PG 89, col. 1385
περιουσίαν, μονονουχὶ βοῶν πρὸς ἡμᾶς’ Ἐπειδὴ
σήμερον πλασθέντες ἀπερῤύητε, καὶ πρδς θάνατον
κατεσύρητε, σήμερον δι’ ὑμᾶς ὁ πλάστης πλάττο-
μαι, ἶνα μου τῇ σαρκὶ ταύτῃ, τῇ νῦν πλαττομένῃ,
πρὸς τὴν προτέραν ἐπαναγάγω ζωήν· δι’ αὐτὸ
συμπλεκόμενος τῷ θανάτῳ, καὶ θανατῶν αὑτὸν,
ὥσπε ρ ἦν ἄξιον. ⁷
’Ὶνα δὲ ὲκ τῶν 11ατὲρων βεϐαιώσωμεν τά ἡμέτερα,
καὶ ὥσπερ τινὰ κόσμον ἐπιθῶμεν, δι’ οὗ τὸ ἐπιχαρὲς
ἕξουσιν, ἄκουε οἷα λέγει περὶ τῆς ἐαρινῆς τροπῆς
ὁ Γρηγόριος, ὁ τὴν θεολογίαν προσηγορίαν δεξάο
μενος. Κινῶν γάρ ἡμᾶς πρὸς τὴν νέαν Κυριακὴν ὲν
ἐπιγεγραμμένοι πρὸς αδτήν sanat λόγῳί ι Ἔστω Β ca
σοι ὁ οὐρανὸς καινὸς, καὶ ἡ γῆ καινή · τά τε ἄλλα,
καὶ τὸν τούτων λόγον καταλαμϐάνοντι. Ἴδε οἷα τά
ὁρώμενα. ’11 βασίλισσα τῶν ώεῶν τῇ βασιλίδι τῶν
ἡμερῶν πομπεύει, καὶ δωροφορεί πᾶν ὃ τι κάλλιστον
καὶ τε ρπνότατον. ι Καὶ πολλά συνάψας ἐγκώμια τῆς
τοῦ ἔαρος ὧρας, ἔδειξεν δτι καὶ προοίμιον, καὶ
ἀρχὴν, καὶ ὅσα εῐποι τις , ἄφεσιν καὶ χρόνου πῆξιν,
παρά τὸν πρὸ αὑτοῦ τοῦτον εἶναι προέλαὸεν. ’Λλλὰ
γὰρ ἐρῶν ι παρατρέχω τὸν καιρὸν, καὶ τὸν ἣλιον
λοιπὸν πρὸς δυσμὰς γεγονότα, ἐνταῦθά που κατα-
παύσω τὸν λόγον, ἵνα μὴ πολλά περὶ τούτων λέγων,
σκυλῶ ὑμᾶς. καὶ προσκορὴς ὑμῖν γένωμαι. Ὑμνή-
σωμεν οὖν τὸν δι’ ἡμᾶς σαρκωθέντα, δι’ αὑτοῦ καὶ
σὺν αὐτῷ. τῷ “arpi, καὶ τῷ ἁγίῳ ηνεύματι, δόξαν c εί]
καὶ τιμὴν ἀναπέμποντες, ὅτι αὑτῷ πρέπει αἶνος,
καὶ μεγαλοσύνη, καὶ μεγαλοπρέπεια, νῦν καὶ ἀεὶ,
cl; τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
ΛΟΓΟΣ Γ.
Εις τὸν Εὐαγιτλισμὸν τῆς πανυμνήτου Δεσποίνης
ἡμῶν τῆς θεοτόκου.
Τί πάλιν ἐπὶ τῆς γῆς ό μέγας βούλεται Γαϐριὴλ
ἡμῖν; ἆρα πρὸς ἡμᾶς αὖθις deiicere; ποίοις ἁπο-
κρύφοις ὑπηρετεῖ μυστηρίοις Θεοῦ; οὐκ ἐπὶ μιο
κροίς, φοϐεροῖς ὅντως ό ἄγγελος διακονεῖται τοῖς
προστάγμασι. Μεγάλα ἐστὶν άπερ πιστεύεται. Ἀλλῳ
οὐδενὶ εὔληπτα, τά δι’ αὑτοῦ δηλούμενα. Μόνος
θαρρεἶται τοὺς ἀρρήτους τῆς τοῦ Θεοῦ σοφίας θη· D sa
σαυροὺς, καὶ τὸ βάθος τῶν ἀνεξιχνιάστων αὐτοῦ
χριμάτων φωτίζεται. ’Δφίκετό ποτε πρὸς ἡμᾶς,
ἵνα τὸν ἄνδρα τῶν ἐπιθυμιῶν συνετίσῃ Δανιὴλ, καὶ¹
βασιλέων διδάξῃ ⁸διαδοχὰς, καὶ κόσμου τέλος, καὶ
δηλώσῃ ἀνάστασιν, καὶ⁵ κρίσιν προμηνύσῃ κατὰ τὴν
τάξιν ἑκάστῳ ἀποδιδομένην, καὶ τῶν μελλόντων
φανερὼσῃ τὴν ἀποκάλυψιν. Ἶ1λθε πάλιν, τὴν παρά-
δοξον τοῦ θείου Βαπτιστοῦ γέννησιν τῷ πατρὶ⁵ εὐαγ-
γελιζόμενος, καὶ τὴν δι’ αὐτοῦ πρὸς Θεὸν τῶν
ἀνθρώπων συνάφειαν ὑποφαίνων. Καὶ γὰρ εί καὶ
’³ Dan. Ix, 25. ’⁸ Luc. ι, 8.
ι ἐρῶιπ Forte, ὥστε μὴ ἐρῶν. δ Orat. 43, paulo ante linem.
ΙῬΑτιιοι.. Gn. LXXXIX.
σήμερον πλασθέντες ἀπερῤύητε, καὶ πρδς θάνατον
κατεσύρητε, σήμερον δι’ ὑμᾶς ὁ πλάστης πλάττο-
μαι, ἶνα μου τῇ σαρκὶ ταύτῃ, τῇ νῦν πλαττομένῃ,
πρὸς τὴν προτέραν ἐπαναγάγω ζωήν· δι’ αὐτὸ
συμπλεκόμενος τῷ θανάτῳ, καὶ θανατῶν αὑτὸν,
ὥσπε ρ ἦν ἄξιον. ⁷
’Ὶνα δὲ ὲκ τῶν 11ατὲρων βεϐαιώσωμεν τά ἡμέτερα,
καὶ ὥσπερ τινὰ κόσμον ἐπιθῶμεν, δι’ οὗ τὸ ἐπιχαρὲς
ἕξουσιν, ἄκουε οἷα λέγει περὶ τῆς ἐαρινῆς τροπῆς
ὁ Γρηγόριος, ὁ τὴν θεολογίαν προσηγορίαν δεξάο
μενος. Κινῶν γάρ ἡμᾶς πρὸς τὴν νέαν Κυριακὴν ὲν
ἐπιγεγραμμένοι πρὸς αδτήν sanat λόγῳί ι Ἔστω Β ca
σοι ὁ οὐρανὸς καινὸς, καὶ ἡ γῆ καινή · τά τε ἄλλα,
καὶ τὸν τούτων λόγον καταλαμϐάνοντι. Ἴδε οἷα τά
ὁρώμενα. ’11 βασίλισσα τῶν ώεῶν τῇ βασιλίδι τῶν
ἡμερῶν πομπεύει, καὶ δωροφορεί πᾶν ὃ τι κάλλιστον
καὶ τε ρπνότατον. ι Καὶ πολλά συνάψας ἐγκώμια τῆς
τοῦ ἔαρος ὧρας, ἔδειξεν δτι καὶ προοίμιον, καὶ
ἀρχὴν, καὶ ὅσα εῐποι τις , ἄφεσιν καὶ χρόνου πῆξιν,
παρά τὸν πρὸ αὑτοῦ τοῦτον εἶναι προέλαὸεν. ’Λλλὰ
γὰρ ἐρῶν ι παρατρέχω τὸν καιρὸν, καὶ τὸν ἣλιον
λοιπὸν πρὸς δυσμὰς γεγονότα, ἐνταῦθά που κατα-
παύσω τὸν λόγον, ἵνα μὴ πολλά περὶ τούτων λέγων,
σκυλῶ ὑμᾶς. καὶ προσκορὴς ὑμῖν γένωμαι. Ὑμνή-
σωμεν οὖν τὸν δι’ ἡμᾶς σαρκωθέντα, δι’ αὑτοῦ καὶ
σὺν αὐτῷ. τῷ “arpi, καὶ τῷ ἁγίῳ ηνεύματι, δόξαν c εί]
καὶ τιμὴν ἀναπέμποντες, ὅτι αὑτῷ πρέπει αἶνος,
καὶ μεγαλοσύνη, καὶ μεγαλοπρέπεια, νῦν καὶ ἀεὶ,
cl; τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
ΛΟΓΟΣ Γ.
Εις τὸν Εὐαγιτλισμὸν τῆς πανυμνήτου Δεσποίνης
ἡμῶν τῆς θεοτόκου.
Τί πάλιν ἐπὶ τῆς γῆς ό μέγας βούλεται Γαϐριὴλ
ἡμῖν; ἆρα πρὸς ἡμᾶς αὖθις deiicere; ποίοις ἁπο-
κρύφοις ὑπηρετεῖ μυστηρίοις Θεοῦ; οὐκ ἐπὶ μιο
κροίς, φοϐεροῖς ὅντως ό ἄγγελος διακονεῖται τοῖς
προστάγμασι. Μεγάλα ἐστὶν άπερ πιστεύεται. Ἀλλῳ
οὐδενὶ εὔληπτα, τά δι’ αὑτοῦ δηλούμενα. Μόνος
θαρρεἶται τοὺς ἀρρήτους τῆς τοῦ Θεοῦ σοφίας θη· D sa
σαυροὺς, καὶ τὸ βάθος τῶν ἀνεξιχνιάστων αὐτοῦ
χριμάτων φωτίζεται. ’Δφίκετό ποτε πρὸς ἡμᾶς,
ἵνα τὸν ἄνδρα τῶν ἐπιθυμιῶν συνετίσῃ Δανιὴλ, καὶ¹
βασιλέων διδάξῃ ⁸διαδοχὰς, καὶ κόσμου τέλος, καὶ
δηλώσῃ ἀνάστασιν, καὶ⁵ κρίσιν προμηνύσῃ κατὰ τὴν
τάξιν ἑκάστῳ ἀποδιδομένην, καὶ τῶν μελλόντων
φανερὼσῃ τὴν ἀποκάλυψιν. Ἶ1λθε πάλιν, τὴν παρά-
δοξον τοῦ θείου Βαπτιστοῦ γέννησιν τῷ πατρὶ⁵ εὐαγ-
γελιζόμενος, καὶ τὴν δι’ αὐτοῦ πρὸς Θεὸν τῶν
ἀνθρώπων συνάφειαν ὑποφαίνων. Καὶ γὰρ εί καὶ
’³ Dan. Ix, 25. ’⁸ Luc. ι, 8.
ι ἐρῶιπ Forte, ὥστε μὴ ἐρῶν. δ Orat. 43, paulo ante linem.
ΙῬΑτιιοι.. Gn. LXXXIX.