἠ μερίς μου, ὁ Θεὸς, είς τὸν αἰῶνα,
ὅτι ἐπιποθεῖ καὶ ἐκλείπει ἡ ψυχή μου είς τὰς αὐλὰς
τοῦ Κυρίου. 'll καρδία μου καὶ ἡ σάρξ μου ἠγαλ-
λιάσαντο ἐπὶ Θεῷ ζῶντν ι τοσοῦτον πρὸς Θεὸν πόθον
καὶ δάκρυα εἶχεν ἡ ψυχὴ τοῦ Ψάλλοντος’ ι Ὃν τρό-
πον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδά-
των, οὕτως ἐπιποθεῖ ὴ ψυχή μου πρὸς σὲ, ὁ Θεὸς
ἡμῶν. ι Τάχα ἀγνοεῖται τοῖς πολλοῖς ἡμῶν τὰ λεγόο
μενά. Ἀλλ’ οὐκ ὠφελεῖο οὔτε γάρ περὶ πράγματος
ὑμῖν διαλεγόμεθα είς τὴν ἄϐυσσον ὄντος, οὐδὲ περὶ
εἴδους είς τὰς τῶν βαρϐάρων ἐρήμους εὑρισκομένου
σπανίως. ἀλλὰ περὶ πράγματος ύμῖν λαλοῦμεν
ῐνδον ἐν mpii; ὑπὸ Χριστοῦ ἡμῖν δοθέντος τοῦ εἰπόν-
τος· ι ἐἰ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἐντὸς ἡμῶν ἐστιν, ι
ἤγουν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τίκτον ὑμῖν κατάνυξιν,
καὶ δάκρυα, πρὸς ἄφεσιν, καί ἁναγέννησιν, καὶ λύ-
τρωσιν ἁμαρτιῶν.
Μεγάλη τοίνυν τῶν κατὰ Θεὸν δακρύων ἡ ίσχὺς,
μεγάλη mqu ἐνέργεια, καὶ μάρτυρες ἐν τῇ Πα-
λαιᾷ Νινευῗται, Ἐζεκίας, Ναϐουχοδονόσορ, Μανασ·
σῆς. [Ἐν δὲ τῇ Νέᾳ, Πέτρος διὰ δακρύων τὸν Θεὸν
fico-Spatia; καὶ τὴν ἄρνησιν θεραπεύων · πόρνη, δάε
” Psal. ιέιι, 9. ⁶¹ Psal. um, 2|. 26.
" Iona ιι, 6. “ lsa.-uxvm,2. ⁸⁷ Dan. ιν, 51.
ι Leg. φιληδονίας.
θείαν ἐντολὴν ὑπὲρ τὴν νεότητα. Ἑν γάρ τῇ νεότητι
-ῖκαὶ ὁ τῶν σωμάτων ἔρως ἐν ἡμῖν ἁνάπτεταιο ἐν
νεότητι, καὶ ἡ τῆς φυλαργυρίας ¹ι κάμινος πολεμεῖ,
καὶ τά πλείστα πάθη, ήγουνὴ κενοδοξία, καὶ ἡ φιλ-
αργυρία, καὶ ἡ γαστριμαργία, καὶ ἡ μνησικακία,
καὶ ἡ πλεονεξία. Καὶ καθάπερ δύο τινῶν παλαιὸνς
των, ἐὰν ὁ εἷς ἀσθενὴς ᾖ, ὁ ἔτερος δυνατώτερος πάν-
τως εὑρίσκεται. Οὕτως καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ
σώματος τῶν ὀρέξεων, καὶτῶν δυνάμεων τῆς σαρκὸς
παλαιουμένων καὶ γηρώντων, ἐὰν ὅλως βουληθῇ ἡ
ψυχὴ, ἔχει ἡ ψυχὴ πρὸς τὴν τῶν θείων ἐντολῶν τήν
ρησιν ἰσχὺν καί δύναμιν, καὶ μάλιστα πρὸς κατάνυ-
ξιν καὶ δάκρυα. Δάκρυα δὲ ἐγὼ τὰ κατὰ Θεὸν φημι.
Εἰσὶ γὰρ δάκρυα φυσικά, οἷα ἐπὶ τοῖς νεκροῖς ἐπι-
χέομεν. Καὶ είσί δάκρυα Σατανικᾶ, ειπερ τινὲς διὰ
κενοδοξίαν καὶ δι’ ἔρωτα Σατανικὸν κλαίουσιν. Εἰσὶ
δὲ δάκρυα ἐκ μέθης καὶ πολυύγρου τρυφῆς. Εἰσὶ δὲ
δάκρυα καθαρτικὰ ἐκ φόϐου Θεοῦ, καί ἐννοίας θα-
νάτου καὶ κολάσεως ἡμῖν γινόμενα, ἐν οἷς ἂν χρονί-
σωμεν, καὶ πονήσωμεν, εἰς δάκρυα πνευματικὰ ἐρ-
χόμεθα· οὐκ ἔτι φόϐον, ἀλλὰ πόθον πρὸς θεὸν ἔχοντες
διὰ παρακλήσεως καὶ ἑλλάμψεως, καὶ ἀγαλλιάσεως
τοῦ ἁγίου Πνεύ ματος.
Τοιαῦτα δάκρυα ὲκ πόθου θείου ἐδάκρυσε πρὸς
Θεὸν ὁ εἰπών· ι Ἑκολλὴθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω
σου’ ι καὶ ἀλλαχοῦ λέγων ο ι Ἐξεκαύθη καρδία
μου, καὶ οί νεφροί μου ἡλλοιὼθησαν. '0 Θεὸς τῆς
καρδίας μου, καὶ ἠ μερίς μου, ὁ Θεὸς, είς τὸν αἰῶνα,
ὅτι ἐπιποθεῖ καὶ ἐκλείπει ἡ ψυχή μου είς τὰς αὐλὰς
τοῦ Κυρίου. 'll καρδία μου καὶ ἡ σάρξ μου ἠγαλ-
λιάσαντο ἐπὶ Θεῷ ζῶντν ι τοσοῦτον πρὸς Θεὸν πόθον
καὶ δάκρυα εἶχεν ἡ ψυχὴ τοῦ Ψάλλοντος’ ι Ὃν τρό-
πον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδά-
των, οὕτως ἐπιποθεῖ ὴ ψυχή μου πρὸς σὲ, ὁ Θεὸς
ἡμῶν. ι Τάχα ἀγνοεῖται τοῖς πολλοῖς ἡμῶν τὰ λεγόο
μενά. Ἀλλ’ οὐκ ὠφελεῖο οὔτε γάρ περὶ πράγματος
ὑμῖν διαλεγόμεθα είς τὴν ἄϐυσσον ὄντος, οὐδὲ περὶ
εἴδους είς τὰς τῶν βαρϐάρων ἐρήμους εὑρισκομένου
σπανίως. ἀλλὰ περὶ πράγματος ύμῖν λαλοῦμεν
ῐνδον ἐν mpii; ὑπὸ Χριστοῦ ἡμῖν δοθέντος τοῦ εἰπόν-
τος· ι ἐἰ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἐντὸς ἡμῶν ἐστιν, ι
ἤγουν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τίκτον ὑμῖν κατάνυξιν,
καὶ δάκρυα, πρὸς ἄφεσιν, καί ἁναγέννησιν, καὶ λύ-
τρωσιν ἁμαρτιῶν.
Μεγάλη τοίνυν τῶν κατὰ Θεὸν δακρύων ἡ ίσχὺς,
μεγάλη mqu ἐνέργεια, καὶ μάρτυρες ἐν τῇ Πα-
λαιᾷ Νινευῗται, Ἐζεκίας, Ναϐουχοδονόσορ, Μανασ·
σῆς. [Ἐν δὲ τῇ Νέᾳ, Πέτρος διὰ δακρύων τὸν Θεὸν
fico-Spatia; καὶ τὴν ἄρνησιν θεραπεύων · πόρνη, δάε
” Psal. ιέιι, 9. ⁶¹ Psal. um, 2|. 26.
" Iona ιι, 6. “ lsa.-uxvm,2. ⁸⁷ Dan. ιν, 51.
ι Leg. φιληδονίας.